VII SA/Wa 1238/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy rejestracji samochodu ciężarowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Zgromadzenia S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] którą zmieniono decyzję z [...] - zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę budynku biurowego z garażem w podziemiu i części parteru przy ul. [...] w W. w zakresie projektu zagospodarowania terenu w części obejmującej zespół budynków wielorodzinnych wg zamiennego projektu zagospodarowania terenu dla zespołu budynków wielorodzinnych wraz z częścią usługową i garażem oraz zatwierdzono projekt budowlany i zezwolono "V." Sp. z o.o. na budowę tej inwestycji - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ przedstawił specyfikę postępowania nieważnościowego i stwierdził, że ze złożonej analizy czasu nasłonecznienia wynika, iż lokalizacja inwestycji jest zgodna z § 40 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej zw. warunkami technicznymi. W analizie wskazano m.in., iż nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci odpowiada § 40 ust. 2 ww. rozporządzenia, a nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci będzie zgodne z § 60 ust. 1 warunków technicznych. Podniósł, że inwestycja nie ograniczy swobodnego korzystania z sąsiednich nieruchomości (działek nr [...],[...],[...]) przez skarżących, gdyż inwestor zachował warunki techniczne w zakresie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej (§ 12-13), prawidłowego usytuowania miejsc postojowych (§ 19), nasłonecznienia i oświetlenia nieruchomości sąsiednich (§ 57-60), bezpieczeństwa pożarowego (§ 207 i nast), ochrony środowiska, itd. Nie naruszono również ustaleń decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, w tym nieprzekraczalnej linii zabudowy, wysokości zabudowy, szerokości elewacji, powierzchni biologicznie czynnej, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, itd. Ponadto wskazał, że inwestor złożył oświadczenie projektanta o zgodności projektu z § 13 i 60 warunków technicznych oraz analizę rysunkową, w której stwierdzono, że inwestycja nie będzie przesłaniać obiektów sąsiednich. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Zgromadzenia S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko przedstawione w decyzji pierwszoinstancyjnej, dodając że ściana północna budynku B1 z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oddalona jest o ponad 20 m od placu zabaw. Z projektu nie wynika też, aby południowa część elewacji wschodniej budynku D1 posiadała otwory okienne do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W analizie przesłaniania sal przedszkolnych z dnia 2 marca 2009r. wskazuje się jednoznacznie, że lokalizacja inwestycji nie narusza § 13 warunków technicznych. Ze złożonej przez Zgromadzenie analizy zacienienia przedszkola również wynika, że budynek D1 zacienia budynek skarżących od godz. 15, a sale przedszkolne mają zapewniony wymagany czas nasłonecznienia. Skargę na tą decyzję złożyło Zgromadzenia S., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie, bądź o zastosowanie innych środków w celu usunięcia naruszeń prawa również w stosunku do decyzji ją poprzedzających i zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 oraz 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1, § 40 ust. 3 oraz § 60 ust. 1 warunków technicznych; - przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. Ponadto, już w uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 78 § 1 k.p.a., Skarżące Zgromadzenie wskazało, że nie zachowano wymaganej przepisami prawa odległości placów zabaw dla dzieci od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów co najmniej 10 m. Odległość ta wynosi jedynie 5 m. Podniesiono także, że zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu i projekt budowlany przedstawia analizę przesłaniania budynku planowanego i budynku przedszkola niezgodnie z rzeczywistością. Wierzchołek kąta , którego ramiona powinny wyznaczać minimalną odległość budynków od siebie określono tak, jakby przedszkole w ogóle nie posiadało wewnętrznego lica ściany. Nadto, pomimo istnienia tam 4 okien kąt ten usytuowano tak, aby wskazywał że jest tam tylko jedno okno. Skutkuje to przyjęciem niewłaściwego punktu zaczepienia kąta 60° i nieprawidłowością wykonanej analizy. Skarżący wskazał, że w załączeniu przedkłada poprawnie wykonaną analizę nasłonecznia W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nieważnościowym. Jest to tryb odmienny od trybu zwyczajnego, który polega jedynie na zbadaniu przez organy nadzoru, czy decyzja kończąca postępowanie zwyczajne lub nadzwyczajne nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Organ nie może zatem w tym postępowaniu uwzględnić wad - nawet oczywistych - jeśli nie mają one charakteru kwalifikowanego. Zgromadzenie zarzuca weryfikowanej decyzji rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenie art. 5 ust. 1 oraz 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1, § 40 ust. 3 oraz § 60 ust. 1 warunków technicznych; Dodać zatem trzeba, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r.,OSK 1134/04). W konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach, a przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organy nadzoru zobligowane są do dokonania szczegółowej oceny naruszenia, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych. W takim też kontekście organy dokonały kontroli badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji z dnia [...] ([...]) i zasadnie ustaliły, że nie jest ona dotknięta zarówno wadą rażącego naruszenia prawa, jak i pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się kolejno do zarzutów skargi stwierdzić należy, że niewątpliwie warunkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu zwyczajnym było zbadanie przez organ architektoniczno - budowlany, czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany odpowiada postanowieniom wymienionym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem również warunkom technicznym. Jako chybiony należało ocenić zarzut rażącego naruszenia § 40 ust. 1 warunków technicznych. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu odległość placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Natomiast z zatwierdzonego weryfikowaną decyzją projektu budowlanego (rysunek przedstawiający rzut budynku D 1) wynika jednoznacznie, że ścianę wschodnią tegoż budynku D1 zaprojektowano w dwóch częściach, w części niższej o wysokości 4,77m znajdującej się na wysokości placu zabaw przedszkola, w ogóle nie przewidziano otworów okiennych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia § 13 oraz § 60 ust. 1 warunków technicznych zgłoszony w zakresie wadliwego sporządzenia analizy nasłonecznienia planowanego budynku i budynku przedszkola. Z akt sprawy wynika bowiem, że organy przeprowadziły postępowanie dowodowe uzupełniające, wzywając inwestora do przedłożenia sporządzonej przez uprawnioną osobę analizy przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w zakresie budynków sąsiednich, jak i projektowanych. W wykonaniu wezwania inwestor złożył stosowną analizę wraz z oświadczeniem projektanta o zgodności projektu również z przepisami § 13 oraz § 60 warunków technicznych. Z analizy tej wynika, że każde pomieszczenie przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci ma zapewniony wymagany czas nasłonecznienia tj. co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 1230 do 1530, jak również każde pomieszczenie posiada okna, które nie są przesłaniane. Zauważyć przy tym należy, że również dołączona do skargi trójwymiarowa analiza przedstawiona przez skarżące Zgromadzenie potwierdza, że planowany budynek D1 zacienia budynek przedszkola dopiero po godzinie 1500 i tylko odnośnie niewielkiej części okna usytuowanego na parterze i poddaszu, dopiero po godzinie 16 00 zacieniane są pozostałe otwory okienne. W związku z powyższym, nie można było zgodzić się z zarzutami skargi o rażącym naruszeniu powołanych wyżej przepisów. Sąd nie dopatrzył się także wskazywanych w uzasadnieniu skargi naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 78 § 1 k.p.a. Reasumując, zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Prawidłowo organy nadzoru uznały, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]. Wobec poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.