VII SA/Wa 1208/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi J K, B K i D K na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenie na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.), dalej "specustawa drogowa", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] zmieniającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] dla inwestycji pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] wraz z powiązaniem z drogą krajową nr [...], Etap I - Budowa drogi ekspresowej [...] węzeł [...] (z węzłem) - węzeł [...] (bez węzła) - węzeł [...] (bez węzła), część 1 - odcinek zlokalizowany poza granicami [...]". W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2015 r. organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, dalej "inwestor", wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2012 r. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, dalej "inwestycja drogowa". Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Wojewodę [...] w dniu [...] lutego 2013 r. decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] , po rozpatrzeniu odwołań W W, M O oraz [...] Polska Sp. z o.o. uchylił zaskarżoną decyzję w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Następnie wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. inwestor działając na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), dalej "Prawo budowlane", w związku z art. 32a specustawy drogowej wystąpił do Wojewody [...] o zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. w zakresie robót drogowych - budowa drogi ekspresowej [...], budowa drogi krajowej nr [...], budowa węzłów drogowych ([...],[...]i [...]), rozbudowa ul. [...] (DK[...]), rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...], rozbudowa dróg powiatowych [...] , [...],[...],[...], rozbudowa drogi gminnej - ul. [...], rozbudowa drogi gminnej - ul. [...], budowa nowych odcinków dróg gminnych i dojazdowych, budowa chodników, zjazdów, zatok autobusowych, budowa systemu odwodnienia powierzchniowego wraz z przepustami drogowymi], robót mostowych (budowa dwóch obiektów mostowych w ciągu drogi ekspresowej nad rzekami: [...] i [...], budowa wiaduktów w ciągu drogi krajowej nr [...], budowa wiaduktów w ciągu rozbudowywanych dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, budowa wiaduktów w ciągu nowoprojektowanych dróg lokalnych, budowa kładek dla pieszych, budowa przepustów na rowach melioracyjnych, budowa przepustów ekologicznych), kanalizacji deszczowej wraz z przepompowniami i urządzeniami oczyszczającymi, urządzeń ochrony środowiska, zieleni, urządzeń bezpieczeństwa ruchu, oświetlenia, zasilania obiektów drogowych oraz przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej (sieć gazowa, sieć teletechniczna i sieć odwodnienia). Inwestor wyjaśnił, że wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. spowodowany był przyjęciem nowych rozwiązań w zakresie konstrukcji obiektów mostowych, rozwiązań niwelety drogi [...], rozwiązań niwelet dróg bocznych, rozwiązań niwelet dojazdów do obiektów (drogi poprzeczne), zmian przekroi poprzecznych drogi głównej, dróg bocznych, dróg dojazdowych do obiektów, zmian szerokości pasa dzielącego na odcinku węzeł [...]- węzeł [...], zmian wynikających z zaprojektowania nowych ścieżek rowerowych i chodników oraz innych zmian i uzupełnień wynikających z Programu Funkcjonalno Użytkowego. Ponadto inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej oraz o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm.), dalej "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku". Wojewoda [...]pismem z dnia [...] października 2013 r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń. Mając na uwadze wniosek inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Wojewoda [...], działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku pismem z dnia [...] października 2013 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia wskazanego we wniosku inwestora. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki jego realizacji. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 36a Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a., w związku z art. 11a ust. 1, art. 11 f i art. 17 specustawy drogowej, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., zmienił decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołania do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, dalej "Minister", wnieśli: A B, M P, E P oraz J. K występująca w imieniu [...] Sp. z o.o., M O, E D, E D, M D, J W, D K, P K, B K, B K, B K oraz J K. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2014 r., uzupełnionym kolejnymi pismami, J K, D K, B K – dalej "skarżący", oraz P K, B K, B K podnieśli, iż granice pasa drogowego określonego decyzją Wojewody [...] zostały wyznaczone w oparciu o nierzetelną dokumentację formalno-prawną, tj. protokół z czynności przyjęcia granic nieruchomości z dnia [...] lipca 2005 r. W ocenie skarżących i innych odwołujących się ww. dokument zawierał nieprawidłowy szkic przebiegu granic działek ewidencyjnych oraz brak naniesień budynków i ogrodzeń. Odwołujący oświadczyli, że nie wyrażają zgody na prowadzenie przez inwestora prac na terenie działek o nr ewid. [...] oraz [...], położonych w obr. [...] - [...]. Nadto zwrócili uwagę na niewłaściwą lokalizację oraz parametry techniczne zjazdów do nieruchomości. Wskazali, że istniejący zjazd położony na działce [...] (w osi ul. [...] ) koliduje z pasem drogowym, natomiast na terenie drugiego ze zjazdów do ww. nieruchomości, zlokalizowanego w ciągu drogi lokalnej DL-[...], wybudowano słup napowietrznej linii energetycznej. Wskazali, że szerokość drugiego z wymienionych zjazdów, określona w projekcie budowlanym na 3 m, jest niewystarczająca, gdyż powinien on mieć szerokość 6 m. Zwrócili również uwagę na znaczącą różnicę wysokościową terenu na odcinku wyznaczonego zjazdu, wynosząca 1,2 m. Odwołujący zakwestionowali również parametry techniczne zjazdu na działkę nr ewid. [...]. W ich ocenie inwestor, planując budowę zjazdu o szerokości 3 m, pominął zarówno charakter nieruchomości, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod działalność gospodarczą, jak i wcześniejsze ich wnioski w których domagali się budowy zjazdu o szerokości 6 m. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionych odwołań Minister wskazał, iż czynnikiem, który spowodował konieczność zmiany ostatecznej decyzji było przyjęcie nowych rozwiązań w zakresie konstrukcji obiektów mostowych, rozwiązań niwelety dróg, zmian przekroi poprzecznych dróg, zmian szerokości pasa dzielącego na odcinku węzeł [...]- węzeł [...], zmian wynikających z zaprojektowania nowych ścieżek rowerowych i chodników oraz innych zmian i uzupełnień. Inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. art. 36a Prawa budowlanego, uzyskał opinie właściwych miejscowo organów, tj. Zarządu Województwa [...], Zarządu Powiatu [...], Wójta Gminy [...]oraz Wójta Gminy [...]. Pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r., skierowanym do Wójta Gminy [...], inwestor zwrócił się o wydanie opinii dla zamierzenia inwestycyjnego objętego ww. decyzją. W ustawowym terminie 14 dni powyższy organ nie przedstawił pisemnie swojego stanowiska, co zgodnie z art. 11 b ust. 2 specustawy drogowej traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Do wniosku o wydanie decyzji zmieniającej dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 20 ust. 4 tej ustawy do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został także uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu w dniu [...] października 2013 r. - opinia nr [...], oraz jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462). Odnosząc się do podniesionych zarzutów Minister stwierdził, iż ocenie organu pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e tejże ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Podkreślił, iż inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji. Organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Rozpatrując wniosek o zmianę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający nie miał obowiązku rozważania innych wariantów przebiegu drogi i oceny słuszności interesów osób trzecich, których właścicielskich uprawnień do gruntu dotyka projektowana inwestycja. Wyjaśnił także, że organ wydający pozwolenie na budowę bada, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane prawem i jeżeli nie ma w tym zakresie wątpliwości, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 35 ust. 1 nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego i specustawy drogowej organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Mając na uwadze, iż zarzuty dotyczyły przede wszystkim kwestii związanych z lokalizacją przedmiotowej inwestycji drogowej oraz jej szczegółowych rozwiązań technicznych, organ odwoławczy wystąpił do inwestora pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. o ustosunkowanie się w kwestii ewentualnej możliwości zmiany przebiegu przedsięwzięcia w kształcie zgodnym z wnioskami skarżących. Inwestor pismem z dnia 19 lutego 2015 r. odniósł się do zgłoszonych uwag i przedstawił argumenty świadczące o optymalności przyjętego rozwiązania projektowego i niemożności dokonania zmiany parametrów technicznych oraz lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zgodnie z wnioskami odwołujących się stron. Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniach oraz pismach składanych w toku postępowania drugoinstancyjnego, jak również stanowiska wnioskodawcy zawartego w piśmie z dnia 19 lutego 2015 r., Minister zgodził się z argumentami inwestora i uznał, iż przemawiają one za prawidłowością i racjonalnością zaprojektowanych rozwiązań, przyjętych w zaskarżonej decyzji Odnosząc się do kwestii lokalizacji oraz parametrów technicznych zjazdów na działki o nr ewid. [...]oraz [...]położone w obr. [...] - [...], wyjaśnił, że zarzuty w tym zakresie mogą być skutecznie podnoszone jedynie przez właścicieli i użytkowników wieczystych ww. nieruchomości, tj. D K, P K, B K, B K oraz J K. I tak, jak wynika z akt postępowania, zjazd do nieruchomości o nr ewid. [...]nie był planowany do przebudowy, a zakres przewidzianych w tym miejscu robót budowlanych ogranicza się do budowy nowego chodnika, który zostanie dostosowany do stanu istniejącego w terenie. W konsekwencji lokalizacja oraz parametry techniczne zjazdu pozostaną bez zmian. Odnosząc się do drugiego zjazdu na działkę o nr ewid. [...] zlokalizowanego w ciągu nowoprojektowanej drogi lokalnej DL-[...], Minister wyjaśnił, że ze względu na sygnalizowaną przez odwołujących się kolizję zjazdu ze słupem linii energetycznej, inwestor zobowiązał się dokonać przesunięcia zjazdu w inne miejsce. Nadto wnioskowane przez odwołujących się poszerzenie zjazdu z 3 do 6 m zaopiniowano negatywnie, a ze względu na przewidywaną budowę dwóch zjazdów do przedmiotowej nieruchomości (tj. od ul. [...]oraz drogi lokalnej DL-[...]), zapewnione jest właściwe skomunikowanie jej z drogami publicznymi. Organ podkreślił, że na inwestorze ciążył jedynie obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten ma być odpowiedni, co nie oznacza, że ma być zgodny z oczekiwaniami skarżących. Wskazał jednocześnie, że ze względu na specyfikę postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie art. 36a Prawa budowlanego, decyzja Wojewody [...]nie wywołała skutków prawnych w postaci zmiany linii rozgraniczających teren inwestycji oraz podziału nieruchomości. Decyzja zmieniająca nie jest zatem nową decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej, ale rozstrzygnięciem, na mocy którego dokonuje się korekt w zakresie przyjętych rozwiązań technicznych, przy zachowaniu zakresu terytorialnego inwestycji w kształcie określonym decyzją zmienianą. Postępowanie prowadzone w oparciu o ww. przepis Prawa budowlanego ograniczone jest merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego, zatwierdzonego w decyzji ostatecznej. Zawarte w tej decyzji zapisy dotyczące ustalenia obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innej kategorii stanowią zatem powtórzenie zapisów decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., z uwzględnieniem zmiany rozwiązań technicznych szczegółowo opisanych w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...]. Dlatego wskazane zapisy mogły być skutecznie kwestionowane jedynie w postępowaniu odwoławczym dotyczącym tej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Minister wskazał, że w sprawie nie jest kwestionowane, że część graficzna Projektu Zagospodarowania Terenu sporządzona została na kopii mapy przyjętej przez Starostę [...] do zasobu powiatowego w dniu [...] czerwca 2013 r. i zaewidencjonowanej pod nr [...],[...],[...] i [...] i w oparciu o takie materiały orzekano w sprawie zmiany zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Za niezasadny uznał także zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewodę [...] art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej poprzez brak określenia w zaskarżonej decyzji wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wyjaśnił, że na mocy decyzji organu pierwszej instancji zatwierdzono zamienny projekt budowlany i udzielono zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej według zamiennego projektu budowlanego, z zachowaniem warunków zawartych w decyzji zmienianej. W pkt VI tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż planowana inwestycja powinna spełniać wymagania obejmujące w szczególności ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, jak również przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby, co oznacza zapewnienie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. Skargę na decyzję Ministra z dnia [...] marca 2015 r. złożyli J K, D K i B K. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 7, 8,10, 77 § 1 i art. 107 k.p.a., 2) art.11f ust.1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, 3) § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), dalej "rozporządzenie Ministra Infrastruktury", 4) art. 31 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z zm.), dalej "Prawo geodezyjne i kartograficzne". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie przyjęcia nierzetelnej mapy do projektu budowlanego, która narusza kilkudziesięcioletnie granice ich nieruchomości, oraz w zakresie wyznaczenia zjazdów jako niezgodnych z Prawem budowlanym. Podkreślili, że sporny obszar nie był objęty sprzedażą na rzecz Skarbu Państwa ani wywłaszczeniem. Dalej podnieśli, że sprzedali Skarbowi Państwa część nieruchomości (działka nr [...]) po podziale działki nr [...]. Mapa geodezyjna opracowana po powyższym podziale nieruchomości zmieniła ich zdaniem niezgodnie z umową sprzedaży, granicę południowo-wschodnią działki nr [...]- zmiana przebiegu granicy dotyczyła ok. 1,2mb na ich niekorzyść. W zakresie lokalizacji zjazdów do działek nr [...]i [...] podnieśli, że ich lokalizacja i parametry naruszają obowiązujące przepisy. Dodatkowo na drodze zjazdu do działki nr 130/2 zaprojektowano słup energetyczny. Podnosząc powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Sądem w dniu 29 września 2015 r. pełnomocnik organu i skarżący zgodnie oświadczyli, że na działce o nr. ew. [...] istniał zjazd indywidualny o szerokości 3m i w takim kształcie pozostał, na działce został zaprojektowany dodatkowy zjazd z drogi serwisowej, który po interwencjach skarżących inwestor poszerzył i przesunął zgodnie z ich życzeniem. Jest on jednak zdaniem skarżącego wykonany niezgodnie z przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd kontrolował decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. wydaną w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na wstępie wskazać należy, że pozwolenie na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego ustalającego lokalizację drogi, udzielającego pozwolenia na jej budowę oraz stanowiącego o zatwierdzeniu podziału nieruchomości wraz z oznaczeniem nieruchomości lub ich części, które staja się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego (art. 11 a i art. 11f specustawy drogowej). Ustawa zawiera kompleksowe uregulowanie dotyczące wszystkich etapów przygotowania i realizacji inwestycji drogowej i w sprawach tych nie mają zastosowania przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11 i ust.2 specustawy drogowej). Należy podkreślić, iż kontrolowana przez organ II instancji decyzja Wojewody [...] została wydana na podstawie art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Tym samym inwestor chcąc dokonać istotnego odstąpienia od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – zatwierdzonych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, musiał uzyskać nową decyzję ograniczoną do tych aspektów inwestycji, które miały ulec zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia, gdyż odpowiada ona prawu. Postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie było wyczerpujące i w jego toku prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy. W uzasadnieniu organ precyzyjnie przedstawił i wyjaśnił swoje stanowisko, a także odniósł się do wszystkich podniesionych przez skarżących zarzutów. Sąd podziela stanowisko Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżących należy podkreślić, że organ słusznie wskazał, że dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów graficznych, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być kwestionowana w toku postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Takie stanowisko jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego (wyroki z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 208/12). Tezy zawarte w tych wyrokach pozostają aktualne również w stosunku do dokumentacji budowlanej dołączanej do wniosku o wydanie decyzji zmieniającej decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wydawanej na podstawie art. 36a Prawa budowlanego. Nie mogą być także skuteczne zarzuty skarżących, dotyczące lokalizacji oraz sposobu wykonania zjazdów do nieruchomości o nr-ach ew. [...] oraz [...] położonych w obr. [...] – [...] . Organ odwoławczy wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko, przedstawił prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy i dokonał jego oceny z punktu udzielenia obowiązujących przepisów. Należy się zgodzić z poglądem wyrażonym przez Ministra, iż w ramach przedmiotowej inwestycji drogowej na inwestorze ciążył jedynie obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz że brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej, a warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na działkę można dostać się zgodnie z prawem z drogi publicznej. Należy również wskazać, iż w toku przeprowadzonego postępowania inwestor wyjaśnił, iż drugi wjazd na działkę o nr. ew. [...] , zlokalizowany w ciągu nowoprojektowanej drogi lokalnej, z uwagi na jego kolizję ze słupem linii energetycznej, zostanie przesunięty w inne miejsce. Także zarzut naruszenia prawa przez zaprojektowanie zjazdu o szerokości 3 m na działkę [...] nie może być skuteczny. Z oświadczenia skarżącego J K złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 29 września 2015 r. wynika, że na działce tej istniał zjazd indywidualny o szerokości 3 m i tak został zachowany. Natomiast inwestor uwzględniając wniosek skarżącego poszerzył ten zjazd i przesunął go zgodnie ze wskazaniem skarżącego. Należy podkreślić, że specyfika inwestycji drogowych wynikająca z ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wymaga uwzględnienia sprzecznych z zasady oczekiwań, które z jednej strony związane są z realizacją spornej inwestycji drogowej, z drugiej zaś strony wymagają poszanowania konstytucyjnego prawa własności, co w niniejszej sprawie zostało zachowane. Podsumowując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) orzekł, jak w sentencji.