VII SA/Wa 1238/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi K. R. i R.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. R. i R. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r., uchylającej decyzję Naczelnika Wydziału Architektury, Budownictwa i Rozwoju Powiatu (z upoważnienia Starosty [...]) z dnia [..] lipca 1999 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pp. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i szamba na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...], zmienionej decyzjami z dnia [...] listopada 1999 r. oraz z dnia [...] listopada 2004 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że na wniosek pp. [...] organ powiatowy wszczął postępowanie w sprawie zakończenia budowy ww. budynku. Roboty budowlane przy budowie tej inwestycji prowadzono na podstawie ww. decyzji: z dnia [...] lipca 1999 r. i decyzji ją zmieniających. Organ powiatowy stwierdził, iż inwestorzy zrealizowali ww. obiekt z odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzjami. W tym stanie rzeczy organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. (nr [...]), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz.1623 ze zm.), dalej zw. ustawą, nałożył obowiązek przedstawienia, w zakreślonym terminie, projektu budowlanego zamiennego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2071/10 oddalił skargę inwestorów na powyższą decyzję. W związku z powyższym Starosta [...], na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy ww. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił decyzję z dnia [...] lipca 1999 r. o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że art. 36a ust. 2 ustawy stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji reguluje kwestie związane z postępowaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej, tj. starosty oraz organu nadzoru budowlanego, tj. powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, w przypadku, gdy inwestor prowadzi roboty budowlane z istotnym naruszeniem zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych określonych w decyzji warunków i w ten sposób narusza prawo. Jeżeli obiekt jest w trakcie realizacji organ nadzoru wydaje postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, a następnie, w ciągu dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia wydaje decyzję, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, nakładającą obowiązek sporządzenia projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy, w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ powiatowy decyzją z dnia [...] maja 2010 r. taki obowiązek nałożył na inwestorów. Decyzja ta była badana przez organ II instancji oraz kontrolowana przez sąd administracyjny. Rozstrzygnięcie to uzyskało zatem przymiot ostateczności. W takim przypadku zastosowanie znajdował art. 36a ust. 2 ustawy. Wojewoda podkreślił, że organem właściwym do zastosowania tego przepisu jest organ administracji architektoniczno- budowlanej. Ewentualne środki wynikające z niewykonania nałożonego obowiązku złożenia projektu zamiennego może podjąć wyłącznie organ nadzoru budowlanego poprzez nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź nakaz rozbiórki obiektu lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 5). Organ wskazał, że z informacji uzyskanych drogą telefoniczną z PINB w [...] w dniu [...].04.2012 r. (notatka w aktach sprawy) wynika, iż po przedłożeniu przez inwestora projektu budowlanego (który to obowiązek wynikał z decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.), postanowieniem nr [...] z dnia [...].12.2011 r. K. i R. R. zostali zobowiązani do uzupełnienia braków w przedłożonej dokumentacji. Ponieważ w oznaczonym terminie w pełni nie wykonali nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 51 ust. 5 i art. 52 Prawa budowlanego, nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...]. Decyzja ta została zaskarżona przez inwestorów do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednak w ocenie organu II instancji nie stanowi to podstawy do zawieszenia rozpatrzenia odwołania inwestorów od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r. W ocenie Wojewody [...] decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nie narusza prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyli K. i R. R. i wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach zarzucili naruszenie: - art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 1 i ust. 5 ustawy poprzez ich pominięcie oraz niewłaściwą i błędną interpretację, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, co stanowi rażące naruszenie prawa: - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 130 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 2 ustawy poprzez błędne uchylenie decyzji i nieuwzględnienie zarzutów odwołania w przypadku wydania decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, która została zaskarżona i jest nieprawomocna. Jako błędne skarżący ocenili stanowisko organu odwoławczego, że jego rzeczą było ograniczenie się do ustalenia istnienia przesłanki w postaci wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Wskazali, że niedopuszczalne jest wydawanie decyzji w oparciu o nieprawomocną decyzję organów nadzoru budowlanego - art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] opierając się na informacji telefonicznej z PINB w [...] z dnia [...].04.2012 r., zdaniem skarżących, dopuścił się rażącego naruszenia art. 15 k.p.a. - prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Na poparcie tego stanowiska skarżący przytoczyli wyrok NSA z 10.04.1989 r. II SA 1198/88 . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Kontrolowanym w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [..] kwietnia 2012 r. (nr [...]) Wojewoda [...], utrzymał w mocy wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz.1623 ze zm.) decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r., uchylającą decyzję Naczelnika Wydziału Architektury, Budownictwa i Rozwoju Powiatu z dnia [...] lipca 1999 r. o udzieleniu K. i R. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i szamba na działce nr ew. [...]w miejscowości [...]. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy nałożył na pp. R. obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Rozstrzygnięcia były również przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2071/10 oddalił skargę inwestorów. W takim stanie rzeczy należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie nakładające wspomniany obowiązek w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy uzyskało charakter ostateczny. Jak słusznie wyjaśniły organy, w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 36a ust. 2 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Podkreślić jednocześnie należy, iż organ administracji publicznej jest związany brzmieniem przepisu art. 36a ust. 2 prawa budowlanego, w każdym bowiem przypadku wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest uchylić decyzje o pozwoleniu na budowę, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "organ uchyla". Bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawały zatem kwestie wynikające z niewykonania nałożonego obowiązku sporządzenia i złożenia projektu budowlanego zamiennego. Postępowanie w tym zakresie jest bowiem postępowaniem niezależnym, toczącym się przed organami nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy. Fakt wydania przez organ nadzoru budowlanego, na podstawie powołanego przepisu, decyzji z dnia [....] lutego 2012 r. nakazującej inwestorom zaniechanie dalszych robót oraz fakt złożenia przed nich odwołania od tejże decyzji nie ma zatem wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W postępowaniu w przedmiocie uchylenia pozostającej w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a ust. 2 ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest jedynie do ustalenia, czy została przez organ nadzoru budowlanego wydana decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy i czy posiada ona przymiot ostateczności. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1460/06 (publ. LEX nr 334817) wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego rodzi po stronie organu, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia, co powinno nastąpić bezzwłocznie po tym, jak wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 decyzja stanie się ostateczna. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy jest ostateczna, została bowiem utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Posiada ponadto przymiot prawomocności, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2071/10 oddalił skargę inwestorów złożoną na ww. decyzję organu odwoławczego. Z uwagi na kategoryczne brzmienie art. 36a ust. 2 ustawy ("właściwy organ uchyla") po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej powstał zatem obowiązek wydania decyzji w oparciu o powołany przepis. Wydana została bowiem decyzja w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co stanowi już wystarczającą i wyłączną przesłankę do zastosowania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej art. 36a ust. 2 prawa budowlanego. Z tego względu Starosta [...] w dniu [...] lutego 2012 r. uchylił decyzję Naczelnika Wydziału Architektury, Budownictwa i Rozwoju Powiatu z dnia [...] lipca 1999 r., udzielającą K. i R. Ro. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i szamba, a Wojewoda zaskarżoną decyzją utrzymał ją w mocy. W świetle powyższych okoliczności zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, a decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należy ocenić jako zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).