VII SA/Wa 1242/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) marca 2011r. znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2011r., Główny Inspektor Sanitarny znak: (...) na podstawie art. 138 1 pkt 1 w związku z art. 145 a i art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. B. z dnia (...) stycznia 2011 r. od decyzji (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2010r, znak (...) - tu organ błędnie opisał przedmiot rozstrzygnięcia tej decyzji, prawidłowo powinno być - odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2002 r, znak: (...), utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) lipca 2002 r., znak: (...) o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanego choroby zawodowej narządu ruchu wymienionej w poz. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) - utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2010 r., Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W sprawie podejrzenia u T. B. choroby zawodowej, postępowanie administracyjne, w którym zapadły opisane wyżej decyzje zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2004 r., oddalającym skargę zainteresowanego. T. B. pismem z dnia (...) lipca 2009 r. złożył do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. wniosek o wznowienie postępowanie zakończonego ww. decyzjami w sprawie choroby zawodowej. Wskazał, że postępowanie w jego sprawie toczyło się na podstawie przepisów, które Trybunał Konstytucyjny uznał wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt P 23/07 za niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia (...) lipca 2009r. przekazał powyższy wniosek o wznowienie postępowania Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. po zapoznaniu się z treścią wniosku T. B. z dnia (...) lipca 2009 r., decyzją z dnia (...) września 2009r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2002r. Po rozpatrzeniu odwołania T. B. z dnia (...) stycznia 2010r., Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 633/10 uchylił ww. decyzję organ II instancji z dnia (...) stycznia 2010r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2009r. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał na dwa istotne etapy rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania podkreślił, że wniosek przedmiotowy w sprawie zawiera podstawę wznowienia, pochodzi od strony postępowania, wniesiony został z zachowaniem terminu. Organy w tych warunkach nie miały podstaw do odmowy wznowienia postępowania w oparciu o ocenę istnienia przeszkody do uchylenia decyzji ostatecznej. Sąd stwierdził, że stwierdzenie przez organ, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła może być wyłącznie efektem postępowania prowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 k.p.a. i musi być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. (...) Wojewódzki Inspektor Sanitarny wykonując zalecenia Sądu postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2002r. Następnie organ decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia (...) września 2002 r. Opisana wyżej, zaskarżona decyzja zapadła po rozpoznaniu odwołania T. B. od ww. decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że przesłanką wznowieniową jaką wskazał skarżący był wyrok Trybunał Konstytucyjny z dnia 19 czerwca 2008r., który odnosił się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r, w sprawie chorób zawodowych (...)- (Dz.U. Nr 132, poz. 1115.). Decyzje w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego zapadły zaś na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie, miało bowiem zastosowanie właśnie to rozporządzenie. Zdaniem organu skoro, Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. dotyczył rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), a decyzja ostateczna oparta została na innym akcie, to opisane rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie ma zatem zastosowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u zainteresowanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego wniósł T. B., dochodząc jej uchylenia, stwierdzenia choroby zawodowej narządu ruchu i uprawnień do niej, zasądzenia odszkodowania przy wydaniu decyzji ostatecznej w oparciu o przepisy niekonstytucyjne. Skarżący, stwierdził, że decyzje w jego sprawie zapadły w postępowaniu zwykłym w oparciu o wadliwe orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych. Ponadto skarżący powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2009r, sygn. akt III SA//KR 778/07, gdzie wyrażono pogląd, że wyrok Trybunał Konstytucyjny należy odnieść także do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 18 listopada 1983r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a właśnie w takim zakresie, na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Podstawową kwestią wymagającą wskazania jest to, ze zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły w warunkach postępowania wznowieniowego, zatem postępowania nadzwyczajnego . We wniosku o wznowienie postępownia, skarżący żądał wznowienia postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie choroby zawodowej - ostateczną i prawomocną, po tym jak orzekł w jej przedmiocie sąd administracyjny. Jako postawę wznowieniową wskazano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r., w sprawie o sygn. P 23/07. Jak stanowi przepis art. 145a. § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. § 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Organ pierwszej instancji, związany wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 633/10, wznowił postępowanie i następnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. To rozstrzygnięcie utrzymano w zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Wskazać należy, że stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 p.p.s.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. Według art. 151 § 1 k.p.a. brak przyczyn wznowienia powoduje wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie organy uznały, wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przyczyna żądanie wznowienia faktycznie nie istnieje. Postępowanie administracyjne, które było przedmiotem wniosku o wznowienie zostało zakończone decyzją wydana na podstawie § 10 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r, w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz.294, że zm.). Jak wskazano wyżej przepis art. 145 a k.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją na podstawie którego została wydana decyzja. Stwierdzić należy, że Wyrok Trybunał Konstytucyjny z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt 23/07 nie odnosi się do ww. rozporządzenia, na podstawie którego wydana została decyzja ostateczna, kończąca postępowanie objęte wnioskiem o jego wznowienie. W świetle ww. wskazań uznać należy, że zasadnie doszło w sprawie do odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji opartej na rozporządzeniu z 1983r. Jak wskazano wyżej niniejsze postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, w postępowaniu wznowieniowym, który ustawodawca dopuszcza, czyniąc wyłom w zasadzie stanowiącej o trwałości decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowieniowe opisane są w przepisie art. 145 § 1 k.p.a.- żadnej z nich we wniosku nie wskazano -oraz art. 145 a k.p.a., wskazano formalnie na tą przesłankę powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, ale wyrok ten nie zapadł w odniesieniu do aktu na podstawie, którego została wydana decyzja. Sądowi znany jest pogląd orzecznictwa administracyjnych sądów wojewódzkich, który przedstawiono we wskazanym przez skarżącego wyroku. Poglądy te były jednak prezentowane w kontekście badania decyzji w toku postępowania zwykłego. Zdaniem Sądu, w świetle wymogu z art. 145 a k.p.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją na podstawie, którego została wydana decyzja, pogląd zawarty w ww. linii orzecznictwa nie może mieć zastosowania w postępowaniu wznowieniowym, gdzie przesłanka wznowieniowa została jednoznacznie sformułowana. Chodzi w niej o sytuacje, gdy decyzja została wydana na podstawie aktu, który następnie został uznany w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego za niezgodny z Konstytucją. Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).