VII SA/Wa 1229/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Siwek, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., znak [...] dotyczące odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że wykonana inwestycja, polegająca na budowie nośnika reklamowego, na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...]przy ul. [...] w [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. poz. [...], zwaną dalej także: "miejscowy plan zagospodarowania"), orzekło o utrzymaniu w mocy ww. postanowienia organu miejskiego. Do wydania zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także "SKO w [...]") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2019 r. [...] S.A., reprezentowana przez radcę prawnego G. F., wystąpiła o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci jednostronnej tablicy reklamowej o wymiarach 2,60 x 5,30 m, mocowanej do dwóch stalowych słupków, utwierdzonych w gruncie, usytuowanego przy ul. [...] w [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] Zarząd Dzielnicy [...] Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że wykonana inwestycja, polegająca na budowie nośnika reklamowego, na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. Na powyższe postanowienie z [...] stycznia 2019 r. zażalenie – z zachowaniem ustawowego terminu – wniosła [...] S.A., zarzucając błędne rozumienie zawartego w § 5 ust. 2 pkt 2c miejscowego planu zagospodarowania osiedla [...] zakazu funkcjonowania nośników reklamowych, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. SKO rozpoznając sprawę wskazało, że działka o nr ew. [...] w obrębie [...] położona w [...] przy ul. [...], zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MW1, przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 ww. planu, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna – obejmująca tereny zagospodarowane w formie osiedli lub zespołów budynków wielorodzinnych, wraz z ich zapleczami, do których zalicza się: dojścia, podjazdy, podwórza i zieleń osiedlową oraz urządzenia infrastruktury technicznej, drogi wewnętrzne, garaże i miejsca postojowe, łącznie z towarzyszącymi usługami – oznaczone na rysunku planu symbolem MW. Stosownie do § 15 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania, dla jednostki terenowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MW1 ustala się przeznaczenie podstawowe jednostki terenowej – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna – w formie zespołów budynków wielorodzinnych, wraz z ich zapleczami, do których zalicza się: dojścia, podjazdy, podwórza i zieleń osiedlową oraz urządzenia infrastruktury technicznej, garaże i miejsca postojowe, łącznie z towarzyszącymi usługami. Natomiast zgodnie z § 15 ust. 2 i 3 ww. planu, ustala się, że przeznaczeniem dopuszczalnym jednostki terenowej mogą być usługi - bez przesądzania ich profilu, wyłącznie w zakresie handlu, gastronomii, usług bytowych, biurowości i administracji. Ustala się, że przeznaczenie dopuszczalne może funkcjonować: 1) w pomieszczeniach wbudowanych w budynki mieszkalne; 2) w odrębnych budynkach wolnostojących lub przybudowanych do budynku mieszkalnego. SKO w [...] dokonując analizy postanowień miejscowego planu zagospodarowania oraz treści wydanego postanowienia uznało, że stanowisko organu pierwszej instancji jest zasadne. Wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanego nośnika reklamowego z planem miejscowym jest możliwe, zdaniem Kolegium, jedynie w sytuacji, gdy zapisy w planie przewidują taką formę zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie z § 5 ust. 2 pkt 2 lit c miejscowego planu zagospodarowania wynika, że plan ten ustala realizację reklam i znaków informacyjno-plastycznych przy zachowaniu przepisów szczególnych i ustaleń dla konkretnej jednostki terenowej, przy czym ustala się, że nośniki reklamowe mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT). Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 7 ww. planu, usługi – bez przesądzania ich profilu — obejmujące tereny obiektów prowadzących szeroko rozumianą działalność usługową (nie związaną z wytwarzaniem dóbr materialnych metodami przemysłowymi), przede wszystkim w zakresie handlu, gastronomii, rzemiosła i usług bytowych, hotelarstwa oraz biurowości – z wykluczeniem obiektów, które zalicza się do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz wymienionym w § 2 pkt 9 ppkt a) do f) wraz z ich zapleczami, podjazdami, miejscami postojowymi, zielenią towarzyszącą i urządzeniami infrastruktury technicznej, służącymi obsłudze tych terenów — oznaczone na rysunku planu symbolem UU. Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 pkt 10 ww. planu, usługi różne, w tym produkcyjno- techniczne – obejmujące tereny obiektów usługowych (w tym usług o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym) i zakładów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie szeroko rozumianych usług, wytwórczości związanej z usługami, obsługi komunikacji kołowej i transportu oraz logistyki - gdzie powierzchnia działki jednego zakładu wynosi co najmniej 800m2, a łączna powierzchnia zabudowy w jednym zakładzie - co najwyżej 8000m2, przy czym wyklucza się realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2 – oznaczone na rysunku planu symbolem UPT. Zdaniem SKO w [...], miejscowy plan zagospodarowania w § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c wyraźnie stanowi, że nośniki reklamowe mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT). Przedmiotowa działka natomiast znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MW1, dla której plan ustala przeznaczenie podstawowe – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna – w formie zespołów budynków wielorodzinnych, wraz z ich zapleczami, do których zalicza się: dojścia, podjazdy, podwórza i zieleń osiedlową oraz urządzenia infrastruktury technicznej, garaże i miejsca postojowe, łącznie z towarzyszącymi usługami, zaś jako dopuszczalne - usługi - bez przesądzania ich profilu, wyłącznie w zakresie handlu, gastronomii, usług bytowych, biurowości i administracji. W związku z tym, że plan nie przewiduje sytuowania nośników reklamowych na innych terenach niż UU i UPT, to nie jest możliwe wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że wykonana inwestycja, polegająca na budowie nośnika reklamowego, na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższym postanowieniem SKO w [...] nie zgodziła się [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej także "Skarżąca"), reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono ww. postanowieniu naruszenie § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c miejscowego planu zagospodarowania osiedla [...] poprzez przyjęcie, że przepis ten zakazuje funkcjonowania nośnika reklamowego Skarżącej. W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, że organ pierwszej instancji odmówił wydania żądanego zaświadczenia powołując się na to, że inwestycja nie spełnia wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania, w szczególności chodzi o § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c. SKO w [...] uważa, że przepis ten dotyczy wszystkich nośników reklamowych na terenie obwiązywania planu. Nośniki reklamowe mogą mieć jedynie 5 metrów wysokości i jednocześnie mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT). W opinii Skarżącej § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c ww. planu należy rozumieć inaczej. Otóż przewiduje on 2 grupy nośników reklamowych. Jedna to nośniki reklamowe do 5 metrów wysokości. Mogą one funkcjonować na terenie planu, o ile spełniają inne wymogi przewidziane w planie. Druga to nośniki wyższe niż 5 metrów. Nośniki takie mogą funkcjonować jedynie na terenach UU i UPT. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego go postanowienia Zarządu Dzielnicy [...][...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie SKO w [...] utrzymujące w mocy postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego, że wykonana inwestycja, polegająca na budowie nośnika reklamowego, na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...]. SKO uznało bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania nie pozwala na usytuowanie nośników reklamowych na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Skarżąca uważa natomiast, że skoro przepis § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c ww. planu przewiduje 2 grupy nośników reklamowych, do 5 metrów wysokości i powyżej 5 m wysokości, to te pierwsze mogą być wznoszone nie tylko na terenach UU i UPT, o ile spełniają inne wymogi przewidziane w planie. Należy wobec tego zauważyć, że w sprawie nie jest sporne, iż wniosek Skarżącej dotyczy "nośnika reklamowego". Zgodnie z § 2 pkt 22 miejscowego planu zagospodarowania, przez "nośnik reklamowy" należy rozumieć obiekt składający się z samonośnej konstrukcji oraz płaszczyzny ekspozycyjnej (np. w formie tablicy), którego wiodącą funkcją jest prezentacja reklam. Mając na uwadze wniosek Skarżącej i znajdującą się w aktach sprawy dokumentację fotograficzną nie ulega wątpliwości, że z takim właśnie "nośnikiem reklamowym" mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie budzi także sporu fakt, że działka o nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...], na której znajduje się sporny nośnik reklamowy, położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania symbolem MW1, tj. terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 4 ust. 2 pkt 1 planu). W ocenie tutejszego Sądu, dla prawidłowego rozpoznania sprawy konieczna jest zatem analiza treści § 5 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania, ustalająca zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych. Tak też w pkt 1 ww. § 5 ust. 2 ww. planu dopuszczono realizację reklam i znaków informacyjno-plastycznych, na warunkach określonych w pkt 2 i 3 w formie: tablicy reklamowej, nośnika reklamowego, szyldu, szyldu reklamowego, zwiastunu szyldu, bannera, reklamy świetlnej lub podświetlanej, reklamy remontowej i słupa ogłoszeniowego, dzieląc je ze względu na wielkość powierzchni reklamowych na dwie podstawowe grupy: a) do 8 m2 włącznie, b) od 8 do 12 m2 włącznie, przy czym powierzchni reklam dwustronnych oraz zmiennych nie sumuje się, traktując je jak reklamy jednostronne. Wbrew argumentacji podniesionej w skardze, powyższy podział nie odnosi się do wysokości nośnika reklamowego, lecz do wielkości powierzchni reklamowej. Trzeba zatem nadmienić, że w przedmiotowej sprawie wielkość powierzchni reklamowej nośnika reklamowego Skarżącej przekracza 8 m2, albowiem wynosi 13,78 m2 (2,60 x 5,30 m). W pkt 2 § 5 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania, z którego także nie wynika, aby odnosił się wyłącznie do jednej z ww. grup, wskazano natomiast, że ustala się realizację reklam i znaków informacyjno-plastycznych przy zachowaniu przepisów szczególnych i ustaleń dla konkretnej jednostki terenowej, przy czym ustala się że: a) wielkość powierzchni reklamowej tablicy reklamowej, szyldu, szyldu reklamowego, zwiastunu szyldu, bannera nie może przekraczać 3 m2, b) wielkość powierzchni reklamowej reklamy świetlnej lub podświetlanej oraz płaszczyzny ekspozycyjnej nośnika reklamowego nie może przekraczać 12 m2, z wyjątkiem sytuacji gdy ściana szczytowa budynku wykorzystywana jest w całości przez jedną kompozycję plastyczną (dotyczy to również reklamy remontowej), c) wysokość nośników reklamowych (łącznie z płaszczyzną ekspozycyjną) nie może przekraczać 5 m liczonych od poziomu terenu, przy czym ustala się, że nośniki reklamowe mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT), d) średnica lub szerokości słupa ogłoszeniowego nie może przekraczać 5 m, a wysokość 3 m (dla części ekspozycyjnej), e) sposób umieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych musi nawiązywać do elementów istniejącego zagospodarowania: osi jezdni, płaszczyzn fasad zabudowy, itp., f) odległość reklam i znaków od: - znaków drogowych nie może być mniejsza niż 20 m - dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt a, oraz 30 m dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt b, - od innych reklam i znaków nie może być mniejsza niż 20 m - dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt a, oraz 50 m dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt b, - od krawędzi jezdni nie może być mniejsza niż 3 m, - od skrzyżowań ulic nie może być mniejsza niż 50 m, - od wiaduktów i nasypów nie może być mniejsza niż 20 m - dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt a, oraz 50 m dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt b, - od terenów zieleni urządzonej ogólnodostępnej nie może być mniejsza niż 20m - dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt a, oraz 50 m dla reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt b, - w odległości mniejszej niż 50 m od krawędzi jezdni oraz 200 m od skrzyżowania ulic nie dopuszcza się stosowania nośników reklamowych ze zmienną ekspozycją obrazu, których czas ekspozycji pojedynczego obrazu byłby krótszy niż 10 sekund, - reklamy świetlne i podświetlane oraz oświetlenie wystaw nie mogą być uciążliwe dla użytkowników budynku oraz powodować olśnienia przechodniów i użytkowników jezdni, - stosowanie reklamy remontowej jest możliwe tylko w trakcie formalnie prowadzonych robót budowlanych; 3) nie dopuszcza się sytuowania reklam i znaków informacyjno-plastycznych: a) na pomnikach i miejscach pamięci narodowej oraz w promieniu 20 m od nich, b) na drzewach i w ich bezpośrednim sąsiedztwie tj.: - w odległości 5 m od drzew w przypadku reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt a, - w odległości 10 m od drzew w przypadku reklam i znaków, o których mowa w pkt 1 ppkt b, c) na obiektach małej architektury stanowiących ozdobę przestrzeni publicznych (fontanny, rzeźby itp.), d) w pasach dzielących jezdnie, e) na ścianach budynków mieszkalnych i obiektów oświaty, z zastrzeżeniem pkt 2 ppkt b, f) na balustradach balkonów i tarasów, g) na budowlanych o funkcji barier dźwiękochłonnych, h) na latarniach ulicznych, i) na urządzeniach infrastruktury technicznej. W tak ukształtowanym stanie prawnym, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że powyższy przepis § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c miejscowego planu zagospodarowania nie może być odczytywany w sposób, jaki wskazuje Skarżąca. Norma ta w żadnym razie nie przewiduje bowiem rozróżnienia na nośniki reklamowe do 5 m wysokości i nośniki wyższe niż 5 metrów. Przywołany przepis określa jedynie nakaz ograniczenia wysokości nośników reklamowych (łącznie z płaszczyzną ekspozycyjną) do 5 m liczonych od poziomu terenu, ograniczając zarazem możliwość lokalizowania nośników reklamowych – bez względu na ich parametry – wyłącznie do terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania symbolem UU (usługi – bez przesądzania ich profilu - § 4 ust. 2 pkt 7) oraz symbolem UPT (usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne - § 4 ust. 2 pkt 10). Jednocześnie żaden z pozostałych zapisów cytowanego § 5 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania nie przewiduje odrębnych uwarunkowań i możliwości sytuowania nośników reklamowych do 5 m wysokości na terenach innych niż oznaczone symbolami UU i UPT. Z przedstawionych względów, zarzut naruszenia przez organy ww. przepisu prawa materialnego, zawarty w skardze do tutejszego Sądu, nie może zasługiwać na uwzględnienie. W myśl art. 217 § 1 i § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jak wskazał w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., (sygn. akt IV SA/Po 1050/15, LEX nr 2097912) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który to pogląd Sąd tutejszy w pełni podziela, "Zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio w aktach prawnych, np. w planie miejscowym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej". W wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II OSK 2527/17, LEX nr 2494340), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że "Przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych." Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie zaś do art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Trafnie wskazały wobec tego organy, że z przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż przedmiotowe postępowanie może zakończyć w trojaki sposób: a) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, b) przez odmowę wydania zaświadczenia, c) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro z treści miejscowego planu zagospodarowania nie wynika możliwość lokalizacji nośników reklamowych na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej w [...] przy ul. [...], to organ zobowiązany był odmówić wydania Skarżącej zaświadczenia o żądanej przez nią treści, tj. potwierdzającego zgodność ww. inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania ww. terenu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.