VII SA/Wa 1240/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. Z. i J. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 1240/16 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 49b ust. 1, ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1049 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej legalności zabudowy działki nr [...] w miejscowości K., gm. J. - nakazał J. i J. Z. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 2,25m x 3,5m położonego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. J. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 9.12.2014 r. przeprowadził oględziny na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości K., gm. J. i stwierdził, że istnieje tam drewniany budynek gospodarczy o wymiarach 2,25m x 3,5m, parterowy, z dachem dwuspadowym przykrytym gontem. Według oświadczenia współwłaściciela – J. Z. obiekt został zrealizowany w 2010 r. Stwierdzono, że teren działki porośnięty jest kilkudziesięcioletnim lasem sosnowym. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz treścią księgi wieczystej nr [...], działka nr ew. [...] położna w miejscowości K. stanowi grunty leśne. Z pisma Wójta Gminy J. z dnia 30.01.2015 r. wynikało, że teren powyższej działki stanowił grunt leśny już w latach 1985-1990. Dla działki nr [...] położonej w miejscowości K. gm. J. nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania i założeń do planu, co wynika z pisma Wójta Gminy J. z dnia 29.12.2014 r.  Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie realizacji przedmiotowego obiektu) budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25.00 m2 wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Inwestorzy – J. i J. Z. nie przedłożyli zgłoszenia zamiaru wykonania drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 2,25m x 3,5 m położonego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. J. W zaistniałej sytuacji stwierdzono, że budynek gospodarczy został zrealizowany bez zgłoszenia i podlega sankcji z art. 49b ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na fakt, że obiekt został zrealizowany w 2010 r., w okresie obowiązywania ustawy prawo budowlane z 1994 r., należało zastosować przepisy powyższej ustawy. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia; ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 49b Prawa budowlanego, przeprowadzenie procedury legalizacyjnej jest możliwe jeżeli budowa m.in. nie narusza przepisów, w tym o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Przy rozpatrywaniu sprawy organ ustalał, czy samowolne wybudowanie budynku gospodarczego na działce nr [...] w K. jest zgodne z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z 2002 r., z późn. zm.), w zakresie odległości od lasu. Budynek gospodarczy nie jest budynkiem przeznaczonym na pobyt ludzi i należało go zakwalifikować do grupy budynków PM, zgodnie z § 209 ww. warunków technicznych. Zgodnie z § 271 ust. 8 przytoczonego rozporządzenia, najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Natomiast z § 271 ust. 2 rozporządzenia wynika, że jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%. Przepis § 271 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że minimalna odległość między ścianami budynków ZL i PM wynosi 8 m. W związku z powyższym organ stwierdził, że odległość ściany budynku ZL od granicy lasu powinna wynosić minimum 12 m (8 m x 150% = 12 m). W tym przypadku warunek ten nie jest spełniony, gdyż przedmiotowy budynek znajduje się na działce leśnej, stąd odległość od granicy lasu wynosi 0 m. Zrealizowany obiekt narusza przepisy techniczno-budowlane, w sposób umożliwiający doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, o czym mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Budynek gospodarczy powstał na działce nieprzeznaczonej pod zabudowę (teren leśny) i takie przeznaczenie działki pozostaje do chwili obecnej. Z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 199 z 2015 r. z późn. zm.) wynika, że teren działki leśnej wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co z kolei jest jednym z niezbędnych warunków do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji braku obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ww. ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W przedmiotowym przypadku brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, z powodu braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, z czego należy wnioskować, że teren działki nr ew. [...] nie jest przeznaczony pod zabudowę. Nie jest spełniona przesłanka zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o czym mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Jeśli samowola budowlana nie może być zalegalizowana wobec sprzeczności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - to, zgodnie z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, podlega rozbiórce. J. i J. Z. wnieśli odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...].12.2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 49b ustawy Prawo budowlane, polegające na niewłaściwej interpretacji, poprzez nakazanie rozbiórki, podczas gdy istniały przesłanki do zastosowania procedury z art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane; - naruszenie art. 40 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie; - naruszenie art. 7, 77, 107 § 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie, iż w gminie Joniec rozpoczęto procedurę opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, niewyjaśnieniu dlaczego nie doszło do zastosowania art. 40 ustawy Prawo budowlane. Inwestorzy powołali się na pismo Urzędu Gminy J. z dnia 5.01.2016 r. , z którego wynika, iż w dniu 30 marca 2015 roku Rada Gminy J. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego K. gmina J., ustalając zmianę przeznaczenia terenów na funkcję zabudowy mieszkaniowo - usługowej i letniskowej. Nadto wskazali, iż według ich wiedzy działki oznaczone numerami ew. [...],[...],[...] oraz [...], które sąsiadują z przedmiotową nieruchomością zostały przekształcone i nie stanowią gruntów leśnych. Możliwe jest zalegalizowania samowoli na podstawie art. 49 b ust 2 ustawy Prawo budowlane. Organ nie wskazał dlaczego nie zastosował art. 40 ustawy Prawo budowlane. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz.290) po rozpatrzeniu odwołania J. i J. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...].12.2015r., nakazującej rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego, o wymiarach 2,25m x 3,50m zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w m. K. gm. J. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. (brzmieniu obowiązującym do dnia 27.06.2015r.) wynikało, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy przed przystąpieniem do wykonania przedmiotowego budynku gospodarczego należało dokonać zgłoszenia zamiaru jego budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Wybudowanie obiektu bez zgłoszenia, oceniane jest pod kątem możliwości legalizacji w trybie art. 49b Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie zaistniało niedające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowy budynek nie przeznaczony na pobyt ludzi należało zakwalifikować do wskazanej w § 209 ww. rozporządzenia kategorii PM. Zgodnie z § 271 ust. 8 najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Natomiast zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z § 271 ust. 1 minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL i PM wynosi 8m. Zatem minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem, a granicą lasu powinna wynosić 12m. Z wypisu z rejestru gruntów oraz z księgi wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości, wynika że sporny budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej. Skoro przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest w sposób naruszający przepisy § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie ma możliwości zalegalizowania go. Brak jest także możliwości uzyskania przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wobec braku planu miejscowego) dla spornej inwestycji. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania takiej decyzji jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne co wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgoda na zmianę przeznaczenia terenu na którym znajduje się przedmiotowy obiekt nie została wydana. Zasadnie odstąpiono od wdrożenia procedury legalizacyjnej. J. i J. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję v Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 49b ustawy Prawo budowlane, polegające na niewłaściwej interpretacji, poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, podczas gdy w należało zastosować procedurę legalizacyjną; - naruszenie art. 40 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie; - naruszenie art. 7, 77, 107 § 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i nieuwzględnienie, iż w gminie Joniec rozpoczęto procedurę opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, brak wyjaśnienia dlaczego nie doszło do zastosowania art. 40 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] marca 2015 r. Rada Gminy J. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego K. gmina J., planując zmianę przeznaczenia terenów na funkcję zabudowy mieszkaniowo - usługowej i letniskowej. Nadto, że według wiedzy skarżących działki numer ew. [...],[...],[...] oraz [...], które sąsiadują z przedmiotową nieruchomością zostały przekształcone i nie stanowią gruntów leśnych. Jest zatem możliwe zalegalizowania samowolni budowanej na podstawie art. 49 b ust 2 ustawy Prawo budowlane. Organ nie zastosował art. 40 ustawy budowlane. Brak ten stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona. Jako podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego wskazał art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1049 z późn. zm.), zgodnie z którym: organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów umożliwiających zalegalizowanie obiektu. Jednak wdrożenie procedury legalizacyjnej wymaga wstępnej oceny zgodności samowolnie zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Podstawowym warunkiem doprowadzenia do stanu zgodności z prawem jest stwierdzenie, iż określony obiekt budowlany może istnieć na danym terenie i sytuacja taka odpowiada wymaganiom istniejącego ładu przestrzennego. Z pisma Wójta Gminy J. z dnia 29.12.2014 r., wynika że dla terenu na którym położna jest działka nr ew. [...] w miejscowości K. gm. J., nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz księgą wieczystą nr [...], działka nr ew. [...] położna w miejscowości K., stanowi teren leśny, który zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę. Nie było zatem możliwości doprowadzenia drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 2,25m x 3,5m, wybudowanego na terenie działki nr [...] w m. K. gm. J. do stanu zgodnego z przepisami, w związku z przeznaczeniem terenu, na którym został zrealizowany, wykluczającym zabudowę. Nie istniała też możliwość uzyskania przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania takiej decyzji jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak ustalił organ I instancji, zgoda na zmianę przeznaczenia terenu na którym znajduje się przedmiotowy obiekt nie została wydana. Zasadnie było odstąpienie od wdrożenia procedury legalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. Organy prawidłowo stwierdziły także, niedające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z 2002 r., z późn. zm.) - w zakresie odległości od lasu. Przedmiotowy budynek nie jest przeznaczony na pobyt ludzi, dlatego należało zakwalifikować go do wskazanej w § 209 ww. rozporządzenia, kategorii PM. Zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia, najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Natomiast zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie z § 271 ust. 1 minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL i PM wynosi 8m. Zatem minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem, a granicą lasu powinna wynosić 12m. Tymczasem z wypisu z rejestru gruntów oraz z księgi wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości, wynika że sporny budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej. Argumenty przedstawione w skardze nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wskazywanych prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru K. w gminie J., na którym znajduje się ww. budynek gospodarczy, nie można uznać za podstawę do legalizacji obiektu. W dacie orzekania przez organy jak i obecnie planu miejscowego na przedmiotowym terenie nie ma. W sprawie niniejszej zastosowanie miały przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r., gdyż obiekt powstał w 2010 r. Dlatego zarzuty dotyczące, jak należy domniemywać, nieuwzględnienia art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., były całkowicie bezzasadne. Nie można zarzucić organom nadzoru budowlanego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W toku postępowania zebrano wystarczający materiał dowodowy, jak również dokonano jego prawidłowej oceny, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.