VII SA/Wa 1208/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B., T. R., W. S., R. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić W. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2009 r. odmówiono W. S. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych W dniu 13 września 2009 r. (data nadania w Urzędzie pocztowym) wpłynął do Sądu sprzeciw, w którym skarżący nie zgodził się z postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2009 r. oraz wskazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym w/w postanowienie zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem strony jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową od generalnej zasady, przysługuje w sytuacjach gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodzimy. Należy zauważyć, że strona wnioskująca powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku. Podstawą do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego na wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca wraz żoną i córka utrzymują się z dochodów w wysokości 3200 zł miesięcznie brutto. Posiada dom o pow. 120 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 0,52 ha. Wskazał, iż ww. nieruchomość rolna nie przynosi dochodu. Podniósł, iż wraz z żoną wydają miesięcznie 250 zł na leki ponieważ obydwoje przewlekle chorują. Dodatkowo wskazał, iż żona zaciągnęła kredyt w wysokości 5000 zł. Podniósł, iż większość dochodu pochłania utrzymanie domu (prąd, opał, gaz, podatek od gruntu). W sprzeciwie dodatkowo podniósł, iż ,,niewłaściwy jest wniosek referendarza o tym, że każdy z członków rodziny skarżącego otrzymuje powyżej 1000 zł miesięcznie". Wskazał, iż w załączonym formularzu podał, że córka, która mieszka z nimi przekazuje na swoje utrzymanie tylko 300 zł miesięcznie, a ta suma jest przeznaczona na zaspokojenie potrzeb życiowych (opłaty). Sąd stwierdza, że takiej informacji nie było jednak w załączonym formularzu. Określił, iż on sam wydaje na leki 150 zł. miesięcznie. Podniósł, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wnioskodawca jak i członkowie jego rodziny posiadają stały dochód, a koszty jakie musi ponieść w związku z postępowaniem sądowym zdaniem Sądu nie spowodują uszczerbku w środkach utrzymania dla siebie i rodziny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.