VII SA/Wa 1210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia kontroli i przedłożenia ekspertyzy technicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta [...] kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] WINB decyzją Nr [...] z dnia 25.01.2016 r., znak: [...], nałożył na Prezydenta Miasta [...]obowiązek: Przeprowadzenia okresowej kontroli pięcioletniej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obwałowań przeciwpowodziowych rzeki D. od km [...] do km [...], tj. lewego i prawego obwałowania, w przybliżeniu od ogrodzenia Oczyszczalni Ścieków P. do ul. P. w K. 2. Przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obwałowań przeciwpowodziowych rzeki D. od km [...] do km [...], tj. lewego i prawego obwałowania, w przybliżeniu od ogrodzenia Oczyszczalni Ścieków P. do ul. P. w K. Z akt sprawy wynika, że pracownicy organu wojewódzkiego przeprowadzili w dniu 28.11.2014 r., kontrole użytkowania i utrzymania obwałowania rzeki D. od km [...] do km [...], na odcinku od ogrodzenia Oczyszczalni Ścieków P. do ul. P. w K., w trakcie której m.in. stwierdzono zły stan wału na obu brzegach. Po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego organ I instancji wskazał, że z wypisu z rejestru gruntów Urzędu Miasta [...] z dnia 20.03.2015 r. wynika, że działka nr ewid. [...], na której znajduje się rzeka D., stanowi własność Skarbu Państwa będącą we władaniu [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. Z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji nie wynika, aby Skarb Państwa i [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. łączył stosunek prawny dotyczący przedmiotowego obwałowania. Organ zauważył, że nie wskazano w wypisie podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, wskazano natomiast [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., jako podmiot władający działką. Organ pierwszej instancji, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności korespondencję Marszałka Województwa [...] i Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji stwierdził, że obwałowanie przeciwpowodziowe rzeki D. nie zostało powierzone żadnej ,jednostce". Z pisma Wicemarszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, że w latach 70-tych ubiegłego wieku w ewidencji obwałowań ujęto obwałowania rzeki D. na terenach rolniczych. Nie wiadomo czy i do kiedy tereny przylegające do przedmiotowych obwałowań były użytkowane rolniczo. Jednak w chwili obecnej, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "P.", tereny przylegające do działki objętej postępowaniem to tereny zabudowy przemysłowo-usługowej. W związku z powyższymi ustaleniami organ I. instancji stwierdził, że w myśl art. 71 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. ( Dz.U. 2015.469 z póź. zm. dalej Prawo wodne) budowla przeciwpowodziowa jest urządzeniem melioracji wodnej podstawowej. Biorąc jednak pod uwagę, że zgodnie z art. 70 ust. 1 Prawa wodnego tylko taka budowla, której funkcja polega na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami to nie można Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych uznać za podmiot odpowiedzialny za stan obwałowań. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 3 Prawa wodnego, gospodarowanie gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi, wykonują odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, w którym w pkt 4 wskazano marszałka województwa realizującego zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3.Natomiast w myśl art. 14 ust. 4 Prawa wodnego: Gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują: właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone. Organ zauważył, że ogólne pojęcie "gospodarowanie mieniem" użyte w art. 14 ust. 4 Prawa wodnego może odpowiadać w tym przypadku pojęciu "zarządcy" na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane, nawet jeśli jest to zarządca nieformalny. Wskazał przy tym, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalone jest stanowisko, według którego własność wody nie przekłada się automatycznie na własność urządzeń wodnych, bowiem przepisy Prawa wodnego nie stoją na przeszkodzie, aby kto inny był właścicielem wody, a kto inny właścicielem urządzeń wodnych. W przypadku własności wód przepisy Prawa wodnego mają charakter Iex specialis i wątpliwe jest, czy wszystkie zasady wynikające z prawa cywilnego można wprost przenosić na płaszczyznę regulacji Prawa wodnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.01.2009 r., II OSK 1874/07 (LEX nr 515978). Zatem powyższe regulacje nie dotyczą przedmiotowych obwałowań rzeki D.i nie można na ich podstawie przypisać ani marszałkowi województwa ani dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej obowiązku utrzymywania przedmiotowych obwałowali w należytym stanie technicznym. Natomiast w myśl art. 14 ust. 4 Prawa wodnego: Gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują: właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone. Ogólne pojęcie "gospodarowanie mieniem" użyte w art. 14 ust. 4 Prawa wodnego może odpowiadać w tym przypadku pojęciu "zarządcy" na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane, nawet jeśli jest to zarządca nieformalny. Wobec treści cytowanego powyżej art. 14 ust. 4 Prawa wodnego oraz na podstawie przeprowadzonego powyżej rozumowania, organ uznał za prawidłowe nałożenie niniejszą decyzją obowiązków na starostę, tj, prezydenta miasta na prawach powiatu, czyli Prezydenta Miasta [...] skoro zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 16 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz.U.2015.1445 z późn. zm.): Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie ochrony przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania powiatowego magazynu przeciwpowodziowego, przeciwpożarowej i zapobiegania innym nadzwyczajnym zagrożeniom życia i zdrowia łudzi oraz środowiska. Z powyższym rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego nie zgodził się Prezydent Miasta [...] odwołując się do Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzji [...] WINB Nr [...] z dnia [...].01.2016 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygając kwestię podmiotu zarządzającego urządzeniem wodnym należy mieć na uwadze zarówno przepis art. 14 ust. 4 Prawa wodnego, lecz także art. 11 ust. 1 pkt 2, oraz art. 217 ust. 1 Prawa wodnego, albowiem mimo, że Skarb Państwa może być właścicielem wody i gruntów pokrytych tymi wodami, a także urządzenia wodnego, to trwały zarząd, jako forma władania nieruchomościami Skarbu Państwa, może należeć do różnych podmiotów. Stwierdził, że decyzje dotyczące utrzymania we właściwym stanie technicznym urządzeń wodnych, należy kierować do właściciela lub zarządcy obiektu, dopiero po przeanalizowaniu uwarunkowań prawnych, w tym interpretacji przepisów prawa z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo wodne. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że objęty decyzją [...] WINB z dnia [...].01.2016 r., odcinek rzeki od km [...] do km [...], nie znajduje się przy terenach rolniczych, lecz zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P." (D. Urz. Województwa [...] z 2012 r., nr [...]) przy terenach zabudowy przemysłowo- usługowej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że obwałowania przeciwpowodziowe rzeki D.na odcinku od km [...] do km [...], nie. stanowią melioracji wodnej polegającej na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Skoro tak to uznać należy, że Prezydent Miasta [...] (pełniący jednocześnie funkcję Starosty) jest prawidłowym adresatem obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego oraz przeprowadzenia okresowej kontroli pięcioletniej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obwałowań przeciwpowodziowych rzeki D. od km [...] do km [...]. Oceniając materiał dowodowy sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że niezbędne jest wykonanie nałożonych obowiązków, które po ich dostarczeniu przez zobowiązanego umożliwią organowi wojewódzkiemu podjęcie dalszych czynności w sprawie. Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył Prezydent Miasta [...], którego zdaniem zaskarżona decyzja narusza interes prawny Skarżącego poprzez błędne ustalenie, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy ustalił Prezydenta Miasta [...] jako gospodarującego innym mieniem związanym z gospodarką wodną stanowiącym własność Skarbu Państwa jako pełniącego jednocześnie funkcję starosty i adresata obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego oraz przeprowadzenia okresowej pięcioletniej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obwałowań przeciwpowodziowych rzeki D. od km [...] do km [...]. Jednocześnie zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta [...] zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 6 K.p.a w związku z art. 14 ust. 4 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 200lr. Prawo wodne ( Dz.U. z 2015r. poz. 469, dalej Prawo wodne ) poprzez przyjęcie, że gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, a dotyczące przedmiotowych wałów przeciwpowodziowych przynależne jest Prezydentowi Miasta [...] jako staroście; art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż zadania związane z utrzymaniem wdów przeciwpowodziowych rzeki D. od ujścia rzeki S. do ul. P. jako zlecone z zakresu administracji rządowej wykonuje Marszałek Województwa [...] i wykonuje on także prawa właścicielskie w stosunku do wód D., poprzez brak analizy czy inne podmioty na podstawie ustaw nie są zobowiązane do utrzymywania i zarządzania obwałowań przeciwpowodziowych rzeki D., a co za tym idzie pominięcie ich jako stron w przedmiotowym postępowaniu; naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 14 ust.4 w związku z art. 92 ust. 4 Prawa wodnego w związku z art. 4 ust. 1 pkt. 16 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r.o samorządzie powiatowym ( Dz.U. z 2015 poz 1445) poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta [...] jako starosta jest pomiotem zarządzającym obwałowaniami przeciwpowodziowymi rzeki D. jako innym mieniem związanym z gospodarką wodną i jest zobowiązany do przeprowadzenia okresowej kontroli pięcioletniej i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obwałowań przeciwpowodziowych rzeki D. od km[...]do km[...], to jest lewego i prawego obwałowania, w przybliżeniu od ogrodzenia Oczyszczalni Ścieków P. do ul. P. w K. w związku z tym, że inne podmioty ustawowo powołane do gospodarowania innym mieniem związanym z gospodarką wodną odmówiły przejęcia do zarządzania w/w obwałowań W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga ma usprawiedliwione podstawy. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 j.t. ze zm.), dalej p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było nałożenie obowiązku przeprowadzenia kontroli stanu technicznego wału przeciwpowodziowego, który w rozumieniu art. 9 pkt 19 lit a/ Prawa wodnego jest równocześnie budowlą w znaczeniu nadanym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zatem zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych. Z kolei w myśl art. 62 ust. 2 Prawa wodnego przepisy art. 63-66 tej ustawy nie naruszają przepisów ustawy - Prawo budowlane. Z powyższego wynika, że w stosunku do urządzeń wodnych, zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw (zob. Z. Niewiadomski,(w:) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009, s. 30). W zakresie budownictwa wodnego i ogólnego obie ustawy mają wspólny zakres dotyczący bezpieczeństwa konstrukcji i warunków związanych z ochroną środowiska (zob. J. Szachułowicz, Prawo wodne. Komentarz, LexisNexis wyd. 4, 2010 r., s. 213). Nie ulega wątpliwości, że normy zawarte w przepisach art. art. 61 i 62 Prawa budowlanego pozwalają nałożyć na określone podmioty wskazane obowiązki, co odnosi się również do urządzeń wodnych określonych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego. Chodzi o obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej i przedstawienia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, które mogą być nałożone na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, w tym urządzenia wodnego. Kwestia kolejności wyboru przez organ adresatów obowiązków nie została jednoznacznie unormowana. Podkreślić przy tym należy, że decyzja wydana przez organ I instancji na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawa budowlanego może być skierowana wyłącznie do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi zagadnienie czy Prezydent Miasta [...] jest właściwym adresatem decyzji nakazującej na podstawie art. art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego wykonanie okresowej kontroli i ekspertyzy stanu technicznego obwałowania przeciwpowodziowego rzeki D. od km [...] do km [...], na odcinku od ogrodzenia Oczyszczalni Ścieków P. do ul. P. w K. Z wypisu z rejestru gruntów Urzędu Miasta [...] z dnia [...].03.2015 r. wynika, że działka nr ewid. [...], na której znajduje się rzeka D., stanowi własność Skarbu Państwa będącą we władaniu [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wskazanie adresata obowiązków określonych w art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego wymaga dokonania ustaleń faktycznych co do tego, jaki podmiot zarządza obiektem budowlanym. Organy dokonały tego poprzez wykładnię art. 14 ust. 4 Prawa wodnego, który określa podmioty gospodarujące "innym mieniem" związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa. Ustaliły, że Prezydent Miasta [...] jest zarządcą w/w obwałowań. ponieważ obwałowanie jest urządzeniem wodnym, a zatem stanowi inne mienie związane z gospodarka wodną. Skoro zgodnie z art. 14 ust. 4 Prawa wodnego gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują: właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone to właściwym adresatem decyzji powinien być Starosta czyli w tym przypadku Prezydent [...] ponieważ pojęcie " gospodarowanie mieniem " użyte w art. 14 ust. 4 odpowiada pojęciu "zarządcy " na gruncie prawa budowlanego. Rozstrzygając w sprawie organ pominął całą treść art. 14 ust 4 prawa wodnego, która wskazuje także inne podmioty uprawnione do gospodarowania "innym mieniem", a także nie zbadał, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia ma art. 92 ust. 4 prawa wodnego, z którego wynika, iż kwestie gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, związane z utrzymywaniem śródlądowych wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych ustawodawca na podstawie tego przepisu powierza dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej działającemu w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu. Taka wykładnia art. 14 ust. 4 Prawa wodnego w kontekście zastosowanego art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, wskazującego jako adresatów decyzji: właściciela lub zarządcę, polegają na utożsamianiu pojęcia "gospodarowanie mieniem" (w ww. art.14 ust. 4) z pojęciem "zarządcy" na gruncie Prawa budowlanego oraz na zaniechaniu interpretacji odnośnego przepisu z uwzględnieniem art. 14 ust. 3 i art. 11 ust. 1 oraz normy zawartej w art. 92 ust. 4 Prawa wodnego jest błędna ponieważ do zarządzania konieczne jest uzyskanie uprawnienia do jego wykonywania co może to nastąpić tylko z woli ustawodawcy (ex lege) lub właściciela. Rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia kompleksowego stanu prawnego było przedwczesne. Zagadnienie gospodarowania urządzeniami wodnymi i zarządzania nimi jest skomplikowane. Jak wskazał NSA w wyroku z 20 października 2010 r. sygn. akt. II OSK 1654/09 należy mieć na uwadze, że własność wody nie przekłada się automatycznie na własność urządzeń wodnych. Przepisy ustawy - Prawo wodne stwarzają prawną możliwość, aby inny podmiot był właścicielem wody, a inny właścicielem urządzeń wodnych. Skarb Państwa, nawet jeśli właścicielem wody i gruntów pokrytych tymi wodami, a także urządzenia wodnego to trwały zarząd, jako forma władania nieruchomościami Skarbu Państwa, może należeć do różnych podmiotów. NSA we wskazanym wyżej wyroku dokonał takiej wykładni, poprzez analizę art. 217 ust. 1 prawa wodnego, który stanowi, że z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-3. Przepis ten, jak podkreślił Sąd, jednoznacznie mówi o przejściu w trwały zarząd wód oraz gruntów pokrytych tymi wodami. Oznacza to, że nie dotyczy on przejścia w trwały zarząd urządzeń wodnych. Z powyższych regulacji wynika, iż rozstrzygając kwestię podmiotu zarządzającego urządzeniem wodnym należy mieć na uwadze zarówno przepis art. 14 ust. 4 prawa wodnego, lecz także art. 11 ust. 1 pkt 2, oraz art. 217 ust. 1 prawa wodnego, albowiem mimo, że Skarb Państwa jest właścicielem wody i gruntów pokrytych tymi wodami, a także urządzenia wodnego to trwały zarząd, jako forma władania nieruchomościami Skarbu Państwa, może należeć do różnych podmiotów. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego a w szczególności na stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 3.11.2011 r. sygn. akt II OSK 1709/11 zauważyć należy, że "prawo wodne nie definiuje pojęcia "gospodarowania", ale wskazuje przykładowe czynności gospodarowania, w tym zarządzanie zasobami wodnymi (art.1 ust. 1) W piśmiennictwie podkreśla się ekonomiczną etymologię pojęcia gospodarowanie, zaś relacje między obu pojęciami wyjaśnia się w następujący sposób: "Gospodarowanie może odnosić się do każdego dobra majątkowego i może obejmować różne obszary działalności. Natomiast zarządzanie obejmuje elementy gospodarcze i prawno-organizacyjne (...). Odnosząc się do powyższego rozumowania organów, w ocenie Sądu pominięta została w sprawie kwestia relacji między pojęciem "gospodarowanie innym mieniem" (art. 14 ust. 4 Prawa wodnego) i "zarządca" (art. 62 Prawa budowlanego). W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że organy wadliwie zinterpretowały art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 14 ust. 4 Prawa wodnego, niezasadnie pomijając wykładnię art. 92 ust. 4 tej ostatnio wymienionej ustawy. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wskazanie adresata obowiązków określonych w art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego wymaga dokonania ustaleń faktycznych co do tego, jaki podmiot zarządza obiektem budowlanym. W rozpatrywanej sprawie organ nie przeanalizował należycie uwarunkowań prawnych, a w konsekwencji nie przeprowadził kompleksowego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, do kogo w świetle wskazanych przez Sąd przepisów winna być skierowana zaskarżona decyzja. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając, że narusza ona prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.