VII SA/Wa 123/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: odrzucić wniosek Z. O. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010r. Wyrokiem z dnia 30 marca 2010r.., sygn. akt VII SA/Wa 123/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez Międzyzakładową Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...]. Pismem z dnia 30 kwietnia 2010r. uczestnik postępowania – Z. O. złożył wniosek uzupełnienie uzasadnienia wyroku poprzez: 1. wskazanie podstawy faktycznej uzasadnienia decyzji z dna [...] marca 2002r. za dotkniętą naruszeniem prawa i podanie przepisów prawa, 2. wskazanie podstawy uznania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2002r. za rażąco naruszającą art. 105 kpa i podanie przepisów prawa, 3. wskazanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. stanowiących procedurę legalizacyjną samowolę budowlaną, 4. wskazanie przepisów prawa definiujących samowolę budowlaną, 5. wskazanie przepisów prawa pozwalających zaliczyć wygrodzenie części korytarza istniejącego budynku dwiema ściankami działowymi do kategorii obiektów budowlanych podlegających kontroli obowiązkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wskazać należy, że wykładnia językowa oraz systemowa wewnętrzna art. 157 § 1 p.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 20 lipca 2005r., II OZ 608/05, niepubl., postanowienie NSA z 14 czerwca 2007r. I OZ 431/07 niepubl.). Nie jest to wprost zastrzeżone w tym przepisie, ale wynika to ze sformułowań tam zawartych i pośrednio z brzmienia art. 184 (in fine) p.p.s.a. Poza tym wskazuje również na to § 3 art. 157 p.p.s.a. Można jednak dopuścić taką sytuację, że w przypadku jeżeli strona nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia (sentencji wyroku), a jedynie kwestionuje treść uzasadnienia wyroku, to może dążyć do zmiany jego (uzasadnienia) w drodze wniesienia skargi kasacyjnej. I wówczas Naczelny Sąd Administracyjny, nawet w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, przez odpowiednie zastosowanie art. 190 p.p.s.a., jeżeli uzna, że zarzuty skierowane w stosunku do uzasadnienia zaskarżonego wyroku są słuszne, może w swoim uzasadnieniu wyroku uzupełnić, zmienić, poprawić czy też dokonać nowej wykładni, co będzie swoistą korektą uzasadnienia orzeczenia pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z 20 lipca 2005r., sygn. akt II OZ 608/05, https://cbois.nsa.gov.pl) W związku z powyższym na podstawie art. 157 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.