VII SA/Wa 1242/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku B. S. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...] , odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy ogrodzenia działki nr ewid. [...] obr. [...] w M. przy ul. B., umorzonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że B. S. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2005 r. Przeprowadzone postępowanie administracyjne przez PINB w Powiecie G. w sprawie legalności budowy ogrodzenia działki nr ewid. [...] wykazało, że działka ta została ogrodzona w 1977 r. równocześnie z budowanym domem mieszkalnym. H. T. (współwłaścicielka działki) okazała szkic geodezyjny sporządzony w dniu 23 czerwca 1977 r., z którego wynika, że przedmiotowa działka (o ówczesnym nr ewid. [...]) graniczyła bezpośrednio z rowem melioracyjnym, a istniejąca ulica do omawianej działki nie dochodziła. Obowiązujące wówczas przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48), wymagały uzyskania pozwolenia na budowę stałych ogrodzeń wyłącznie od strony ulic (§ 44 ust. 1 pkt 3c). Jak ustalił organ powiatowy w toku prowadzonego postępowania, w czasie budowy ogrodzenia nie było ono usytuowane od strony ulicy, gdyż ulicy na tym odcinku nie było i nie ma jej dotychczas. Zdaniem organu powiatowego nie doszło do popełnienia samowoli budowlanej przy budowie przedmiotowego ogrodzenia. Z uwagi na powyższe PINB w Powiecie G. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. umorzył postępowanie administracyjne dotyczące legalności budowy przedmiotowego ogrodzenia. B. S., właściciel działki nr ewid. [...] w M., w piśmie z dnia 26 Iistopada2004 r. wystąpił do [...] WINB z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ogrodzenia działki nr ewid. [...], zakończonego decyzją organu powiatowego z dnia [...] listopada 2004 r. Wnioskodawca wskazał, że skutki tej decyzji naruszają jego uprawnienie do ulicy gminnej oraz wniósł o przekazanie ustalenia przebiegu omawianej granicy w terenie do Urzędu Gminy M., celem rozpoczęcia postępowania rozgraniczającego z urzędu. Wnioskodawca nie powołał żadnej z przyczyn wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 i 145a k.p.a. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...], znak: [...], przekazał pismo B.S. z dnia [...] listopada 2004 r. do rozpatrzenia zgodnie z właściwością przez PINB w Powiecie G.. Organ wskazał, że B. S. jako właściciel działki nr ewid. [...] w M., nie posiadał interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym przez PINB w Powiecie G., a zakończonym ostateczną decyzją organu powiatowego z dnia [...] listopada 2004 r., umarzającą postępowanie w sprawie legalności budowy ogrodzenia na działce nr ewid. [...] od strony ul. B. w M.. Fakt nieposiadania przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną, stanowi negatywną przesłankę proceduralną, uniemożliwiającą wznowienie postępowania administracyjnego. W związku z faktem, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB w Powiecie G. z dnia [...] listopada 2004 r., złożył B.S., nie będący stroną postępowania w sprawie legalności budowy tegoż ogrodzenia, [...] WINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję PINB w Powiecie G. z dnia [...] stycznia 2005 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego i prawnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2005 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ administracyjny posiada uprawnienia kasacyjne, co oznacza, że postępowanie administracyjne sprowadza się do ustalenia istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania badanej decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Uregulowanie zawarte w art. 156 k.p.a. obliguje organ administracyjny do wszczęcia i prowadzenia postępowania w nowej sprawie. W toku tego postępowania organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym lecz orzeka jako organ kasacyjny. W odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczących kwestii przebiegu granic pomiędzy działkami oraz braku swobodnej komunikacji z siecią dróg publicznych działki B. S., jak również do pozostałych zarzutów, organ stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na zasadność przedmiotowego rozstrzygnięcia organu nadzorczego. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył B.S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że ponowna analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2005 r. Przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy ogrodzenia działki nr ewid. [...] obr. [...] od strony ul. B. w M. wykazało, że działka nr ewid. [...] została ogrodzona w 1977 r. równocześnie z budowanym domem mieszkalnym. H. T. okazała szkic geodezyjny sporządzony w dniu [...].06.1977r., z którego wynika, że przedmiotowa działka (o ówczesnym nr ewid. [...]) graniczyła bezpośrednio z rowem melioracyjnym, a istniejąca ulica do omawianej działki nie dochodziła. W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył argumenty zawarte w decyzji z [...] lutego 2013 r. i stwierdził, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2005 r. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożył B. S.. Wniósł o: - uchylenie w całości decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r., - wydanie orzeczenia merytorycznego uchylającego w całości decyzje wydane w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające stwierdzenia nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. i stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa spowodowanego błędnym odmówieniem mi przymiotu strony i niezgodnego z prawdą stwierdzenia braku przesłanek określonych w art. 145 §1 w punktach: 4,5,6 i 7 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że -postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena kontrolowanej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 §1 kpa. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (IIIARN 70\95, OSNP 1996X18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja.(m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952). I wreszcie prawidłowe i znajdujące oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest stanowisko organu nadzoru, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. W przedmiotowej sprawie skarżący nie zgadza się z ustaleniami organu, iż weryfikowana decyzja odmawiająca wznowienia postępowania w sprawie legalności budowy ogrodzenia nie narusza prawa w sposób rażący. Podniósł, że odmówiono mu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie wznowieniowym mimo, że wykazywał swój interes prawny, określający go stroną postępowania, wyrażający się w ograniczeniu mu przedmiotowym ogrodzeniem korzystania z drogi gminnej, jaką była ulica B. w M. ciągnąca się również wzdłuż działki nr [...], na której wybudowano kwestionowane ogrodzenie. Wskazując na charakter drogi gminnej skarżący powoływał się na ustalenia dokonane przez Starostę Powiatu G. w decyzji z dnia [...] października 2009r. nr [...]. Z treści przywołanej decyzji wynika natomiast, że cała działka [...], jako ulica B. została zaliczona do dróg gminnych uchwałą Rady Miasta M.nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. Zatem o ulicy B. jako drodze gminnej możemy mówić od daty wejścia w życie powyższej uchwały. Weryfikowana decyzja [...] WINB nr. [...] wydana została wcześniej , tj. [...] kwietnia 2005r. Podnieść należy, że w 2005r., tj. w dacie wydawania weryfikowanej decyzji obowiązywała ustawa z dnia [...] marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U nr 14 poz. 60 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 tej ustawy drogami publicznymi są drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Ulice leżące w ciągu wymienionych dróg należą do tej samej kategorii co te drogi. Zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych dokonuje minister właściwy do spraw transportu (art. 5 ust 2). Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej (art. 6 ust. 2). Również ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa ( art. 6 ust. 3 ). Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów , prezydentów miast ) gmin, na obszarze których przebiega droga oraz zarządów sąsiednich powiatów, a w miastach na prawach powiatu – opinii prezydentów miast (art. 6a ust. 2). Ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu (art. 6 a ust. 3). Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2). Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 7 ust.3). Ustawa o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. obowiązuje od dnia 1 października 1985r. Wcześniej poprzedzała ją ustawa z 29 marca 1962r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 20 poz. 90 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 wymienionej ustawy drogami publicznymi były drogi o ogólnopaństwowym lub regionalnym znaczeniu ekonomiczno–komunikacyjnym -zwane drogami państwowymi; drogi o miejscowym znaczeniu ekonomiczno – komunikacyjnym – zwane drogami lokalnymi; drogi stanowiące dojazdy do dróg państwowych lub lokalnych do kreślonych przedsiębiorstw, zakładów, instytucji, uspołecznionych gospodarstw, zespołu lub zespołów gospodarstw uspołecznionych (nazwanych dalej w skróceniu zakładami), a służące przede wszystkim do użytku tych zakładów – zwane drogami zakładowymi. Zaliczenie drogi do kategorii dróg państwowych oraz pozbawienie jej tego charakteru następowało w drodze zarządzenia Prezesa Rady Ministrów (art. 6 ust.1). Droga, która została pozbawiona charakteru drogi państwowej w trybie określonym wyżej (zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów) stawała się drogą lokalną (art. 6 ust. 2). Zaliczenie drogi do kategorii dróg lokalnych, poza przypadkiem określonym w art. 6 ust. 2, oraz pozbawienie jej tego charakterem następowało w drodze uchwały: 1) powiatowej rady narodowej, podjętej we własnym zakresie lub na wniosek gromadzkiej rady narodowej, rady narodowej osiedla lub rady narodowej miasta nie stanowiącego powiatu miejskiego 2) rady narodowej miasta stanowiącego powiat miejski lub rady narodowej miasta wyłączonego z województwa (art. 7). Zaliczenie drogi do kategorii dróg zakładowych oraz pozbawienie jej tego charakteru następowało w drodze uchwały właściwej, ze względu na miejsce położenia drogi, gromadzkiej lub miejskiej rady narodowej albo rady narodowej osiedla, podjętej po zaciągnięciu opinii lub na wniosek zainteresowanego zakładu, a w stosunku do drogi na obszarze portów morskich – po zasięgnięciu opinii lub na wniosek właściwego terytorialnie organu administracji morskiej. W przypadku gdy droga przebiegała przez obszar kilku gromad albo gdy opinia lub wniosek zainteresowanego co do zaliczenia drogi do kategorii dróg zakładowych lub pozbawienia jej tego charakteru były sprzeczne ze stanowiskiem gromadzkiej rady narodowej lub miejskiej rady narodowej miasta nie wyłączonego z województwa i nie stanowiącego powiatu miejskiego albo rady narodowej osiedla – uchwałę o zaliczeniu drogi do kategorii dróg zakładowych lub o pozbawieniu jej tego charakteru podejmowała właściwa ze względu na miejsce położenia drogi powiatowa rada narodowa. Przepis art. 9 tej ustawy stanowił natomiast, że droga niezbędna dla komunikacji publicznej, która nie została zaliczona do kategorii dróg lokalnych lub zakładowych w trybie określonym w art. 7 lub art. 8 mogła być w uzasadnionych przypadkach uchwałą właściwej wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa) zaliczona do kategorii dróg lokalnych lub zakładowych. W przepisie art. 10 mowa była o tym, że droga, która została pozbawiona charakteru drogi lokalnej w trybie określonym w art. 7 traciła charakter drogi publicznej, o ile uchwałą właściwej rady narodowej nie zostanie zaliczona do kategorii dróg zakładowych (art. 8). W przypadku sporu co do publicznego charakteru drogi lokalnej lub zakładowej decydowała uchwała wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa). W obu ustawach o drogach publicznych znajdowały się regulacje dotyczące zarządzania drogami publicznymi przez właściwe organy administracyjne bądź jednostki samorządowe. Zatem aby mówić o dostępie ogólnym do drogi należy najpierw ustalić, że ma ona charakter drogi publicznej. Taką podstawą prawną upatrywał skarżący wskazując na swój interes prawny do bycia stroną w postępowaniu o sprawdzenie legalności budowy ogrodzenia na działce sąsiadów o nr [...]. Wskazując na swój interes prawny skarżący nie wykazał, że powstała tam droga publiczna w formie prawem przewidzianej w okresie wcześniejszym niż wymieniona uchwała Rady Miejskiej M. z dnia [...] kwietnia 2005r. Zatem skoro uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. zaliczono działkę nr [...] do kategorii dróg gminnych, to świadczy to o tym, że wcześniej stosowanej uchwały nie było. Skarżący podaje okoliczności powstawania drogi wskazując na sporządzanie map geodezyjnych poczynając od listopada 1977r., a więc po okresie, w którym wg ustaleń organu nadzoru budowlanego, wykonano ogrodzenie wg. szkicu geodezyjnego z 23 czerwca 1977r. Analiza akt administracyjnych potwierdza, że taki szkic został sporządzony i znajduje się on w aktach. Wynika z niego, że działka o nr [...] dochodziła do rowu melioracyjnego oraz że była to granica działki. Szkic geodezyjny zawiera potwierdzenie Urzędu Miejskiego w M. stosowną pieczątką. Natomiast przywoływana przez skarżącego mapa, sporządzona dla niego do celów procesowych, z dnia [...] marca 1979r. o nr [...], na której znajduje się stwierdzenie, że sporządzono ją według stanu z 1977r., nie odnosi się do ulicy B.. Dalsze twierdzenia skarżącego o ustaleniach granicznych działek na daty; luty 1978, maj 2007, czy też o ustaleniach Starosty G. zawartych w decyzji z dnia [...] października 2008r. nr [...] na okoliczność, iż działka nr [...] oznaczona była jako użytek drogowy " dr." od roku 1979, nie mają znaczenia co do wykazania interesu prawnego skarżącego, który to interes miał być rażąco naruszony weryfikowaną decyzją organu nadzoru budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005. (nr [...]). Przede wszystkim powyższe okoliczności nie wykazują istnienia drogi publicznej na tę datę. Ponadto ustalenia zawarte w decyzji Starosty G. z dnia [...] października 2008r., nr [...], na które powołuje się skarżący, stanowią, że na datę wydania decyzji nieruchomość pod ulicą B. ma dwa numery ewidencyjne, tj. nr. ew. [...], działka o powierzchnie 1883 m2 będąca w samoistnym posiadaniu Gminy Miasta M. oraz o nr. ew. [...], działka niehipotekowana o powierzchni 6 m2 stanowiąca część nieruchomości uregulowanej w [...]. Podnieść należy, że opisywania w tej decyzji ewidencja gruntów nie wskazywała na ustalony stan prawny nieruchomości zajętej pod ulicę. Tymczasem zgodnie z treścią art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawę reformującą administrację publiczną (Dz. U. nr 133 poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich właściwości, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powyższe przepisy w żadnym razie nie wskazują, aby w oparciu o fakty wskazywane przez skarżącego, można było uznać, iż ulica B. w M. przed podjęciem uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. była drogą publiczną. Twierdzenie skarżącego, że weryfikowana w niniejszym postępowaniu administracyjnym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia [...] stycznia 2005r. o odmowie wznowienia postępowania naruszała prawo w sposób rażący przez brak uznania interesu prawnego skarżącego wywodzonego z ograniczenia mu dostępu do drogi publicznej, jest nieuprawnione . Analiza akt administracyjnych, pism skarżącego w nich zawartych, wykazuje, że ustalenia organu administracyjnego co do braku rażącego naruszenia art. 149 § 3 kpa w wersji obowiązującej na datę weryfikowanej decyzji oraz art. 145 § 1 pkt 4 kpa są prawidłowe. W sprawie nie można też uznać rażącego naruszenia prawa z pozostałych punktów § 1 art. 145 k.p.a. Nie stanowiły one podstawy orzekania w weryfikowanej decyzji. Prawidłowo też organ uznał, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek art. 156 § 1 kpa dająca podstawę do uznania nieważności zaskarżonej decyzji. Z tych względów powołując treści przepisów prawnych dotyczących dróg publicznych, Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją w oparciu o art. 151 p.p.s.a.