VII SA/Wa 1241/12

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dnia 23 stycznia 2013 r. po rozpoznaniu wniosku A. G. i A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skarg A. G. i A. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania omyłki postanawia: przyznać A. G. i A. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 7 stycznia 2013 r. do Sądu wpłynęły na uzupełnionych formularzach PPF wnioski o przyznanie prawa pomocy A. G. i A. G., w którym wnieśli o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. We wnioskach przedstawili swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. Z nadesłanych formularzy wynika, że wnioskodawcy są małżeństwem, prowadzącym wspólnie gospodarstwo domowe. Z tego też względu, postanowiono złożone wnioski rozpatrzyć wspólnie. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a . Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzach uznano, iż wnioskodawcy wykazali w nich, że nie są w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Z uzupełnionych formularzy wniosków o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Wskazali, że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w wysokości 1.951,16 złotych miesięcznie. Podali, że posiadają dom o pow. 90 m. ² oraz nieruchomość rolną o pow. 0,62 ha. Zaznaczyli, iż są osobami schorowanymi, co wiąże się z wydatkami na leczenie i lekarstwa. Oświadczyli, że nie posiadają żadnych oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Stwierdzono, że wysokość miesięcznych dochodów z których się utrzymują nie pozwala im na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Jednocześnie wyjaśnić należy, że ze względu na fakt, iż wnioskodawcy wnieśli o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, dokonano wyboru i ustanowiono w niniejszej sprawie radcę prawnego. Wskazać należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest bowiem ustanowienie jednego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Z powyższych względów podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.