VII SA/Wa 1205/11

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2011r. po rozpoznaniu wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak:[...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie figurującego na koncie zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: przyznać S. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 7 listopada 2011 r. do Sądu wpłynął wniosek S. J. w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego i adwokata. W niniejszej sprawie, zważono co następuje: Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem sprawy, w której został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest decyzja z zakresu ubezpieczeń społecznych. W tej sytuacji zastosowanie ma art. 239 pkt 1 lit e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Wobec ustawowego zwolnienia skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, rozpoznano wniosek skarżącego tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie uznano, że wnioskodawca w nadesłanym formularzu wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca wspólnie z córką i konkubiną utrzymują się z dochodów w wysokości 2.089,92 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta wnioskodawcy w wysokości 989,92 złotych orzeczono na okres do lutego 2012 r. oraz dochód uzyskiwany z tytułu czynszu wynajmu pawilonu handlowego w wysokości 1.100 złotych. Wnioskodawca podał, że ponosi następujące opłaty: tj. opłatę za gaz w wysokości 378,00 złotych, opłatę za energię w wysokości 578,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 197,00 złotych, wywóz śmieci 33,00 złotych, miesięczną opłatę do Spółdzielni w wysokości 686,73 złotych, wydatki na lekarstwa 85,00 złotych, opłatę za szkołę 270,00 złotych. Wnioskodawca zaznaczył, że posiada zaległości w opłatach za szkołę w wysokości 130,00 złotych oraz szkołę muzyczną córki w wysokości 900,00 złotych. Wnioskodawca wskazał, że zamieszkuje wraz córką i konkubiną w nieruchomości o pow. ok. 120 m². Dodał, że posiada mieszkanie o pow. 70 m² w którym zamieszkuje była małżonka oraz pawilon handlowy. Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Wyjaśnił, że powyższe nieruchomości tj. nieruchomość w której zamieszkuje, mieszkanie w którym mieszka była małżonka oraz pawilon handlowy należą do wspólności małżeńskiej i obecnie toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego. Z tego też względu nie może obecnie sprzedać żadnej z ww. nieruchomości aby poprawić swój stan majątkowy i odzyskać płynność finansową. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku podkreślił, że po opłaceniu kosztów eksploatacyjnych, jak i wielu innych zaległych "kosztów niewiele pozostaje mu do życia". Po analizie informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Oceniono bowiem, że obecna sytuacja materialna i życiowa wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę jest niewielki, przeznaczany jest w całości na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych jego oraz rodziny. Nadto podkreślić należy, iż dochód uzyskiwany jest z tytułu renty zdrowotnej przyznanej na okres czasowy do lutego 2012 r., natomiast kwota tytułu wynajmu pawilonu w wysokości 1.000,00 złotych jest niewielka. Konkubina z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym jest zaś osobą bezrobotną. Ze względu na fakt, iż wnioskodawca wniósł zarówno o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego, dokonano wyboru i ustanowiono w niniejszej sprawie radcę prawnego. Wyjaśnić należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest bowiem ustanowienie jednego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.