VII SA/Wa 1226/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Główny Inspektor Sanitarny znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. N. (następcy prawnego "[...]" sp. j.), utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., którą organ I instancji - działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 104 ust. 1-4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, z późn. zm.) - wymierzył S.N. karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie udowodnione zostało, iż skarżący naruszył przepisy prawa żywnościowego, tj. art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, a naruszenie to polegało na nieprzestrzeganiu przepisów w zakresie znakowania środków spożywczych pn. "[...]". Organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. nr 137, poz. 966 z późn. zm.) opakowany środek spożywczy znakuje się, podając co najmniej informacje dotyczące składników występujących w środku spożywczym. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia informację dotyczącą składników występujących w środku spożywczym podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, zwanego "wykazem składników", z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym. Według § 5 ust. 10 informacja dotycząca składników występujących w środku spożywczym obejmuje nazwę każdego składnika alergennego wykorzystywanego do produkcji środka spożywczego i nadal obecnego w gotowym środku spożywczym. Organ podniósł, że znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1 lutego 2002, str. 1 z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), który stanowi, że "etykietowanie, reklama i prezentacja żywności, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumenta w błąd". Organ odwoławczy podniósł, że w rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżący naruszył przepisy prawa żywnościowego poprzez nieprzestrzeganie przepisów w zakresie znakowania środków spożywczych pn. "[...]", a to oznacza, że wypełniona została przesłanka określona w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy. Skarżący poprzez zamieszczenie na opakowaniu informacji, że "produkt nie zawiera glutenu", wprowadził w błąd konsumentów narażając zdrowie osób z nietolerancją glutenu i naruszył obowiązujące przepisy. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone i udowodnione na podstawie wyników badań laboratoryjnych potwierdzających obecność glutenu w produkcie, co jest niezgodne z deklaracją producenta zawartą na opakowaniu o treści "Produkt nie zawiera glutenu". Organ wskazał ponadto, że skarżący w odwołaniu podniósł, iż w zakresie firmy doszło do zmian, tj. rozwiązania spółki w drodze ugody sądowej, a następnie w piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r. stwierdził, iż jest następcą prawnym "[...]" spółka jawna. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r. V CSK 343/07, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2005 r. II CK 275/05) organ wskazał, że wspólnik, któremu sąd przyznał prawo do przejęcia majątku spółki, wstępuje do sprawy w miejsce wykreślonej z rejestru spółki jako jej ogólny następca prawny. Odnosząc się do wyjaśnień S. N. dotyczących współpracy z podwykonawcą - Zakładem [...] Wytwórnią Artykułów Spożywczych "[...]" A. B., organ przypomniał, iż kwestionowany wyrób był wyprodukowany na zlecenie skarżącego pod jego marką, ze wskazaniem na opakowaniu "[...]" sp. j. jako podmiotu odpowiedzialnego za wyrób. Wskazał, że zgodnie z art. 17 w zw. z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną środka spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub w prezentacji i reklamie ponosi podmiot działający na rynku spożywczym. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie ten podmiot to "[...]" sp. j. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącego zarzutu nieuwzględnienia zachowania strony, organ zauważył, że odpowiedzialność ponoszona na podstawie art. 103 ustawy ma charakter obiektywny i wypływa z samego faktu naruszenia przepisów, nie jest przy tym oparta na zasadzie winy. Natomiast stopień zawinienia karanego podmiotu uwzględniany jest wyłącznie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej - zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożył S. N., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezawiadomienie skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego, co uniemożliwiło wniesienie zamierzonego wniosku o przeprowadzenie dowodu z: 1. opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy w przebadanej partii "[...]" znajduje się gluten kukurydziany, czy też gluten stanowiący frakcję białka znajdującą się w pszenicy, życie, jęczmieniu, owsie lub w ich odmianach krzyżowych lub pochodne takiej frakcji białka, których to frakcji i pochodnych niektóre osoby nie tolerują oraz które to frakcje i pochodne nie rozpuszczają się w wodzie ani roztworze chlorku sodu 0,5 M; 2. przesłuchania w charakterze świadka producenta kwestionowanej partii "[...]" A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład [...] Wytwórnia Artykułów Spożywczych [...], na okoliczność ustalenia, z jakich surowców wyprodukowano kwestionowaną partię "[...]". Uchybienie to miało wpływ na wynik postępowania w sprawie, gdyż nie pozwoliło na ustalenie, czy w przebadanej partii towaru wykryto gluten w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Zdaniem skarżącego w toku postępowania odwoławczego doszło też do naruszenia art. 8 oraz art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak odniesienia się do zarzutu zawartego w odwołaniu, dotyczącego okoliczności, iż wykryty w badanej partii towaru gluten jest glutenem kukurydzianym, który nie jest przeciwwskazany dla osób chorujących na celiakię, a co za tym idzie uprawnione było oznaczenie produktu jako bezglutenowy. Organ nie odniósł się też do zarzutu dotyczącego oparcia decyzji organu I instancji o nieobowiązującą w 2011 roku podstawę prawną, tj. o rozporządzenie Komisji (WE) Nr 41/2009 z dnia 20 stycznia 2009 r. dotyczące składu i etykietowania środków spożywczych odpowiednich dla osób nietolerujących glutenu. S. N. zarzucił ponadto, iż organ odwoławczy naruszył również przepis art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepowołanie z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy w przebadanej partii "[...]" znajduje się gluten kukurydziany, czy też gluten stanowiący frakcję białka znajdującą się w pszenicy, życie, jęczmieniu, owsie lub w ich odmianach krzyżowych, stanowiący czynnik alergenny, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Podkreślił, iż to do organu należało wykazanie, że przebadany produkt zawierał gluten w rozumieniu załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. Skarżący wskazał także, że wadliwość przeprowadzonego postępowania dowodowego, w świetle przepisu art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, wyraża się również w tym, iż organ odwoławczy nie zbadał w ogóle kwestii prawidłowości pobrania próbek do badań laboratoryjnych. Zdaniem skarżącego pobranie próbek było dokonane wadliwie, gdyż celem przeprowadzenia stosownych badań winno być pobranych kilka próbek z różnych opakowań w ramach jednej partii towaru. Do badań na obecność glutenu pobrano tymczasem próbkę tylko z jednego opakowania produktu. Uzyskane wyniki laboratoryjne nie mogą być zatem podstawą do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, gdyż nie mogą być one uznane za miarodajne. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisu art. 103 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez wymierzenie mu kary pieniężnej za działania, których miała dokonać Firma [...] sp. j., w sytuacji, gdy odpowiedzialność określona w przepisie art. 103 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia może być przypisana jedynie podmiotowi, który dokonał naruszenia. S. N. wskazał, iż o ile jest rzeczywiście następcą prawnym Firmy [...] spółka jawna, zgodnie z treścią przepisu art. 66 kodeksu spółek handlowych, to nie może odpowiadać osobiście za działania samej spółki. Podniósł, że nałożenie kary pieniężnej jest rodzajem sankcji za działanie określonego podmiotu i odpowiedzialność ta ma charakter wyłącznie indywidualny, niepodlegający sukcesji generalnej, odpowiedzialność za uchybienia określona w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie jest przedmiotem sukcesji uniwersalnej. Podkreślił też, iż nawet w przypadku wymierzenia kary pieniężnej względem Firmy [...] sp. j., skarżący nie ponosiłby odpowiedzialności za tak nałożoną karę pieniężną, gdyż przepisy działu III ustawy ordynacja podatkowa, a w szczególności przepis art. 93 i 93a, nie przewidują następstwa prawnego osoby fizycznej za spółkę prawa handlowego, w przypadku przejęcia określonym w przepisie art. 66 k.s.h. W skardze podniesiono również zarzut przedawnienia kary pieniężnej orzeczonej wobec skarżącego na podstawie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zaskarżonej decyzji S. N. zarzucił także naruszenie przepisu § 5 ust. 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, poprzez błędne przyjęcie, iż określenie gluten w rozumieniu powyższego rozporządzenia odnosi się do każdego rodzaju glutenu, w tym kukurydzianego, podczas gdy, zgodnie z załącznikiem nr 1 do powołanego rozporządzenia, określenie gluten odnosi się do glutenu zawartego w pszenicy, życie, jęczmieniu, owsie, pszenicy orkisz, kamucie lub ich odmianach hybrydowych, nie odnosi się natomiast tego określenia do glutenu zawartego w kukurydzy, czyli do tzw. glutenu kukurydzianego. Tym samym, zdaniem skarżącego, wobec błędnej wykładni treści rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, organ odwoławczy dokonał również błędnego ustalenia, iż doszło do naruszenia przepisu art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a to poprzez przyjęcie, iż oznaczenie partii towaru "[...]" jako produktu bezglutenowego wprowadza konsumenta w błąd co do składu środka spożywczego. W rzeczywistości bowiem użycie określenia produkt bezglutenowy było uprawnione, gdyż określenie gluten, w rozumieniu rozporządzenia należy odnosić tylko do glutenu zawartego w pszenicy, życie, jęczmieniu, owsie, pszenicy orkisz, kamucie lub ich odmianach hybrydowych, a nie w kukurydzy. Zdaniem skarżącego wymierzenie kary pieniężnej było zatem nieuprawnione w świetle treści przepisu art. 103 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, skoro skarżący nie naruszył przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. wymierzającą S.N. (następcy prawnego "[...]" sp. j.) karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność. (art. 103 ust. 2). Okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy wymierzaniu kary określone są w art. 104 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), opakowany środek spożywczy znakuje się, podając co najmniej informacje dotyczące składników występujących w środku spożywczym. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia informację dotyczącą składników występujących w środku spożywczym podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, zwanego "wykazem składników", z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym. Według § 5 ust. 10 rozporządzenia, informacja dotycząca składników występujących w środku spożywczym obejmuje nazwę każdego składnika alergennego wykorzystywanego do produkcji środka spożywczego i nadal obecnego w gotowym środku spożywczym. Jak trafnie wskazał organ znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1 lutego 2002, str. 1 z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), który stanowi, że "etykietowanie, reklama i prezentacja żywności, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumenta w błąd". Przytoczone regulacje prawne stanowiły podstawę do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. Zebrany i opisany w decyzji materiał dowodowy wykazał, że skarżący naruszył przepisy prawa żywnościowego, tj. art. 46 ust 1 pkt 1 lit a poprzez niewłaściwe oznakowanie środka spożywczego pn. "[...]". W przedmiotowej sprawie, w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie wykazano, że na opakowaniu skontrolowanej partii produktu "[...]" zawarto informację o treści: "Produkt nie zawiera glutenu". Kserokopia opakowania produktu znajduje się w aktach administracyjnych przesłanych Sądowi. Przeprowadzone badania wykazały natomiast obecność glutenu w ilości 172 +/- 41 mg/kg. Ma rację skarżący, że w zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, określenie gluten odnosi się do glutenu zawartego w pszenicy, życie, jęczmieniu, owsie, pszenicy orkisz, kamucie lub ich odmianach hybrydowych, nie odnosi się natomiast tego określenia do glutenu zawartego w kukurydzy, czyli do tzw. glutenu kukurydzianego. Ale jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, termin gluten kukurydziany, który jak twierdzi skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze znajdował się w badanej partii towaru, jest stwierdzeniem nieprawidłowym i nie powinien być stosowany bowiem dotyczy wyłącznie produktów roślinnych takich jak pszenica, jęczmień czy owies. Pomimo, że w kukurydzie nie powinien znajdować się gluten, badania wykazały jego obecność. Zamieszczenie zatem na opakowaniu informacji, że "Produkt nie zawiera glutenu" , jest wprowadzeniem w błąd konsumentów a tym samym naruszeniem przepisów wskazanych przez organ. . Odnosząc się do zarzutu wskazania niewłaściwego podmiotu, który dokonał naruszenia, Sąd nie podziela tego zarzutu. Skarżący jest następcą prawnym spółki jawnej, która dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Jak wynika z KRS-u Spółka jawna - [...] była spółką składającą się z dwóch wspólników. Do rozwiązania spółki doszło w drodze ugody sądowej. Rozwiązana spółka podlega wykreśleniu z rejestru przedsiębiorców w KRS bez przeprowadzenia likwidacji, a były wspólnik, który przejął majątek spółki, obowiązany jest rozliczyć się z drugim wspólnikiem zgodnie z art. 66 k.s.h. Jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r. (V CSK 343/07, Lex 394751),wspólnik, któremu sąd przyznał prawo do przejęcia majątku spółki, wstępuje do sprawy w miejsce wykreślonej z rejestru spółki jako jej ogólny następca prawny. Jak stwierdził Sąd Najwyższy, w doktrynie trafnie podkreśla się, że w tej sytuacji (rozwiązanie dwuosobowej spółki) dochodzi do swoistego przekształcenia spółki jawnej dwuosobowej w przedsiębiorcę jednoosobowego. Podnosi się także, że przepis ten ma na celu ochronę przedsiębiorstwa spółki, umożliwia bowiem rozwiązanie jej bez przeprowadzenia likwidacji. Taki sposób rozwiązania spółki pozwala nie tylko na utrzymanie przedsiębiorstwa spółki w dotychczasowym kształcie, ale także umożliwia kontynuowanie prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, która przybiera inną formę organizacyjną. Sąd nie podzielił zarzutu przedawnienia kary pieniężnej. W ustawie bezpieczeństwie żywności i żywienia, brak jest przepisów o przedawnieniu. Skarżący stawiając ten zarzut nie wskazał przepisu z którego wywiódł ten zarzut. Należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny, wielokrotnie wskazywał, że wprowadzenie do systemu prawnego instytucji przedawnienia zobowiązań, z uwagi na brak konstytucyjnej regulacji tej problematyki, jak również nadanie jej konkretnego kształtu, w tym określenia terminu przedawnienia, pozostaje w sferze uznania ustawodawcy (vide: wyrok TK z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt SK 44/04, OTK ZU nr 5/A/2005, poz. 52; postanowienie TK z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt Ts 389/08, OTK-B 2009/5/431; wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, OTK-A 2012/7/81, Dz.U.2012/848). Sąd nie podzielił również zarzutu niezbadania kwestii prawidłowości pobrania próbek do badań laboratoryjnych. Tryb pobierania próbek jest przewidziany w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2003 r., Nr 59 poz. 526, z późn. zm.). Stosownie do § 2 rozporządzenia, próbki pobiera się w sposób: 1) zapewniający uzyskanie próbek charakteryzujących właściwości organoleptyczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne danej partii produkcyjnej; 2) uniemożliwiający zanieczyszczenie partii produkcyjnej, z której próbki są pobierane; 3) dostosowany do postaci i rodzaju artykułu rolno-spożywczego oraz wielkości partii produkcyjnej, z której próbki są pobierane. Pobranie próbki, tj. jednego firmowego opakowania produktu, jakim były "[...]", zdaniem Sądu, spełnia ww. wymagania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., aczkolwiek słuszny, bowiem organ nie powiadomił skarżącego o zakończeniu postepowania dowodowego, w ocenie Sądu, nie mógł on stanowić przesłanki do uwzględnienia skargi. Skarżący stawiając ten zarzut wskazuje, że zamierzał wnieść wnioski o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i przesłuchania świadka na okoliczność ustalenia, czy w przebadanej partii towaru wykryto gluten w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Organ wskazał i uzasadnił, że samo zamieszczenie nieprawdziwej informacji na opakowaniu, że produkt nie zawiera glutenu jest naruszeniem wskazanych wyżej przepisów. Skarżący nie podważył samego faktu, że na opakowaniu produktu znajdował się ten napis. Organ nie miał również obowiązku przeprowadzania z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy w przebadanej partii "[...]" znajduje się gluten kukurydziany, czy też gluten stanowiący frakcję białka znajdującą się w innych zbożach. Należy jeszcze raz podkreślić, że na opakowaniu zamieszczono napis "Produkt nie zawiera glutenu" , a nie napis "Zawiera gluten kukurydziany". Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącego organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia przepisów postępowania są więc niezasadne. Należy powtórzyć za organem: celem prawa żywnościowego jest szeroko rozumiana ochrona interesów konsumentów. Cytowane wyżej Rozporządzenie nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej z dnia 28 stycznia 2002 r. określające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego w art. 8 precyzuje, że celem tego prawa jest ochrona interesów konsumentów i umożliwienie im świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Prawo żywnościowe jednoznacznie określa, że "etykietowanie, reklama i prezentacja żywności, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumenta w błąd". Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd podziela stanowisko organu, że obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych zgodnie z przepisami, w sposób rzetelny i nie wzbudzający wątpliwości konsumenta. Stosownie do treści art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wysokość kary za czyn polegający na nie przestrzeganiu wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych określonych w art. 46 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego. W ocenie Sądu, organy ustalając wymiar kary za stwierdzone naruszenie, wskazały i wyjaśniły, w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a., jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.