VII SA/Wa 1229/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanej dalej "skarżącą", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowla-nych, polegających na zmianie użytkowania lokalu. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej, polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr [...] (biura) na dwa lokale mieszkalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w [...] w Dzielnicy [...]. Skarżąca pismem z [...] października 2017 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania oraz podziale lokalu biurowego 27/29 na dwa lokale mieszkalne nr 27 i nr 29 na terenie ww. działki. Dla ww. zgłoszenia zostało wydane zaświadczenie nr [...] z [...] grudnia 2017 r. o niewniesieniu sprzeciwu w ustawowym terminie w drodze decyzji do ww. zgłoszenia. 3. W dniu [...] grudnia 2017 r. skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania z funkcji biurowej na funkcję mieszkalną lokalu przy ul. [...] [...] w W. (działka nr ewid. [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...]). Prezydent miasta [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 2018 r. wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia skarżącej z [...] grudnia 2017 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), dalej: "pr.bud." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a." w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1438) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r. nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia ww. zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia, poprzez dostarczenie określonych dokumentów. Organ poinformował przy tym skarżącą, że ustalenia i warunki decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. o warunkach zabudowy nie pokrywają się z planowanym zamierzeniem budowlanym określonym w zgłoszeniu z [...] grudnia 2017 r. Organ pierwszej instancji wskazał dodatkowo, że po dokonaniu przez skarżącą zgłoszenia z [...] października 2017 r. organ wydał zaświadczenie nr [...] z [...] grudnia 2017 r. o niewniesieniu sprzeciwu w ustawowym terminie w drodze decyzji do ww. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. W związku z powyższym zmiana sposobu użytkowania lokali biurowych na mieszkalne została dokonana zgodnie z prawem. Ponadto w postanowieniu z [...] grudnia 2017 r. organ wyjaśnił, że przebudowa lokali mieszkalnych 27 i 29 w sposób wskazany na rysunkach załączonych do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił także, że zgłoszenie skarżącej z [...] grudnia 2017 r. obejmowało decyzję nr [...] o warunkach zabudowy już wcześniej "skonsumowaną" [oryg. określ. organu] przy zgłoszeniu z [...] października 2017 r. Ponadto, z ekspertyzy dołączonej do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. wynikało, że zmiana sposobu użytkowania dotyczy przekształcenia powierzchni biurowej w powierzchnię mieszkalną w budynku usługowo-mieszkalnym znajdującym się przy [...] [...] w [...], zaś z projektu koncepcyjnego wynikało, że zmiana sposobu użytkowania dotyczy jednego lokalu biurowego z dwoma wejściami o łącznej powierzchni użytkowej 78 m2 i podzielenia go na dwa lokale mieszkalne położone na piętrze 2 kamienicy. Ponadto załączone rysunki przedstawiały inwentaryzację lokalu nr 27/28 (a nie 27 i 29) oraz rysunki lokali nr 17 i nr 18. W ocenie Prezydenta miasta, pomimo różniącej się numeracji, jest to ten sam lokal co objęty zgłoszeniem z [...] października 2017 r., położony na drugim piętrze, znajdujący się w budynku mieszkalnym przy ulicy [...] [...] w Warszawie, jednakże rozmieszczenie pomieszczeń i wskazane powierzchnie wykazują istotne różnice. W konsekwencji organ uznał, że zgłoszeniem z [...] października 2017 r. skutecznie dokonano zmiany sposobu użytkowania lokalu biurowego 27/29 na funkcję mieszkalną, a przebudowa lokali mieszkalnych nr 27 i 29 w sposób wskazany na rysunkach załączonych do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem zasadne było wniesienie sprzeciwu z uwagi na fakt, że w określonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków zawartych w ww. postanowieniu nr [...] z [...] grudnia 2017 r. 4. Skarżąca pismem z [...] stycznia 2018 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji z [...] stycznia 2018 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę decyzji Prezydenta miasta [...] nr [...] (sprzeciwu) i wydanie zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu w drodze decyzji do zgłoszenia skarżącej z [...] grudnia 2017 r. Ewentualnie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5c pr.bud. poprzez błędne zastosowanie i wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych pomimo uzupełnienia przez skarżącą w określonym terminie brakujących dokumentów i wyjaśnień, świadczących o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu; naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, bezpodstawne przyjęcie, że wyjaśnienia skarżącej nie są wystarczające, zaś przebudowa lokali mieszkalnych 27 i 29 w sposób wskazany na rysunkach załączonych do zgłoszenia wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że skarżąca nie uzupełniła w określonym terminie brakujących dokumentów. 5. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta miasta [...] z [...] stycznia 2018 r. o sprzeciwie. Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie skarżąca nie odniosła się do kwestii różnicy w powierzchni lokali pomiędzy załączoną decyzją o warunkach zabudowy a projektem koncepcyjnym oraz do zarzutu braku spójności pomiędzy opisem a częścią rysunkową projektu koncepcyjnego, wynikiem czego był obligatoryjny sprzeciw organu pierwszej instancji zgodnie z art. 71 ust. 3 pr.bud. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przedmiotem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania z funkcji biurowej na funkcję mieszkalną był budynek przy ul. [...] [...] jako całość. Załączona decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. dotyczyła tylko lokalu użytkowego o nr 27/29 o powierzchni podlegającej przekształceniu ok. 105,80 m2. Projekt koncepcyjny załączony do zgłoszenia obejmował w części opisowej powierzchnię ok. 78 m2, w części rysunkowej prezentował zupełnie inne lokale ("inwentaryzacja lokalu 27/28", "lokal nr 17" oraz "lokal nr 18") o łącznej powierzchni 76 m2. Różnice w powierzchni pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a projektem koncepcyjnym były na tyle duże i istotne, że poddają w wątpliwość całość zamierzenia inwestorskiego. Wyjaśniając powyższe wątpliwości skarżąca przy piśmie z [...] stycznia 2018 r. przedłożyła rysunek o nazwie "Inwentaryzacja mieszkań nr 27 i 29 w kamienicy przy ul. [...] [...] w [...]" prezentujący zupełnie inny układ pomieszczeń w porównaniu z wcześniej załączonym do zgłoszenia projektem. Kolejne dwa rysunki o nazwach "Inwentaryzacja: lokal biurowy 27/29" oraz "Zmiana sposobu użytkowania lokalu 27/29; układ mieszkań" wskazywały na nowe wartości powierzchni użytkowej – odpowiednio 101,8 m2 oraz 101,5 m2. Analiza rysunków wyjaśniała tę różnicę zamurowaniem otworu pomiędzy docelowymi lokalami. Taki stan rzeczy był sprzeczny z deklaracją skarżącej, że "nie nastąpiła istotna zmiana projektu budowlanego" oraz "nie dokonano żadnych zmian wewnątrz lokalowych, a lokale, które mają pozostać faktycznie stanowią inwentaryzację stanu zastałego". Wojewoda [...] odnosząc się do powołania się przez Prezydenta miata [...] na przepisy niewłaściwe w sprawie wyjaśnił, że jakkolwiek wskazuje to na wadliwość działania tego organu, nie stanowi to jednak przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organ administracji mógł wydać zaskarżoną decyzję mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca pismem z [...] kwietnia 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego wobec upłynięcia ustawowego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 3 pr.bud. poprzez błędne zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że organ pierwszej instancji prawidłowo wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych do czego był zobligowany wobec nieuzupełnienia przez skarżącą brakujących dokumentów i niezłożenia wyjaśnień w zakresie rozbieżności wskazanych w postanowieniu z [...] grudnia 2017 r., w sytuacji gdy organ pierwszej instancji nie wystosował przewidzianego prawem, tj. w trybie art. 71 ust. 3 pr.bud. wobec strony postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia, a tym samym nie miał podstaw prawnych do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z uwagi na nieuzupełnienie zgłoszenia w zakreślonym terminie; naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku ustalenia wszystkich okoliczności sprawy i bezpodstawnym przyjęciu, że zaistniały stan faktyczny uzasadniał wydanie decyzji o sprzeciwie z uwagi na fakt, że konfrontacja pisma skarżącej z załączonymi rysunkami projektu koncepcyjnego wskazuje, iż planowane prace budowlane mają na celu odseparowanie od siebie dwóch planowanych lokali, w sytuacji gdy nie dokonano żadnych zmian wewnątrz lokalowych, a lokale, które mają pozostać faktycznie stanowią inwentaryzację stanu zastałego, zatem skarżąca dopełniła wszelkich formalności w skierowanym do organu pierwszej instancji zgłoszeniu i brak było podstaw do wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu; naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 3 pr.bud. w zw. z art. 30 ust. 5c pr.bud. poprzez błędne zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że błędna podstawa prawna wystosowanego przez organ pierwszej instancji postanowienia nr [...] o wezwaniu inwestora do uzupełnienia braków formalnych zgłoszenia oraz złożenia wyjaśnień nie wskazuje na wadliwość działania organu, który winien zastosować przepis art. 71 ust. 3 pr.bud., gdyż może zostać sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy instytucja ta dotyczy sprostowania jedynie oczywistych omyłek pisarskich, a nie tych elementów rozstrzygnięcia, które bezpośrednio wpływają na prawa i obowiązki uczestników postępowania. 7. Odpowiadając w dniu [...] maja 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. W rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany był ocenić legalność i merytoryczną zasadność zaskarżonej decyzji z [...] marca 2018 r. wydanej przez Wojewodę [...] i utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r. o sprzeciwie do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w lokalu znajdującym się w budynku przy ul. [...] [...] w [...]. W ww. zgłoszeniu z [...] grudnia 2017 r. (data wpływu do organu zgłoszenia oznaczonego datą [...] grudnia 2017 r.) inwestor przewidział wykonanie robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu z funkcji biurowej na funkcję mieszkalną, realizowaną przez dwa odrębne lokale. W opinii Sądu sprzeciw wniesiony przez organ pierwszej instancji decyzją nr [...] był w pełni zasadny. Znajdujące się w aktach dokumenty wskazują, że projekt koncepcyjny złożony przez skarżącą jako załącznik do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. wykazuje istotne sprzeczności zarówno z innymi dokumentami załączonymi do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r., jak i wcześniejszego o kilka miesięcy zgłoszenia z [...] października 2017 r. Organy administracji właściwe w sprawie dostrzegły też inne nieprawidłowości i niejasności Przede wszystkim w samym formularzu zgłoszenia nie wskazuje się jasno, które lokale miałyby być przedmiotem zmiany sposobu użytkowania i wymaganych robót budowlanych. Z załączonej do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. o warunkach zabudowy ustalono jednak warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania dotyczące zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr 27/29 (biura) na funkcję mieszkalną z podziałem na dwa lokale mieszkalne. Jednocześnie w załączonym do tego zgłoszenia dokumencie pt. "Ekspertyza Techniczna dotycząca zmiany sposobu użytkowania powierzchni biurowych na powierzchnię mieszkalną w budynku usługowo-mieszkalnym przy ul. [...] [...] w [...]" powtarza się kilkakrotnie, że zmiana sposobu użytkowania ma dotyczyć lokalu nr 27/29. Tymczasem, do omawianego zgłoszenia dołączono rysunki dotyczące inwentaryzacji lokalu nr 27/28 oraz lokali nr 17 i nr 18. Dodatkowo, wymiary i plan lokalu nr 27/28 oraz lokali nr 17 i nr 18 nie pokrywają się z wymiarami i planem pomieszczeń w lokalu nr 27/29 przedstawionym w projekcie koncepcyjnym dołączonym do zgłoszenia z [...] października 2017 r. Ponadto nie zgadzają się wskazane przez skarżącą powierzchnie lokali, które miałyby być przedmiotem zamierzonych zmian. W zgłoszeniu z [...] grudnia 2017 r. w części opisowej podaje się, że łączna powierzchnia użytkowa obecnego lokalu biurowego wynosi 78 m2. Jest to prawie zgodne z załączonymi do zgłoszenia planami lokali nr 17 i nr 18, których powierzchnia łącznie wynosi 76 m2 (49,20 m2 + 26,80 m2). Tymczasem, w zgłoszeniu z [...] października 2017 r. i w załączonym do niego projekcie koncepcyjnym wskazano, że łączna powierzchnia lokalu 27/29 wynosi 101,5 m2. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji nie miał podstaw do przyjęcia zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r., ponieważ przedmiot przewidywanych prac wyraźnie dotyczył różnych lokali mieszkalnych. Dodatkowo, projekt zamierzonej zmiany sposobu użytkowania lokalu nr 27/29 określony w zgłoszeniu z [...] grudnia 2017 r. nie był zgodny z ww. decyzją o warunkach z [...] kwietnia 2017 r. W obu dokumentach wskazane były bowiem różne powierzchnie lokali i różny plan lokali. W związku z tym Prezydent miasta [...] miał podstawy aby uznać, że decyzja o warunkach zabudowy została "skonsumowana" przez skarżącą wraz z dokonaniem zgłoszenia z [...] października 2017 r. i brakiem sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego. Załączenie zatem przez skarżącą do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. tej samej decyzji o warunkach zabudowy nie mogło być uznane za skuteczne i za spełniające wymogi przepisów ustawy Prawo budowlane. Mając na względzie przedstawione nieścisłości i braki zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] grudnia 2017 r. postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 30 ust. 5c i art. 82 ust. 2 pr.bud., nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia dokumentacji o określone dokumenty, a przede wszystkim zobowiązał do wyjaśnienia rozbieżności w zakresie planowanego zamierzenia budowlanego wobec załączonej decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2017 r. Organ poinformował skarżącą, że przebudowa lokali mieszkalnych nr 27 i nr 29 wskazany na rysunkach załączonych do zgłoszenia wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zmiana sposobu użytkowania lokali nr 27 i nr 29 z biurowych na mieszkalne została już bowiem dokonana. W tym kontekście zgłoszenie z [...] grudnia 2017 r. zamiaru wykonania określonych robót budowlanych polegających na zmianie użytkowania mogłoby być uznane za bezprzedmiotowe. W przewidzianym terminie skarżąca złożyła zgodnie z postanowieniem Prezydenta miasta [...] oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca wyjaśniła, że zgłoszona wcześniej zmiana sposobu użytkowania nie została zrealizowana. Strona działając na podstawie art. 36a ust. 1a pr.bud. podtrzymała również swoje stanowisko, że nie nastąpiła istotna zmiana projektu budowlanego, a lokale, które mają być przedmiotem zmian faktycznie stanowią inwentaryzację lokalu zastałego. Skarżąca nie odniosła się wszakże do rozbieżności w zakresie numeracji, powierzchni lokalu i jego kształtu. Wobec braku pełnego wyjaśnienia okoliczności dotyczących zgłoszenia Prezydent miasta [...] miał obowiązek zgłosić sprzeciw do zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. W przedstawionym stanie rzeczy zaskarżona decyzja Wojewody [...] musi być uznana za w pełni prawidłową w zakresie oceny zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. i sposobu zmian przewidywanych we wskazanym lokalu oraz przewidzianych robót budowlanych. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu drugiej instancji. Obie decyzje wydane w związku ze zgłoszeniem z [...] grudnia 2017 r. nie zawierają ani nie ujawniają naruszeń prawa materialnego lub prawa procesowego, które miały lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego zdaniem Sądu obie decyzje powinny być utrzymane w obrocie prawnym. 10. Jedynie zastrzeżenie wobec zaskarżonej decyzji, na które Sąd zobowiązany jest zwrócić uwagę dotyczy wątpliwości związanych ze wskazaniem przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej decyzji z [...] stycznia 2018 r. o sprzeciwie wobec zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. Otóż Prezydent miasta [...] wskazując podstawę decyzji o sprzeciwie z [...] stycznia 2018 r. powołał się na art. 30 ust. 5c pr.bud. mimo że samo zgłoszenie na urzędowym formularzu wskazywało art. 71 ust. 2 pr.bud. W intencji inwestora (skarżącej|) przedmiotem zgłoszenia z [...] grudnia 2017 r. była więc zmiana sposobu użytkowania budynku, obiektu budowlanego lub jego części. Dodatkowo w pouczeniu kończącym decyzję organu pierwszej instancji powtórzono i zarazem podkreślono, że "zgodnie z treścią art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane w wypadku nałożenia przez organ w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, ich nieuzupełnienie skutkuje wniesieniem sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych". Należy przy tym zauważyć, że art. 30 ust. 5c pr.bud. jest przepisem zamieszczonym w rozdziale 4. ustawy Prawo budowlane – "Postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych", podczas gdy art. 71 ust. 2 pr.bud. znajduje się w rozdziale 6. ustawy pt. "Utrzymanie obiektów budowlanych". W odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji "naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5c pr.bud. poprzez błędne zastosowanie i wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych pomimo uzupełnienia przez skarżącą w określonym terminie brakujących dokumentów i wyjaśnień, świadczących o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu". Zdaniem skarżącej wybór art. 30 ust. 5c pr.bud. był prawidłowy, ale przepis ten został błędnie zastosowany. W odwołaniu skarżąca podkreśliła przy tym, że "naruszenie art. 30 ust. 5c) [pr.bud.] spowodowane było naruszeniem w toku sprawy przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji nie ustalił bowiem wszystkich okoliczności sprawy, ograniczając się jedynie do bezpodstawnego przyjęcia, że wyjaśnienia Strony skierowane pismem z dnia [...].01.2018 r. nie są wystarczające, zaś przebudowa lokali mieszkalnych 27 i 29 w sposób wskazany na rysunkach załączonych do zgłoszenia wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe z kolei skutkowało błędnym przyjęciem, że Strona nie uzupełniła w określonym terminie brakujących dokumentów". Skarżąca dostrzegła zatem powiązanie przez organ pierwszej instancji art. 30 ust. 5c pr.bud. z opinią, że zmiany zamierzone przez skarżącą wymagają pozwolenia na budowę. Analiza odwołania prowadzi wszak do wniosku, że stanowisko organu jest zdaniem skarżącej całkowicie bezpodstawne i wynika z niezebrania wystarczających materiałów w sprawie oraz ich niewłaściwe rozpatrzenie. Jeszcze inną interpretację przyjął organ odwoławczy. Zdaniem Wojewody [...] "z posiadanej dokumentacji wynika, że organ I instancji wnikliwie zbadał dokumenty załączone do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. Wynikające z analizy tych dokumentów rozbieżności Prezydent miasta [...] nakazał wyjaśnić Inwestorowi postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Powołał się przy tym wadliwie na art. 30 ust. 5c zamiast art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, który należy zastosować w przypadku zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. Konsekwencją tego błędu będzie również przytoczenie nieodpowiedniej podstawy prawnej w późniejszej decyzji". Mając na względzie powyższe oraz treść art. 71 ust. 3 pr.bud. oraz fakt nieuzupełnienia przez skarżącą brakujących dokumentów, organ odwoławczy uznał, że jest zobligowany utrzymać w mocy zaskarżaną decyzję o sprzeciwie. Organ dodał przy tym, że Błędne wskazanie podstawy prawnej podanej w decyzji należy uznać za naruszenie normy prawa procesowego, lecz wada ta powinna być usunięta w drodze sprostowania (art. 113 § 1 k.p.a.). Ze stanowiskiem organu odwoławczego w kwestii wskazania podstawy prawnej nie zgodziła się skarżąca dając temu wyraz w skardze. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, w odniesieniu do omawianej kwestii doszło do nieporozumienia. Wskazanie przez organ pierwszej instancji art. 30 ust. 5c) pr.bud. nie było oczywistą pomyłką pisarską wymagającą sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a., lecz celowym działaniem. Organ pierwszej instancji nie wniósł sprzeciwu wyłącznie z powodu stwierdzenia nieścisłości i błędów w załącznikach do zgłoszenia, lecz dlatego, że – traktując poważnie zgłoszenie skarżącej - należało przyjąć, że przewiduje ona prace wymagające pozwolenia na budowę. Zmiana sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr 27/29 (biura) na dwa lokale mieszkalne w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] [...] w [...] została już przeprowadzona zgodnie z decyzją Prezydenta miasta [...] z [...] kwietnia 2017 r. o warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu. Zgłoszenie z [...] grudnia 2017 r. wskazuje jednak lokale o innym rozplanowaniu i innych wymiarach, w tym powierzchni. Powyższe zgłoszenie nie odpowiada przy tym treści decyzji o warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu, a zatem należy uznać, że mamy do czynienia z odmienną inwestycją. Wobec tej inwestycji wymagane było przedłożenie odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 71 ust. 2 pkt 4 pr.bud.), czego inwestor nie dokonał. Ponadto w ocenie organu pierwszej instancji przebudowa lokali mieszkalnych nr 27 i nr 29 w sposób wskazany na rysunkach załączonych do zgłoszenia (już po dokonanej zmianie sposobu użytkowania!) wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ miał zapewne na względzie zmiany ścian i przejść między poszczególnymi pomieszczeniami oraz zmiany instalacji wodnych, sanitarnych itp. Dlatego też do wymogu uzupełnienia brakujących dokumentów należało zastosować art. 30 ust. 5c, a nie art. 71 ust. 3 pr.bud. Z powyższych względów decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa co do istoty i słusznie organ odwoławczy utrzymał ją w mocy. Wojewoda [...] niepotrzebnie, tzn. błędnie zinterpretował podstawę prawną decyzji Prezydenta miasta [...]. Należy zatem stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nieprawidłowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Takie naruszenie prawa procesowego, w kontekście całej złożoności sprawy i zebranego materiału dowodowego, nie prowadzi wszakże do wniosku, że mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.