VII SA/Wa 1215/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skarg Z. W. i B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pętli autobusowej. skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. i B. W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla Miasta [...] na budowę pętli autobusowej, tj. budowę jezdni manewrowych, chodników, peronu autobusowego z wiatą przystankową, odwodnienia, oświetlenia pętli, likwidacji kolizji z urządzeniami elektrycznymi i stałej organizacji ruchu na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] z obrębu 2-11-10 oraz działce nr ewid. [...] z obrębu 2-11-09 położonych przy ul. R. w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując art. 35 ust. 1 prawa budowlanego wskazał, że warunki tego przepisu zostały spełnione przez inwestora, a zatem organ I instancji udzielając pozwolenia na budowę dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Jak stwierdził organ odwoławczy projekt budowany zgodny jest z ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia tj. opinię ZUD z [...] lipca 2005 roku, opinię komunikacyjną z dnia [...] maja 2005 roku, uzgodnienia konstrukcji nawierzchni z ZDM z [...] lipca 2005 roku, opinię ZTM z [...] kwietnia 2005 roku, uzgodnienia dotyczące wiat i uzgodnienie ze spółką [...] z dnia [...] lipca 2005 roku, zaś projekt sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Odnośnie zarzutów zainteresowanych organ odwoławczy wskazał, że chodzi o mapę obrazującą obraz granicy pętli względem okolicznych działek, która wskazywałaby z kim zainteresowane sąsiadują i mającej znaczenie dla toczącego się postępowania o rozgraniczenie działek. Jak wskazała dalej wojewoda zakres robót budowlanych obejmuje wyłącznie teren działek odnośnie których inwestor wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane i tego terenu dotyczy pozwolenie na budowę, zaś kwestie związane z rozgraniczeniem działki nr [...] jak również sprawy związane z dewastacją mienia przez M. K. nie dotyczą przedmiotowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę pętli autobusowej. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosły Z. i B. W. podnosząc, że ich interesem jest bronić granic władania na gruncie określonych w mapie z 1968 roku, a podważanych przez ewidencję gruntów o czym świadczą wygrane sprawy o podatek. Zdaniem skarżących mapa jest dokumentem mającym znaczenie w każdym postępowaniu a duża ilość map świadczy o rozbieżnej dokumentacji stworzonej przez urzędników. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W przedmiotowej sprawie skarżące nie wskazały żadnego zarzutu dotyczącego rozstrzygnięć organu administracji architektoniczno-budowlanej I i II instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w toku postępowania instancyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę pętli autobusowej na działkach [...], [..], i 1 z obrębu 2-11-10 oraz działce nr ewid. [...] z obrębu 2-11-09 położonych przy ul. R. w W.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. 207/03 poz. 2016) obowiązującego w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz czy projekt wykonany jest przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Organ sprawdza ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami , w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku spełnienia tych wymagań i w przypadku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, projekt budowlany sporządziły osoby posiadające wymagane uprawnienia, a wraz z wnioskiem inwestora zostało złożone prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a zatem spełnione zostały wymagania z art. 35 Prawa budowlanego co jest decydujące o wydaniu pozwolenia na budowę. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że kwestie dotyczące mapy, która mogłaby wskazywać stan władania na gruncie (działka nr [...]) i posłużyć w odrębnym postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości, nie mają żadnego wpływu na zgodność z prawem wydanego rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...] i [...] oraz nr [...], co do których inwestor wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane. Sprawa rozgraniczenia działki nr [...] nie dotyczy przedmiotowego pozwolenia na budowę zaś z mapy załączonej do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja nie wkracza na teren skarżących. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 roku skarżące oświadczyły, że ich ogrodzenie znajduje się w granicach działki i nie mają roszczeń wychodzących poza granice tego ogrodzenia. Uważają jedynie, że ogrodzenie przystanku powinno być usytuowane bezpośrednio przy ich ogrodzeniu, co może zapobiec wchodzeniu niepowołanych osób na sąsiedztwo skarżących. Skarżące wskazały też, że swój interes prawny wywodzą z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie potrafią jednak wskazać żadnego przepisu prawa materialnego, który byłby związany z ochroną zagospodarowania ich działki. Zważywszy, że kontrolą Sądu objęta jest tylko legalność decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd badał również sprawę pod względem uznania skarżących za strony postępowania. Stronę postępowania zwykłego określa art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże w prawie budowlanym nie wystarcza przekonanie zainteresowanego o interesie prawnym, zainteresowany musi ten interes wykazać. Strony tego postępowania wskazuje art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. W decyzji I instancji oznaczono obszar oddziaływania obiektu i jego granice. Obszar oddziaływania definiuje art. 3 pkt 20 ustawy zasadniczej. W tej sprawie obszar ten został wyznaczony w granicach działki inwestora. Skarżące zostały powiadomione o postępowaniu administracyjnym. Sąd dostrzega, że organy administracji wyszły poza granice przepisu, dopuszczając do postępowania osoby, które nie powinny być stronami w sprawie. Nie mniej organ II instancji rozpatrujący sprawę w toku instancyjnym zbadał czy zaskarżone pozwolenie na budowę nie narusza interesu skarżących i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Należy podkreślić, że argumenty wejścia w pomiędzy ogrodzenia przez osoby obce nie stanowią naruszenia interesu skarżących. Z wypowiedzi skarżących wynika, że kierują się obawami na przyszłość. Należy jednak zauważyć, że inwestora działającego w granicach swojej działki nie można zmusić, żeby postawił ogrodzenie tak jak chcą skarżące. Ogrodzenie to – jak wynika z akt sprawy – inwestor postawił w oddaleniu od ogrodzenia skarżących, a zatem nie można mu zarzucać, że wkracza na teren skarżących, natomiast usytuowanie tego ogrodzenia w linii prostej lub nie, pozostaje bez wpływu na sąsiednią działkę. Projekt budowlany zgodnie z którym inwestor działa na swoim terenie, nie wpływa na zagospodarowanie działki skarżących. Tym samym argumenty skargi należy uznać za chybione. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).