VII SA/Wa 1202/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] .po rozpatrzeniu wniosku zainteresowanego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] kwietnia 2006 r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia "potwierdzającego stan faktyczny i prawny, na podstawie jakiej decyzji zostały wykonane prace zabezpieczające ścianę budynku przy ul. [...], gdyż (wnioskodawca) otrzymał dwie obowiązujące decyzje ostateczne, tj. Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]". W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy powołując przepis art. 217 § 2 kpa wskazał, że jeżeli przepis wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego zaświadczeniem, to organ ma obowiązek jego wystawienia bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W niniejszej sprawie – jak wskazał organ – w/w przesłanki do wydania zaświadczenia nie zostały spełnione, tzn. nie istnieje przepis prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia faktów objętych wnioskiem a zainteresowany nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu tych faktów. Dlatego też Starosta [...] słusznie odmówił wydania zaświadczenia, a Wojewoda [...] jako organ II instancji stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy prawidłowe orzeczenie. Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł zainteresowany, domagając się jego uchylenia. Skarżący uważa, że ma prawo ubiegać się przedmiotowe zaświadczenie, jako osoba zobowiązana do przedstawienia dokumentów związanych z dokonanymi remontami, skoro na roboty te wydano dwie wykluczające się wzajemnie decyzje ostateczne i uważa odmowę udzielenia mu informacji na niezrozumiałą. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zaskarżona decyzja została wydane przez organ działający w trybie nadzoru. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ administracji w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W swej decyzji orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (vide wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 1030/97). W postępowaniu nieważnościowym kontrolowana jest decyzja wydana w postępowaniu zwykłym (w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody [...] nr [...]) pod kątem naruszenia art. 156 § 1 kpa.’ Tylko w przypadku wystąpienia którejś z przesłanek nieważnościowych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności obowiązany jest stwierdzić nieważność aktu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ kontrolujący postanowienie Wojewody odmówił stwierdzenia nieważności, bowiem stwierdził, że przedmiotowe postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 1 56 § 1 kpa. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nie każde naruszenie prawa, a tylko jego kwalifikowana postać tj. rażące naruszenie prawa, jest przesłanką stwierdzenia nieważności w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, ze przesłanki nieważnościowe nie zaistniały przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Art. 217 § 2 kpa stanowi, że organ administracji wydaje zaświadczenie tylko w sytuacji wskazanej w tym przepisie. Fakty, o których potwierdzenie wnosił skarżący we wniosku o wydanie zaświadczenia, nie są objęte przepisem prawa nakazującym ich potwierdzenie, a zatem organ odmawiający wydanie takiego zaświadczenia, nie naruszył prawa i to w stopniu rażącym, co stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takiej odmowy. Należy tu jeszcze raz podkreślić, że organ działający w postępowaniu nieważnościowym, o jakie chodzi w niniejszej sprawie, prowadzi postępowanie w zakresie zawężonym tylko do art. 156 kpa, a zatem jeżeli nie wystąpiła przesłanka z tego przepisu kpa, musi odmówić stwierdzenia nieważności. Aczkolwiek Sąd nie podziela poglądu organu nadzorczego odnośnie interesu prawnego wnioskującego o zaświadczenie, tym niemniej nie podlega kwestii fakt, że skarżący otrzymał dwie obowiązujące decyzje ostateczne, tj. Wojewody [...] z dnia [...].10.2003 r. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], z których pierwsza dotyczyła uchylenia pozwolenia na budowę tylko w części dot. budynku technicznego oraz wiaty i kotłowni, zaś druga dotyczyła zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego rozbiórki budynku fabrycznego i udzielenia pozwolenia na dokończenie rozbiórki. Odmowa wydania zaświadczenia, badana przez organ nadzorczy, wiązała się z faktem posiadania przez wnioskującego tych decyzji (na co zresztą powołał się wnioskujący) i jak wskazał organ - wydanie zaświadczenia o które wnosił skarżący -stanowiłoby ich interpretację. Zatem nie istniały w takiej sytuacji podstawy do wydania żądanego zaświadczenia, a wobec tego nie zaistniały przesłanki nieważnościowe, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia. W tym stanie rzeczy skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).