VII SA/Wa 1220/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. R. o unieważnienie uchwał zebrania ogółu właścicieli nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem datowanym na 10 lipca 2009 r., K. R. wniósł o unieważnienie uchwał zebrania ogółu właścicieli nieruchomości położonej przy ulicy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. Przesłankami tymi są niewłaściwość sądu, wniesienie skargi po terminie, nieuzupełnienie braków formalnych, zawisłość sprawy, brak zdolności sądowej lub procesowej oraz niedopuszczalność z innych przyczyn. Przepis art. 1 cytowanej ustawy stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy, który wskazuje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w wyżej określonych przypadkach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Powyższe oznacza, iż legitymacja czynna do wytoczenia powództwa wynikającego z art. 25 w/w ustawy przysługuje każdemu właścicielowi lokalu, członkowi wspólnoty mieszkaniowej. Ustawodawca ustanawiając obowiązek uzyskania przez zarząd wspólnoty zgody właścicieli lokali w formie uchwały na czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu uznał, że tego rodzaju ingerencja w substancję nieruchomości lokalowej może naruszać interesy wszystkich właścicieli lokali członków wspólnoty (por. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., sygnatura akt: III CZP 43/05, OSNC 2006/6/98, Biul.SN 2005/7/8, Wspólnota 2005/16/50, Prok.i Pr.-wkł. 2006/6/39, M.Prawn. 2006/20/1113).Do rozpatrywania powództwa dotyczącego uchwał wspólnot mieszkaniowych właściwe są sądy powszechne. Ponieważ skarga K. R. dotyczy wniosku o unieważnienie uchwał zebrania ogółu właścicieli nieruchomości, to mając powyższe rozważania na uwadze Sąd stwierdza, iż od takiego rozstrzygnięcia służy powództwo do sądu powszechnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy niniejszej. Skoro zaś w tej sprawie nie jest właściwy sąd administracyjny, skarga wniesiona przez skarżącego jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.