VII SA/Wa 1209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. K., S. K. i D. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz I. K., S. K. i D. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania D. B. oraz I. i S. K. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i L. T. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu zadaszenia nad schodami wejściowymi do pomieszczeń piwnicznych (handlowo-usługowych) - wg projektu budowlanego, w istniejącym budynku handlowo-usługowym, zlokalizowanym na działce nr ewid.[...] i [...] w O. przy ul. G., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wnioskiem z dnia 9 listopada 2010r. A. i L. T. wnieśli o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę zadaszenia schodów wejściowych do pomieszczeń piwnicznych handlowo- usługowych, zlokalizowanych w O. przy ul. [...], dz. nr [...] i [...], załączając odpowiednie dokumenty. W piśmie z dnia 26 listopada 2010 r. D. B. nie wyraziła zgody na wykonanie ww. zadaszenia, z powodu przesłaniania wejścia do jej lokalu, przez co straci on swoją atrakcyjność. Również A. K., w piśmie złożonym w dniu 30 listopada 2010r., nie wyraziła zgody na budowę wyżej wymienionego zadaszenia z analogicznych powodów do podanych wyżej. Z kolei w piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. I. i S. K. nie wyrazili zgody na budowę wyżej wspomnianego zadaszenia także z powodu zacienienia w lokalu i braku możliwości remontu ze względu na brak dostępu do elewacji od strony sąsiada. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] Prezydent Miasta O., na zasadzie art.35 ust.3 Prawa budowlanego, wezwał wnioskodawcę do przedłożenia: 1.Analizy wpływu projektowanego zadaszenia-na naturalne oświetlenie lokali w budynku sąsiednim. 2.Opracowania przedstawiającego "możliwości dostępu do remontu, naprawy elewacji itp. od strony sąsiada" w określonym terminie. Pismem z dnia 27 grudnia 2010 r. A. i L. T. uzupełnili dokumentację o wskazane wyżej dokumenty. Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i L. T. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu zadaszenia nad schodami wejściowymi do pomieszczeń piwnicznych /handlowo-usługowych/ - wg projektu budowlanego, w istniejącym budynku handlowo-usługowym, zlokalizowanym na działce nr ewid.[...] i [...] w O. przy ul. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji D. B. oraz I. i S. podtrzymali brak zgody na wykonanie w/w zadaszenia ze względu na zacienienie znajdujących się w pobliżu lokali oraz brak dostęp do ściany budynku w celu wykonywania napraw, czy odnawiania elewacji. Podnieśli, że odległość między zaprojektowanym zadaszeniem a ścianą ich budynku wynosi 18 centymetrów, w związku z czym trudno wykonać jakiekolwiek prace budowlane czy remontowe na tak minimalnej przestrzeni. W ocenie odwołujących się organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję pominął treść art.5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego i nie uwzględnił ich słusznych interesów. Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda [...] zauważył, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w O. - Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] października 2007r. (publ. Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...], poz.[...]). Stwierdził, że zgodnie z w/w planem działki nr ewid.[...] i [...] w O. przy ul. [...], znajdują się na obszarze jednostki terenowej o symbolu UUM 5 o przeznaczeniu podstawowym: " usługi - bez przesądzania ich profilu - z dopuszczoną towarzyszącą funkcją mieszkaniową ". Ponadto rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził bez uwag zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony p.poż. Projekt został uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych. Również rzeczoznawca do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy zaopiniował projekt budowlany bez zastrzeżeń pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Wojewoda [...] podniósł, że w przedłożonej, przy piśmie z dnia 27 grudnia 2010 r., analizie wpływu projektowanego zadaszenia schodów wejściowych do pomieszczeń piwnicznych handlowo-usługowych zlokalizowanych w budynku na działce nr ewid.[...] na naturalne oświetlenie tożsamych pomieszczeń w budynku sąsiednim, na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w O., projektant stwierdził, że: "projektowane zadaszenie nie ma wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń zlokalizowanych w istniejącym budynku sąsiednim co zostało przedstawione w załączniku - rys. nr 1 rzut przyziemia, analiza zacienienia". We wniosku, zapisanym również na przedmiotowym rysunku nr 1 wskazano: " W strefie wyznaczonej płaszczyzny (kolor czerwony) nie znajduje się projektowane zadaszenie (obiekt przesłaniający), wobec czego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 7 ust.2 punkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane z późniejszymi zmianami, projektowane zadaszenie nie ma wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń zlokalizowanych w istniejącym budynku sąsiednim ". Organ zauważył, że budynek sąsiedni I. i S. K., wybudowany w zabudowie bliźniaczej, został wysunięty 0,90m przed budynkiem inwestora, a według przedłożonej opinii - po wykonaniu zadaszenia dostęp do remontu, naprawy elewacji itp. od strony budynku sąsiada będzie umożliwiony przy użyciu podnoszonego pomostu roboczego na samochodzie ciężarowym lub w inny sposób, ponieważ projektowane zadaszenie nie przylega do budynku sąsiada (jest odsunięte o 18cm), wobec czego na szerokości pasa bocznego zadaszenia możliwy jest bezpośredni dostęp do ściany budynku sąsiedniego. Wojewoda [...] podkreślił, że projektant zaproponował zadaszenie z poliwęglanu gr. 0,3cm na lekkiej konstrukcji z belek i słupów stalowych. Ponadto istniejące schody zewnętrzne bez zadaszenia są bezpośrednio narażone na działanie zmiennych warunków atmosferycznych (deszcz i śnieg), co w dużym stopniu utrudnia ich bezpieczne użytkowanie oraz może stać się przyczyną nieszczęśliwego wypadku. Podkreślił, że nadmierne zawilgocenie ścian fundamentowych w "okolicach" schodów przyczynia się do nadmiernego niszczenia budynku w strefie wejściowej do części podpiwniczonej, na co wskazał projektant w opisie technicznym do projektu budowlanego. Zdaniem Wojewody [...] udzielenie pozwolenia na budowę, powinno uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej - osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone lub zagrożone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego, przepisy wykonawcze ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujące Polskie Normy oraz inne przepisy zawarte w aktach normatywnych. Organ wskazał, że o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. K., S. K. oraz D. B., którzy zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego pominięcie. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna, bowiem została wydana z pominięciem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany powinien być projektowany i budowany w taki sposób, aby zapewnić poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący podnieśli, że dokonując oceny projektu budowlanego i zamierzonej inwestycji w ogóle organ administracji powinien przede wszystkim rozważyć, czy spełnione zostały normy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Następnie zaś powinien ocenić, czy wydawana decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Ocena tych interesów powinna być dokonywana z uwzględnieniem istniejącej zabudowy. Skarżący ponowili zarzut dotyczący uniemożliwienia – na skutek robót budowlanych - dostępu do ściany ich budynku w celu wykonywania napraw, czy odnawiania elewacji. Podkreślili, że najmniejsza odległość między zaprojektowanym zadaszeniem a ścianą naszego budynku wynosi bowiem 18 centymetrów, co uniemożliwia wykonywanie jakichkolwiek prac budowlanych czy remontowych na tak minimalnej przestrzeni. W ocenie skarżących poważne wątpliwości co do możliwości wykonywania prac remontowych muszą budzić także sformułowania zawarte w analizie wpływu na oświetlenie. Skarżący zarzucili także wewnętrzną sprzeczność w opinii dotyczącej możliwości wykonywania robót remontowych, gdyż jednej strony autor opracowania stwierdza, że dostęp do ściany jest nieograniczony (na szerokości 18 cm), a z drugiej, że jest możliwy przy użyciu pomostu roboczego na samochodzie ciężarowym (a więc przy użyciu specjalistycznego sprzętu). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Przekładając powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że Wojewoda [...] nie przeprowadził właściwego postępowania wyjaśniającego dotyczącego zachowania warunków technicznych przy przebudowie domu należącego do A. i L. T., a w szczególności warunków określonych w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Jak słusznie podkreślili skarżący organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien przede wszystkim rozważyć, czy spełnione zostały normy określone w ww. rozporządzeniu i w tym kontekście ocenić, czy wydawana decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich z uwzględnieniem istniejącej zabudowy. Zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Z analizy projektu wynika bezspornie, że odległość projektowanego zadaszenia od ściany budynku sąsiedniego wynosi ok. 18 cm., co wywołuje wątpliwości w kontekście zgodności z powołanym wyżej przepisem techniczno-budowlanym oraz zasadą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Prowadząc na nowo postępowanie odwoławcze Wojewoda [...] zobowiązany będzie odnieść się do powyższej kwestii i dokonać wnikliwej analizy zgodności projektowanych robót budowlanych z warunkami techniczno-budowlanymi, w tym z powołanym § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., której to analizy całkowicie zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ bowiem skoncentrował się wyłącznie na analizie zacienienia oraz możliwości wykonywania remontu ściany budynku sąsiedniego, co jest niewystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Po przeprowadzeniu ww. analizy Wojewoda [...] zobowiązany będzie wydać nową decyzję opierającą się na bezspornie ustalonym stanie faktycznym i uzasadnioną w sposób odpowiadający wymogom zawartym w art. 107 § 3 kpa. Nie przesądzając wyniku prowadzonego postępowania należy wskazać, że jedynie taka decyzja będzie mogła być uznana za zgodną z obowiązującymi regułami procesowymi określonymi w kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 tej ustawy.