VII SA/Wa 1230/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., po rozpatrzeniu zażalenia zainteresowanego, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego dla m. W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty, wniesione w związku z postępowaniem egzekucyjnym, wszczętym w celu wyegzekwowania obowiązku nałożonego na zainteresowanego w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni samowolnie zaadaptowanego na lokal mieszkalny nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisując kolejne czynności organu tj. upomnienie wzywające do wykonania obowiązku, następnie wystawiony tytuł wykonawczy, grzywnę w celu przymuszenia oraz przedmiotowe skierowanie obowiązku do wykonania zastępczego - wskazał, iż stosownie do treści art. 33 i 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem. Zainteresowany miał możliwość odwołania od decyzji ostatecznej nakładającej obowiązek. W ocenie organu wojewódzkiego, organ I instancji prawidłowo wskazał, iż zarzut z art. 33 pkt 5 ustawy dotyczącej niewykonalności jest bezpodstawny, zważywszy na charakter i zakres prac niezbędnych do wykonania nakazu z decyzji ostatecznej, bowiem ogranicza się on do zaprzestania użytkowania lokalu w celach mieszkaniowych i rozebrania postawionych ścian działowych. Również zarzut z art. 33 pkt 8 dotyczący zbytniej uciążliwości środka egzekucyjnego jest bezpodstawny, skoro organ stosował w pierwszej kolejności grzywnę w celu przymuszenia, a dopiero jako środek kolejny wykonanie zastępcze. Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł A. M. domagając się jego uchylenia, zwrotu grzywny i kosztów komorniczych. Skarżący stwierdził, że postanowienie narusza prawo, gdyż nie istnieje żadna dokumentacja na podstawie której wydano decyzję ostateczną PINB o nałożeniu obowiązku. Brak dokumentacji powoduje brak punktu odniesienia i nie wiadomo o jaki stan pierwotny chodzi. Zdaniem skarżącego decyzja PINB nr [...] była wydana z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie relacji działaczy spółdzielczych, a lokal ten nigdy nie był suszarnią i miał nr 53 a, a nie taki jak w decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wyjaśnić należy skarżącemu, że zgodnie z zapisem art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Uwzględnienie skargi następuje tylko w sytuacji, jeżeli okaże się, iż organ orzekając w sprawie naruszył prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych na skarżącego nałożono obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczenia suszarni samowolnie przekształconej na lokal mieszkalny (decyzja ostateczna PINB dla m. W. Nr [...] z [...] lutego 2004 r.). Niewykonanie tego obowiązku spowodowało rozpoczęcie postępowania mającego oparcie w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 229/2005, poz. 1954). W ramach tego postępowania organ egzekucyjny (jednocześnie wierzyciel) wystosował upomnienie wzywające do wykonania obowiązku (art. 15), następnie wystawiono tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] października 2004 r., co wszczęło egzekucję (art. 26 § 1 i 4 oraz § 5) oraz nałożono na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia (art. 119). Wobec dalszego niewykonania obowiązku organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., skierował obowiązek objęty tytułem wykonawczym Nr [...] z [...] października 2004 r., do wykonania zastępczego w trybie postępowania egzekucyjnego. Złożenie zarzutów w następstwie powyższego postanowienia stanowiło podstawę do badania przez organ czy istotnie wystąpiły przesłanki z art. 33 pkt 5 i 8 ustawy egzekucyjnej, zaś jego wynikiem było stwierdzenie, że zarzuty są nieuzasadnione. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić, bowiem nie można przyjąć niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, skoro chodzi o zaprzestanie użytkowania pomieszczenia w charakterze mieszkania oraz usunięcia wszelkich urządzeń służących do stałego pobytu ludzi oraz wykonania rozbiórki samowolnie zrealizowanych ścian działowych. Podkreślić w tym miejscu należy, że do wykonania obowiązku z decyzji Nr [...] nie potrzeba żadnej inwentaryzacji, bowiem obowiązek ten został jasno określony w decyzji ostatecznej, zaś na etapie postępowania egzekucyjnego niedopuszczalne jest badanie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym co wyraźnie wskazuje norma art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej. W świetle wyżej wskazanych poszczególnych czynności podejmowanych przez organ powiatowy bezzasadny jest zarzut z art. 33 pkt 8 dotyczący zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Trafnie więc organy uznały zarzuty skarżącego odnośnie postępowania egzekucyjnego - wszczętego celem wyegzekwowania obowiązku z decyzji PINB Nr [...], - za nieuzasadnione. Wobec braku podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).