VII SA/Wa 120/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2012 r., sygn: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 18 grudnia 2012r. skarżący S. W. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2012 r., sygn: [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r., którą nakazano zatrzymanie S. W. prawa jazdy kat. ABCDT i zobowiązano do zwrotu prawa jazdy. Wniosek o wstrzymanie wykonanie skarżonych decyzji skarżący uzasadnił tym, że ich wykonanie spowoduje utratę moich uprawnień zawodowych i pozbawi go możliwości pracy zarobkowych. Skarżący podniósł, że utrata uprawnień zawodowych spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w aktualnej sytuacji na rynku pracy i jednocześnie pozbawi go i jego rodzinę środków utrzymania. Podkreślił, że dochody z jego pracy są podstawowym źródłem utrzymania jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zw. dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Skarżący dostatecznie uprawdopodobnił, że wykonanie tej decyzji przed rozpoznaniem skargi rodzi po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z wniosku o wstrzymanie oraz akt sprawy wynika, że wykonanie orzeczenia wiązać się będzie z utratą uprawnień zawodowych i pozbawi skarżącego możliwości pracy zawodowej. Skarżący podkreślił, że dochody z jego pracy są podstawowym źródłem utrzymania jego rodziny. Jednocześnie należy podkreślić, że fakt uwzględnienia wniosku skarżącego nie oznacza przesądzenia o zasadności wniesionej przez niego skargi, albowiem dopiero na rozprawie Sąd rozstrzygnie o zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Z chwilą zaś wydania w sprawie orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a postanowienie upadnie. W związki z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.