VII SA/Wa 1212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk ( spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego I. C. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...]od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...]z dnia [...].12.2014r., nakazującej [...]całkowitą rozbiórkę budynku zrealizowanego na terenie działki nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w związku z pismem [...] i [...]z dnia 04.10.2011 r., pracownicy PINB w [...]e w dniu 10.10.2011 r. przeprowadzili oględziny na działce nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. W trakcie oględzin ustalono, że inwestor wybudował budynek o konstrukcji tradycyjnej, murowanej. Ściany grubości 0,24 m z gazobetonu posadowione na betonowych fundamentach. Wymiary w rzucie poziomym - 6,50 m x 5,50 m. Budynek usytuowany jest w odległości około 0,5 m od granicy sąsiedniej działki. Stan zaawansowania robót w dniu kontroli - wykonano ściany do wysokości około 2,50 m oprócz ściany północnej. PINB w [...] decyzją nr [...] z dnia [...].11.2011 r. nakazał [...] całkowitą rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego na terenie działki nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...]WINB nr [...]z dnia [...].01.2012 r. Po zaskarżeniu powyższego rozstrzygnięcia, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14.08.2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 537/12 oddalił skargę na decyzję [...]WINB. Następnie NSA wyrokiem z dnia 09.05.2014 r. sygn. akt II OSK 2943/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie wydany w niniejszej sprawie wraz z decyzją [...]WINB i PINB w [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB w [...] w dniu [...].08.2014 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku gospodarczego zrealizowanego na terenie działki nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyli P. P. [...]. Decyzją Nr [...]z dnia [...].11.2014r. [...]WINB uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 18.11.2014r. organ powiatowy ponownie przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości, a następnie pismem z dnia 28.11.2014r. powiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Następnie decyzją Nr [...]z dnia [...].12.2014r., znak: [...]organ I instancji nakazał [...]całkowitą rozbiórkę budynku zrealizowanego na terenie działki nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożył [...]. Rozpoznając odwołanie organ II instancji podkreślił, że w toku postępowania organ I instancji ustalił, że na terenie działki nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...] powstał budynek gospodarczy o konstrukcji tradycyjnej, murowanej. Ściany grubości 0,24 m z gazobetonu posadowione na betonowych fundamentach. Wymiary w rzucie poziomym - 6,50 m x 5,50 m. Budynek usytuowany jest w odległości około 0,5 m od granicy sąsiedniej działki. Na budowę omawianego obiektu nie uzyskano wymaganej prawem zgody właściwego organu. Inwestor dokonał w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu [...].08.2011 r. zgłoszenia o zamiarze prowadzenie robót budowlanych polegających na remoncie garażu. Zakres zgłoszonych robót obejmował rozebranie istniejącej konstrukcji, poprawienie wylewki betonowej i postawienie na wylewce konstrukcji metalowej, blaszanej. Dokonane ustalenia przez organ I instancji wskazują, że zakres zgłoszonych robót budowlanych jest inny od faktycznie wykonywanych (inwestor nie wykonał robót wskazanych w zgłoszeniu z uwagi na wybudowanie obiektu o innej konstrukcji - murowanej oraz zmienił gabaryty obiektu). W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że PINB w [...] zbadał, czy w niniejszej sprawie nie powinny mieć zastosowania przepisy specustawy z 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z 2001 r. nr 84, poz. 906), na co wskazano w wyroku NSA z dnia 09.05.2014r. oraz w decyzji [...]WINB Nr [...]z dnia [...].11.2014r. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta i Gminy [...] z dnia 18.12.2014r. w październiku 2011r. Gmina [...] była objęta Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 04.01.2011r. wydanym na podstawie art. 2 w/w ustawy. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 lit. a w/w ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o odbudowie - należy przez to rozumieć odtworzenie obiektu budowlanego w całości lub w części o wymiarach obiektu zniszczonego lub uszkodzonego - w dotychczasowym miejscu. Jak wskazują ustalenia dokonane przez organ powiatowy poprzedni budynek gospodarczy posiadał inne gabaryty. Wskazują na to zmiany w konstrukcji dachu części południowo-wschodniej i południowo-zachodniej. W pierwotnym kształcie budynek posiadał dach asymetryczny dwuspadowy, a także miał konstrukcję mieszaną, natomiast w obecnym kształcie dach jest jednospadowy, a budynek został wykonany w konstrukcji murowanej. Obiekt nie jest także wykorzystywany na cele budowlane. Ponadto przedmiotowy obiekt nie odpowiada przepisowi z art. 7 ust. 2 w/w ustawy, ponieważ nie jest usytuowany na działce siedliskowej. Działka o nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...] nie stanowi działki siedliskowej w rozumieniu w/w definicji. Również sposób użytkowania obiektu wyklucza jego kwalifikację jako zaplecze gospodarstwa rolnego. [...]WINB wskazał również, że z uwagi na zdecydowanie różny od zgłaszanego zakres wykonanych prac i wymiarów budynku, tj. powierzchni zabudowy powyżej 25 m2 oraz murowana konstrukcja obiektu organ I instancji zasadnie nie uznał, że inwestor niewątpliwie dopuścił się do samowoli budowlanej, którą reguluje art. 48 Prawa budowlanego. Wykonanych prac nie można uznać jako przekroczenie zakresu zgłoszenia. Podkreślono, że w związku z dyspozycją art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu w związku z tym, iż sporna budowa została zrealizowana w odległości mniejszej niż 1,50 m, tj. 0,5 m od granicy z sąsiednią działką co jest niezgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Powyższy przepis stanowi, że "jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: • 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, • 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy." Zgodnie z ust. § 12 ust. 4 w/w rozporządzenia "Odległość, mierzona w poziomie, od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego na dachu lub w połaci dachowej do granicy działki budowlanej nie może być mniejszy niż 4 m." Z uwagi na to, iż przedmiotowy obiekt pozostaje w sprzeczności z przepisami techniczno - budowlanymi w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, w ocenie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego PINB w [...] zasadnie na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał Panu [...]całkowitą rozbiórkę budynku zrealizowanego na terenie działki nr ew. [...]przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...]. Argumenty przedstawione w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Nie można uznać, aby przedmiotowy obiekt powstał na podstawie zgłoszenia z dnia 19.08.2011r., co wykazano na wstępie. PINB w [...] dokonał także analizy sprawy zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 09.05.2014r. Roboty budowlane polegające na budowie nowego obiektu rozpoczęto przed uzyskaniem przez inwestora decyzji zezwalającej na wykonywanie robót, co potwierdza obszerna dokumentacja zgromadzona w sprawie. Ponadto nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia przez PINB [...] art. 7 i art. 77 Kpa, gdyż organ dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego w niniejszej sprawie. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. Art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (dalej: "specustawa") poprzez uznanie, iż dla wykonania przedmiotowego obiektu wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, w sytuacji kiedy ów obiekt powstał w wyniku odbudowy istniejącego uprzednio w tym miejscu budynku, co wskazuje na konieczność dokonania przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu, co zostało przez Skarżącego dokonane; 2. § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że usytuowanie przedmiotowego budynku gospodarczego narusza przepisy dotyczące odległości obiektu od granic, podczas gdy budynek został odtworzony w dotychczasowym miejscu bez przybliżania się do granicy nieruchomości; 3. Art. 48 ustawy z dnia 07 lipca 1997 r. - Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, w sytuacji, gdy dla wykonania tego obiektu konieczne było dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania obiektu, a nie uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę; 4. Art. 7, 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie co doprowadziło do uznania, że przedmiotowy obiekt budowlany wykonany został w ramach samowoli budowlanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zostały zmienione jego gabaryty, w sytuacji kiedy inwestor nie tylko dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, ale również odbudował uszkodzony budynek w tym samym miejscu; 5. Art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w jaki sposób zmiana materiałów, z których wykonano przedmiotowy obiekt budowlany i wykonanie dachu jednospadowego wpływa na zmianę tych elementów obiektu, od wymiaru których ustawa uzależnia uzyskanie przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę; 6. Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...]z dnia [...]grudnia 2014 r. w sytuacji, kiedy organ I instancji naruszył zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego, co uzasadniało uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podnosząc te zarzuty Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu oraz art. 153 p.p.s.a., i art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie stanowiła decyzja WINB z dnia [...] marca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nakładające na stronę skarżącą obowiązek całkowitej rozbiórki budynku. Rozważania w sprawie należy rozpocząć od zwrócenia uwagi na fakt, iż wydanie zaskarżonej decyzji stanowi efekt prowadzonego przez organ od 2011 r. postępowania administracyjnego dotyczącego realizacji budynku gospodarczego na działce nr. ew. [...]przy ul. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Jak wskazano wcześniej w stanie faktycznym, organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie wydały w tej sprawie początkowo decyzję nakładającą na stronę skarżącą obowiązek całkowitej rozbiórki budynku. Skarga od decyzji organu odwoławczego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2943/12 uchylił wyrok sądu I instancji oraz obie decyzje organów nadzoru budowlanego. Mając powyższe nas uwadze należało w niniejszej sprawie dokonać oceny zastosowania treści art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Istotą zasady "związania oceną prawną" z art. 153 p.p.s.a. jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana związany jest wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania. Z powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż Sąd zobowiązał organ przede wszystkim do wyjaśnienia wszelkich okoliczności stanu faktycznego sprawy w celu określenia czy w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu. Wymaga podkreślenia, że w zakresie objętym regulacją ww. ustawy wyłączone jest stosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie, co do zasady uznały, że przepisy ustawy z 11 sierpnia 2001 r. mogły mieć zastosowanie w sprawie. Ustaliły to w oparciu treść pisma Urzędu Miasta i Gminy [...] z dnia 18.12.2014r. w październiku 2011r. wskazującego, że Gmina [...] była objęta Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 04.01.2011r. wydanym na podstawie art. 2 w/w ustawy. Organ odwoławczy wskazał jednak, że ustawa ta nie może mieć zastosowania , ponieważ nie doszło do odbudowy w rozumieniu art. 4 ww. ustawy. Przeczą temu zmiany w konstrukcji dachu części południowo-wschodniej i południowo-zachodniej. W pierwotnym kształcie budynek posiadał dach asymetryczny dwuspadowy, a także miał konstrukcję mieszaną, natomiast w obecnym kształcie dach jest jednospadowy, a budynek został wykonany w konstrukcji murowanej. Obiekt nie jest także wykorzystywany na cele budowlane. Nie znajdują też zastosowania unormowania zawarte w art. 7 ust. 2 ww. ustawy ze względu na to, że działka, na której usytuowany jest budynek nie jest działką siedliskową. Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela pierwszego ze stanowisk zaprezentowanych w sprawie. Natomiast rozważania organu dotyczące kwestii działki siedliskowej są bezprzedmiotowe, skoro organ uznał, że nie doszło do odbudowy w rozumieniu art. 4 ustawy. Przede wszystkim podkreślić należy, że organy nie kwestionują w podjętych rozstrzygnięciach faktu, iż przedmiotowy obiekt powstał w związku ze zniszczeniami spowodowanymi powodzią, usytuowania budynku w miejscu poprzednio istniejącego oraz tożsamej powierzchni zabudowy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. ilekroć w ustawie jest mowa o odbudowie - należy przez to rozumieć odtworzenie obiektu budowlanego w całości lub w części o wymiarach obiektu zniszczonego lub uszkodzonego - w dotychczasowym miejscu- przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z przepisu tego wynika, że aby można było mówić o odbudowie musi nastąpić odtworzenie obiektu w dotychczasowym miejscu i o tych samych wymiarach. Używanie zatem przez organy określenia "obiekt o innych gabarytach" nie odpowiada określeniom ustawowym. Przechodząc do ustaleń organów, jak wskazano powyżej, przesłanka odtworzenia obiektu w tym samym miejscu nie jest przez organy kwestionowana. Jeżeli chodzi o kwestię wymiarów, to zdaniem Sądu stanowisko organów nie jest prawidłowe. Ustawodawca nie sprecyzował o jakie wymiary obiektu chodzi, niemniej przyjąć należy, że chodzi o takie parametry, które w sposób podstawowy charakteryzują obiekt. Przede wszystkim są to: długość, szerokość i wysokość. Trudno przyjąć aby wyłącznie geometria dachu stanowiła wymiar budynku, od którego zależy uznanie, czy chodzi o odbudowę w rozumieniu art. 4 ww. ustawy. Odnosząc się do sprawy użytych materiałów wskazać należy, że w świetle brzmienia powołanego przepisu zarzut zastosowania przy odbudowie innych materiałów niż użyto pierwotnie jest oczywiście bezzasadny. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę odbudowa zniszczonych w wyniku działania żywiołu obiektów budowlanych o kubaturze mniejszej niż 1.000 m3 i nie wyższych niż 12 m nad poziomem terenu. W przypadku takim konieczne jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Niewątpliwie obiekt będący przedmiotem oceny należy do tego rodzaju kategorii. Zaznaczyć jednak trzeba, że organy szerzej nie zajmują się kwestią porównania poprzednio istniejącego obiektu i budynku powstałego w zakresie wymiarów (poza geometrią dachu) i usytuowania. Niemniej należy przyjąć, iż uznają w tym zakresie tożsamość obiektów. Na gruncie poczynionych przez organy ustaleń wskazać należy, że przedmiotowy obiekt ze względu na kubaturę oraz wysokość mógł być odbudowywany na podstawie zgłoszenia, jeżeli posiadał takie same wymiary i znajdował się w tym samym miejscu. Mając to na uwadze uznać należy, że realizacja tego rodzaju robót bez dokonania stosownego zgłoszenia nie była by samowolą budowlaną, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego a wypełniała by przesłanki wymienione w art. 49b Prawa budowlanego. Nie ulega jednak wątpliwości, że Skarżący dokonał w dniu 23 sierpnia 2011 r. zgłoszenia zamiaru odbudowy obiektu polegającej na rozebraniu konstrukcji, poprawieniu wylewki betonowej i postawieniu konstrukcji blaszanej. W uzupełnieniu zgłoszenia wskazał, że prace budowlane mają na celu odtworzenie pierwotnego stanu budynku z zachowaniem tych samych wymiarów, konstrukcji. Skoro tak to nie można mówić o klasycznej samowoli budowlanej a przedmiotową sytuację należy oceniać w kontekście art. 50 Prawa budowlanego. W świetle powyższych ustaleń nakaz rozbiórki orzeczony przez organy nadzoru budowlanego nie znajdował uzasadnienia w realiach stanu faktycznego przyjętego do orzekania przez organy. Ponownej sygnalizacji wymaga jednak to, że organy w sposób wyczerpujący nie odniosły się do kwestii porównania zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego z poprzednio istniejącym budynkiem w aspekcie wymiarów rozumianych w sposób przedstawiony przez Sąd oraz usytuowania. Z tych powodów za zasadne należało uznać zarzuty wymienione w pkt 1, 4, 5, i 6 skargi. Natomiast ocena zarzutów wymienionych w pkt 2 i 3 była co najmniej przedwczesna. Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę przedstawione w niniejszym uzasadnieniu rozważania dotyczące zarówno rozumienia art. 4 i 7 ustawy z 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu, jak też konieczności dokonania precyzyjnych ustaleń faktycznych. Z tych wszystkich względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 ww. ustawy.