VII SA/Wa 1214/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1214/09 ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić J. K. przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J. K. przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 10 sierpnia 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) na ww. postanowienie J. K. wniósł sprzeciw. Tym samym postanowienie z dnia 3 sierpnia 2009 r. straciło moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy J. K. wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty w wysokości brutto 2.546,24 zł. Wnioskodawca posiada z żoną rozdzielność majątkową. Z akt sprawy wynika, że strona mieszka w mieszkaniu kwaterunkowym o pow. 57 m2. Posiadany majątek obejmuje nieruchomość – działkę budowlaną o pow. 980 m2. Wnioskodawca nie posiada innego majątku, ani oszczędności. Utrzymanie mieszkania to koszt 400-500 zł miesięcznie, wydatki na leki – 800 zł (wnioskodawca choruje na zmiany zwyrodnieniowe stawów, kręgosłup, serce, nadciśnienie, jaskrę, słuch i osteoporozę), telefon – 100 zł. Na bieżące utrzymanie pozostaje mu kwota około 1200 zł. Wskazał, że z uwagi na choroby ortopedyczne został zaliczony do osób niepełnosprawnych. Natomiast w wniesionym sprzeciwie wskazał, że na utrzymanie miesięczne potrzebuje więcej niż wynoszą jego dochody (wydatki miesięczne na leczenie, lekarstwa, rehabilitację, utrzymanie mieszkania wraz z mediami, opłatę TV wynoszą ok. 1300 złotych, a na pozostałe wydatki, tj. utrzymanie i telefon, wnioskodawca potrzebuje 1300 złotych), przy czym w piśmie z dnia 29 sierpnia 2009 r. stanowiącym uzupełnienie sprzeciwu wskazał konkretne sumy pieniężne stanowiące jego średniomiesięczne wydatki. A zatem z nadesłanych przez wnioskodawcę szczegółowych informacji wynika, że jego średniomiesięczne wydatki wynoszą 1190 złotych. Ponadto z nadesłanych informacji wynika, że wnioskodawca potrafi wygospodarować kwoty pieniężne na konkretny cel (700 złotych na leczenie sanatoryjne; 2000 złotych na zakup aparatu słuchowego). Z powyższego wynika, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Pomimo, jak podnosi w swoim sprzeciwie, że jego wydatki przewyższają dochody jest w stanie wygospodarować określone sumy pieniężne na konkretne cele. W ocenie Sądu z przedstawionej wyżej sytuacji majątkowej wnioskodawcy nie wynika by znajdował się on w tak trudnej sytuacji materialnej, która nie pozwalałaby na poniesienie pełnych kosztów sądowych, w tym uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych. W tym miejscu wskazania wymaga, że celem instytucji prawa pomocy dla osoby fizycznej jest zapewnienie jej prawa do sądu w sytuacji, gdy osoba ta z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z sądowym rozpoznaniem sprawy. Przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada dochody i środki majątkowe, i dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.