VII SA/Wa 1206/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J.i D. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. O. -pełnomocnika J. i D. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] września 1987 r., nr [...], udzielającej H. i T. B. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej przy ul A. w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przestawił następujący stan sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] września 1987 r. udzielającej pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ podał, że wadliwość decyzji związana jest z niedopełnieniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). zgodnie z którymi obiekty budowlane winny być budowane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. w szczególności warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać obiekt} budowlane. Przyjęte rozwiązanie projektowe narusza § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Administracji. Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku ( Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) Z. O.- pełnomocnik J. i Z.P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, które zostało uzupełnione pismami J. i D. P. z dnia [...] maja 2004 r. i [...] maja 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego odpowiada przepisom prawa. J. i D. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r.. Zarzucili w niej naruszenie przepisów prawa. Zdaniem skarżących jedyną możliwą formą zabudowy na ww działkach była zabudowa szeregowa, bowiem wybudowanie na działce nr [...] o szerokości 12 m domu z zachowaniem przepisu § 12 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki jest niemożliwe do zrealizowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę, także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona skarżąca. Ze zgromadzonych akt administracyjnych wynika, że Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] września 1987 r.. nr [...]zatwierdził pod względem urbanistycznym i architektonicznym plan realizacyjny i udzielił H. i T.B. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. A. w G. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] grudnia 1995 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 1414) przeniósł powyższe pozwolenie na budowę na rzecz J.i D. P. Jak wynika z akt sprawy budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] , którego inwestorem są J. i D. P. jest jednym z segmentów budynku szeregowego dziewięciosegmentowego położonego przy ul. A. w G. Tym samym nie można uznać za słuszne twierdzenie organów administracji publicznej, iż decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] września 1987 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie uwzględnione zostały w niej wymogi zawarte w § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku ( Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.).Sąd podziela argumentację skarżących, iż w sytuacji, gdy budynki mają wspólną ścianę nie może mieć zastosowania powołany przez organ obu instancji przepis § 12 cytowanego wyżej rozporządzenia. Wskazać należy, iż przepis § 12 ww. rozporządzenia nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie., gdyż odnosi się on tylko do budynków w zabudowie wolnostojącej, zaś w przypadku, kiedy budowa dotyczy budynków w zabudowie szeregowej, bliźniaczej, nie może być powołany. Przedmiotowa inwestycja polegała na budowie budynku szeregowego - dziewięciosegmentowego realizowanego na wielu działkach i przez wielu inwestorów. Ponadto należy zauważyć, iż plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji przewidywał na tym terenie zabudowę szeregową, bliźniaczą Nie można zdaniem składu orzekającego zgodzić się z argumentacją organu, iż decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] września 1987 r. jest sprzeczna z art. 5 ust. 1 pkt oraz art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Przywołany przez organ przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 , który stanowi o ochronie uzasadnionych interesów osób trzecich, nie może być interpretowany w nawiązaniu do ocen subiektywnych, lecz wyłącznie do ocen obiektywnych, określonych przesłanek prawnych, na co wyraźnie wskazuje dyspozycja ww przepisu, stanowiąca, że obiekty budowlane powinny być budowane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a w szczególności zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i normami. Jeśli zatem obiekt odpowiada takim wymaganiom techniczno-budo wlanym i normom, to brak jest podstaw do zarzutu, iż narusza on uzasadnione interesy osób trzecich. Ponadto Sąd zauważa, iż uszedł uwadze organów brak formalny odwołania Z. O. - pełnomocnika J. i D. P.polegający na nie podpisaniu przez pełnomocnika ww. odwołania. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.