VII SA/Wa 1201/18

Dnia 27 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F., na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania pisma organowi właściwemu postanawia: odrzucić skargę. Skarżący A. F., pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...]. Pismem tym Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazał wg właściwości Wojewodzie [...] do rozpoznania skargi A. F. z dnia 11 grudnia 2017 r. dotyczycące skarg na decyzje Starosty [...]. Postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przekazał zgodnie z właściwością niniejszą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Przepis zawarty w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznacza zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Zgodnie z przepisem zawartym w art. 3 § 2 ww. ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Będące przedmiotem skargi pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w istocie swej nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), dalej k.p.a., a jedynie zawiadomieniem o dokonanej przez organ czynności technicznej, którą było przekazanie skargi z dnia 11 grudnia 2017 r. właściwemu organowi, tj. Wojewodzie [...], na podstawie art. 231 k.p.a. Zaskarżone pismo jest zatem pismem przekazującym pismo skarżącego z organu niewłaściwego do organu właściwego. Wskazać należy, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być tylko działanie organu administracyjnego, które spełnia następujące warunku: jest uzewnętrznieniem przejawu woli państwowego organu administracyjnego, jest wydane na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, uzewnętrznienie woli organu ma charakter władczy i zewnętrzny oraz rozstrzyga konkretną sprawę, indywidualnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracji Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88, publ. OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). A tylko właśnie uzewnętrznione wyrażenie woli organu spełniające podane warunki przesądzałoby o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Złożona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy takiego aktu. Pismo z dnia 3 stycznia 2018 r. nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ani zakończenia postępowania w inny sposób w danej instancji. Niezależnie od wskazanej argumentacji należy wyjaśnić, że na podstawie art. 107 k.p.a. można wskazać minimum niezbędnych elementów jakie łącznie powinno posiadać pismo organu, aby można je było uznać za decyzję administracyjną i że należą do nich oznaczenie organu, oznaczenie adresata decyzji, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaskarżone pismo z [...] stycznia 2018 r. nie zawiera jednostronnego władczego rozstrzygnięcia będącego wyrazem woli organu, nie rozstrzyga konkretnej sprawy, indywidualnie określonej osoby fizycznej oraz jest pismem pomiędzy organami, co oznacza, że nie zostało skierowane do zewnętrznego adresata (nie będącego organem administracji publicznej). Pisma tego nie można więc uznać za akt administracyjny, który załatwia sprawę co do meritum. A zatem należy stwierdzić, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie podjął w sprawie żadnych działań, które podlegają kontroli sądu administracyjnego w myśl przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, działania Ministra, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlegają kontroli Sądu, a to oznacza, że skarga na takie działania nie mogła być rozpoznana. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dokonanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego czynności nie można zakwalifikować do żadnego rodzaju spraw, w których sądy administracyjne mogą orzekać. Innymi słowy, Sąd nie jest właściwy rzeczowo w przedmiotowej sprawie. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w postanowieniu, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.