VII SA/Wa 1218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r, znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku V. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek V. S., nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. N. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory na 38,60 DJP na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] nad [...], - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu omówił nadzwyczajny charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, podkreślając, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Ponadto organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z analizy akt sprawy wynika, że inwestor – P.N. - do wniosku z dnia [...] sierpnia 2008 r., o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...]na cele budowlane oraz urzędowo potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]lutego 2007 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] nad [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego (obory) z obsadą do 70 DJP wraz z płytą gnojową i zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce na terenie obejmującym cześć działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...] nad [...]. Organ wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie nakładały na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Fakt złożenia takiego oświadczenia stanowił wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musiało być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia. Jakkolwiek oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, to zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 906/09), organ ma prawo oceniać, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa. Z analizy akt sprawy wynika, że na etapie postępowania zwykłego o udzielenie pozwolenia na budowę nie było podstaw uzasadniających poddanie przez organ w wątpliwość oświadczenia złożonego przez inwestora. Należy bowiem wskazać, że ww. oświadczenie inwestora jest wypełnione prawidłowo - zawiera oznaczenie działki inwestycyjnej, wskazanie tytułu prawnego przysługującego inwestorowi, wskazanie dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zostało opatrzone datą i własnoręcznym podpisem inwestora. Tym samym stwierdzić należy, że organ stopnia podstawowego w analizowanym przypadku nie miał obowiązku weryfikacji złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Jednocześnie organ nadzorczy ponownie wyjaśnił, odnosząc się tym samym do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących kwestii prawidłowości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z toczącym się postępowaniem rozgraniczeniowym, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga w toku postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę prawidłowości i aktualności przebiegu granic. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę opiera się na aktualnej na dzień składania wniosku, mapie przyjętej do zasobu przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Ewentualny inny przebieg granicy działki inwestycyjnej może stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie natomiast z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwa sądowo-administracyjnego nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 56/08; wyrok NSA w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 1704/97). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco ustaleń decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...]. Parametry projektowanego budynku nie naruszają rażąco ustaleń ww. decyzji dotyczących przeznaczenia terenu; nieprzekraczalnej linii zabudowy; szerokości frontu zabudowy od strony przyległej drogi gminnej - do 15 m (projektowana - 12 m, zob. rys. nr 1, Projekt zagospodarowania działki nr ewid. [...]); wysokości budynku - do 10 m (projektowana - 6,95 m, zob. rys nr A2, Przekrój B-B); nachylenia połaci dachu - od 26° do 45° (projektowane - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 26°, zob. rys. nr A4, Rzut dachu); powierzchni biologicznie czynnej - min. 20% (projektowana - 45,09%, zob. rys. nr 1, Projekt zagospodarowania działki nr ewid. [...]). Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących nieuzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 46 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity - Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm. - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, oraz planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Art. 51 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie postanowienia organu właściwego. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko o jakich mowa wyżej zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia). Przepisy ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie dotyczącym chowu lub hodowli zwierząt wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zaliczają chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (§ 2 ust. 1 pkt 43), zaś do przedsięwzięć dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; na pozostałych obszarach - w liczbie nie niższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) (§ 3 ust. 1 pkt 90). Zgodnie z projektem budowlanym sporna inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego mieszczącego 47 sztuk bydła. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania działki wynika, że "dla projektowanego obiektu za podstawową jednostkę przeliczeniową przyjęto DJP, które z wyliczenia wynosi 38,60 DJP" (zob. projekt budowlany str. 7). Tym samym dla spornej inwestycji brak było wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji. Badana decyzja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia). W szczególności nie został naruszony § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym zasadą jest, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz w odległości nie mniejszej niż 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z analizy dokumentacji projektowej zatwierdzonej spornym pozwoleniem na budowę wynika, że sporny budynek został usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz ścianą z otworami w odległości ok. 4,5 m od granicy działki nr ewid. [...]. Tym samym sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ww. § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporna inwestycja obejmuje budowę 2 miejsc postojowych w odległości 3 m od granic sąsiedniej działki budowlanej nr ewid[...].. Stosownie do § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Zgodnie natomiast z § 23 ust. 3 w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust. 1 od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Z dokumentacji projektowej zatwierdzonej spornym pozwoleniem na budowę wynika, że projektowane miejsce do gromadzenia odpadów stałych zostało usytuowane w odległości 3 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 7 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Zgodnie z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej 15 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych oraz co najmniej 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Stosownie zaś do § 36 ust. 2 w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych, o których mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej oraz 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Z analizy dokumentacji projektowej zatwierdzonej spornym pozwoleniem na budowę wynika, że 2 projektowane zbiorniki na ścieki bytowe znajdują się w odległości 2,22 m od granicy działki o nr ew. [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (tekst jednolity - Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877) organ wskazał, że zgodnie z ww. § 12 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia powinny być odizolowane od przyległych terenów pasami zieleni średnio i wysokopiennej. Jednakże z uwagi na brak legalnej definicji budowli rolniczych uciążliwych, nie można przyjąć bezspornie, zwłaszcza w postępowaniu nieważnościowym, że sporne przedsięwzięcie stanowi budowlę rolniczą uciążliwą. Jednocześnie z projektu zagospodarowania terenu wynika, że pas o szerokości 3 m, oddzielający sporną inwestycję od granicy działki nr ewid. [...], oznaczony jest jako tereny zielone, sady, ogrody, łąki. Dodatkowo podkreślił, że kwestia rodzaju roślinności istniejącej lub planowanej na danej nieruchomości, w istocie pozostaje poza zakresem oceny organu w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Tym samym nie można w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny stwierdzić, aby zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany naruszał rażąco ww. § 12 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., jak również to, że taki pas zieleni średnio- i wysokopiennej został zapewniony. Projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie, o opracowaniu przedmiotowego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego braku zawieszenia postępowania przez organ wydający pozwolenie na budowę, wyjaśnił że przedmiotem postępowania nadzorczego nie jest ocena prowadzonego przez organ stopnia podstawowego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę a jedynie ocena, czy decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczoną którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. dlatego należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła V. S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego. W ocenie skarżącej przedmiotowe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest błędne. Wnioskodawczym nie podzieliła twierdzeń organu, że na etapie postępowania zwykłego nie było podstaw uzasadniających poddanie przez organ w wątpliwość oświadczenia inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością oraz, że samo oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją, wystarczy, ze jest prawidłowo wypełnione, opatrzone datą i własnoręcznym podpisem inwestora. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uznania, że inwestor w sposób niewadliwy wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane skoro nie zostało zakończone postępowanie rozgraniczeniowe. Do czasu zakończenia postępowania rozgraniczającego organ powinien zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej odległość spornego budynku od granicy działki nie jest właściwa co podnosiła już w piśmie z dnia 3 lipca 2009 r., które jednak zostało przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pominięte. Za dowolne i wymagające zweryfikowania, a nawet sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania, uznać należy twierdzenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jakoby spornej inwestycji nie można było uznać za budowlę rolniczą uciążliwą oraz, że oddzielający ją od granicy działki pas o szerokości 3 m oznaczony jako tereny zielone, sady, ogrody, łąki stanowi pas zieleni średnio - i wysokopiennej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Badaną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. N. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory na 38,60 DJP na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] nad [...], Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Oświadczenie inwestora zawierało oznaczenie działki inwestycyjnej, wskazanie tytułu prawnego przysługującego inwestorowi, wskazanie dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zostało opatrzone datą i własnoręcznym podpisem inwestora. Na etapie postępowania zwykłego o udzielenie pozwolenia na budowę nie było podstaw uzasadniających poddanie przez organ w wątpliwość oświadczenia złożonego przez inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę opierał się na aktualnej na dzień składania wniosku, mapie przyjętej do zasobu przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Dlatego brak było podstaw do zawieszenia postępowania w związku z toczącym się postępowaniem rozgraniczeniowym. Ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym inny przebieg granicy działki inwestycyjnej może stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Natomiast nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa. Kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została poprzedzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] lutego 2007 r., znak: [...] o warunkach zabudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, że parametry projektowanego budynku nie naruszają ustaleń ww. decyzji dotyczących przeznaczenia terenu; nieprzekraczalnej linii zabudowy; szerokości frontu zabudowy od strony przyległej drogi gminnej - do 15 m (projektowana - 12 m, zob. rys. nr 1, Projekt zagospodarowania działki nr ewid. [...]); wysokości budynku - do 10 m (projektowana - 6,95 m, zob. rys nr A2, Przekrój B-B); nachylenia połaci dachu - od 26° do 45° (projektowane - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 26°, zob. rys. nr A4, Rzut dachu); powierzchni biologicznie czynnej - min. 20% (projektowana - 45,09%, zob. rys. nr 1, Projekt zagospodarowania działki nr ewid. [...]). Zgodzić należy się z organem nadzorczym, że dla kwestionowanej inwestycji brak było wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji. Zgodnie z projektem budowlanym sporna inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego mieszczącego 47 sztuk bydła. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania działki wynika, że "dla projektowanego obiektu za podstawową jednostkę przeliczeniową przyjęto DJP, które z wyliczenia wynosi 38,60 DJP" (zob. projekt budowlany str. 7). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko o jakich mowa wyżej zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia). Przepisy ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie dotyczącym chowu lub hodowli zwierząt wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zaliczają chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie niższej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (§ 2 ust. 1 pkt 43), zaś do przedsięwzięć dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; na pozostałych obszarach - w liczbie nie niższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) (§ 3 ust. 1 pkt 90). Tym samym nie uchybiono wskazanym przepisom bowiem kwestionowana inwestycja nie zaliczała się do tych, które wymagałyby decyzji środowiskowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] prawidłowo ustalił, że nie doszło do naruszenia odległości wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia). Nie doszło również do naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 28 października 1997 r.). Zgodnie z przywołanym przepisem budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej. Jednakże z uwagi na brak legalnej definicji budowli rolniczych uciążliwych, nie można przyjąć bezspornie, zwłaszcza w postępowaniu nieważnościowym, że sporne przedsięwzięcie stanowi budowlę rolniczą uciążliwą. Jednocześnie z projektu zagospodarowania terenu wynika, że pas o szerokości 3 m, oddzielający sporną inwestycję od granicy działki nr ewid. [...], oznaczony jest jako tereny zielone, sady, ogrody, łąki. Tym samym nie można w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny stwierdzić, aby zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany naruszał rażąco ww. § 12 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., jak również to, że taki pas zieleni średnio- i wysokopiennej nie został zapewniony. Projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie, o opracowaniu przedmiotowego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ nadzorczy trafnie ocenił, iż badana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Sąd stwierdza, że organ nadzorczy prawidłowo wypełnił swoje ustawowe obowiązki i uzasadnił stanowisko wyrażone w decyzjach w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm) skargę oddalił.