VII SA/Wa 1223/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić S. P. przywrócenia terminu do złożenia wniosku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...] wyrokiem z dnia 21 października 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu 17 listopada 2008r. W dniu 26 lutego 2009r. wpłynął do Sądu wniosek S. P. w którym zwraca się "o przywrócenie terminu do złożenia żądania zwrotu kosztów oraz uzupełnienie orzeczenia sądowego zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2008r." W niniejszym postanowieniu Sąd rozpoznał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia żądania zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wniosek skarżący uzasadnił tym, iż nie wniósł żądania zwrotu kosztów postępowania, gdyż nie był reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego i nie został pouczony przez Sąd o skutkach nie zgłoszenia wniosku w zawitym terminie. Skarżący dodał także, że wydatek na postępowanie sądowe jest dla niego wielce uciążliwy ze względu na stan zdrowia i ponoszone w związku z tym koszty zakupu leków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie uprawdopodobnił w złożonym wniosku, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w przedmiocie żądania zwrotu kosztów postępowania sądowego nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu okoliczności wskazywane przez skarżącego we wniosku nie świadczą o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do złożenia wniosku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaznaczyć należy, iż w niniejszej sprawie wnioskodawca został pouczony w wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi o możliwości złożenia w toku postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego częściowe lub całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego a także o tym, iż traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów (art. 210 § 1 powołanej na wstępie ustawy). Wobec powyższego, w ocenie Sądu wnioskodawca przy dochowaniu minimum staranności mógł dochować ustawowego terminu. W uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.