VII SA/Wa 1211/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] maja 2009r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] marca 2009r., nakazującą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego E. i S.Ś. usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr ewid. [...] w S. przy ul. [...], poprzez zamurowanie cegłą pełną i szklaną otworów okiennych w wykuszach zwróconych w stronę południową na odległość 3,14 m i w stronę północną na odległość 3,85 m od granicy działki i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że jak wynika z materiałów zebranych powiatowy przez organ I instancji inwestor prowadzi roboty budowlane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Burmistrza Miasta S. dnia [...] sierpnia 1996 r. Organ podkreślił, że przepis art. 66 Prawa budowlanego uprawnia do nakazania podmiotom posiadającym tytuł prawny do budynku – obowiązków mających na celu usunięcie nieprawidłowości w sytuacji, gdy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Stwierdzone przez organ I instancji nieprawidłowości polegające na usytuowaniu budynku zbyt blisko granic działki nie dają podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie robót budowlanych mających na celu doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Takie obowiązki winny być nałożone na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. Ś. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 36 a ust. 5 i w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.)), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za niezasadną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] maja 2009 r., uchylająca do ponownego rozpatrzenia decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2009 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazująca S. i E.Ś. usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego poprzez zamurowanie otworów okiennych w ścianie zbliżonej do granicy działki. Podstawą prawną decyzji organu I instancji był art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten określa przypadki w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać właścicielowi lub użytkownikowi doprowadzenie niewłaściwie użytkowanego obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Ma to miejsce, gdy organ stwierdzi, że obiekt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo też, gdy powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Wystąpienie przesłanek niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o w/w przepis musi być ustalone w prowadzonym postępowanie organu I instancji (nieodpowiedni stan techniczny udokumentowany wynikami kontroli lub ekspertyzą techniczną). Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego – w niniejszej sprawie odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę polegające na usytuowaniu budynku zbyt blisko granic działki nie stanowią przesłanki z art. 66 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie mieszczą się w pojęciu "nieodpowiedni stan techniczny". W taki przypadku organ winien zastosować regulację określoną w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 w/w ustawy, która pozwala na podjęcie działań – (czynności) mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Wobec tego, prawidłowym jest ustalenie organu odwoławczego, że w ponownym postępowaniu wyjaśniającym organ winien ocenić cały zebrany materiał dowodowy w aspekcie przepisu art. 51 Prawa budowlanego oraz na tej podstawie wydać rozstrzygnięcie – co powoduje, że zostały spełnione przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. i słusznie przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.