VII SA/Wa 1244/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] S.A w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia sprzeciwu wobec zamiaru budowy urządzenia reklamowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] S.A. w W. kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2007r. ( nr [...]) Starosta P., na podstawie art. 30 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r, Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa - wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia inwestora – [...] S.A. dotyczącego budowy urządzenia reklamowego o wymiarach 12 x 3m, na działce nr ew. [...] przy Al. [...] i ul. P. we wsi R., w gminie R. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. (nr [...]) na inwestora został nałożony obowiązek uzupełnienia złożonego zgłoszenia w określonym terminie poprzez : * wskazanie danych inwestora i daty rozpoczęcia planowanych robót; * uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o wskazane dane; * wyjaśnienie niezgodności wymiarów urządzenia podanych w zgłoszeniu z wymiarami podanymi w projekcie; * doprowadzenie wskazanego zakresu inwestycji do zgodności z art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, bowiem zdaniem organu użyty ww. przepisie termin "instalowanie" dotyczy tylko instalowania tablic i urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Natomiast budowa samej konstrukcji nośnej nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec nieuzupełnienia ww. braków w wyznaczonym terminie organ powiatowy, zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ww. ustawy wniósł niniejszy sprzeciw. Decyzją z dnia [...] maja 2007r. ( nr [...]) Wojewoda [...] i, na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 104 kpa oraz art. 82 ust 3 ww. ustawy -Prawo budowlane - po rozpatrzeniu odwołania inwestora - uchylił ww. decyzję Starosty P. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wojewódzki wskazał, że wyznaczony postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. termin uzupełnienia dokumentacji upłynął w dniu 1 marca 2007r., przy czym z kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że inwestor odebrał ww. postanowienie w dniu 9 marca 2007r., nie miał zatem możliwości wykonania obowiązku. Ponadto organ wskazał, że nałożenie na inwestora obowiązku doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z art. 29 ust 2 ustawy - Prawo budowlane w sposób wskazany w postanowieniu sprzeczne jest z przyjętą linią orzecznictwa, zgodnie z którą niedopuszczalnym jest wyodrębnienie z urządzenia reklamowego poszczególnych jego elementów, z których dla części wykonywanych robót wymagane jest pozwolenie na budowę, a dla części zgłoszenie. Odnosząc się do kwestii doręczenia decyzji zawierającej sprzeciw z naruszeniem ustawowego 30 dniowego terminu organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowo - administracyjne podkreślił, że bieg terminu do wniesienia sprzeciwu winno liczyć się od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków w zgłoszeniu. Z uwagi na to, że termin do uzupełnienia braków przedmiotowego zgłoszenia minął z dniem 1 marca 2007r., a inwestor odebrał decyzję o sprzeciwie w dniu 23 marca 2007r., to uznać należało że 30 dniowy termin został zachowany. W ocenie organu wojewódzkiego rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie wymagało prowadzenia postępowania w znacznym zakresie. Organ wskazał, że wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa) musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa, z tych przyczyn kontrolowaną decyzję należało uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania. W skardze na powyższą decyzję spółka [...] S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca powołując się obszernie na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że Wojewoda [....] wydał zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem art. 138 § 2 kpa oraz art. 35 § 3 kpa, bowiem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji tylko w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącej organ odwoławczy dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie było konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Ponadto, organ odwoławczy nie wskazał żadnych braków w zebranym materiale dowodowym, uniemożliwiających rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Skarżąca niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2007r. uzupełniła braki zgłoszenia zgodnie ze wskazaniami w nim wyrażonymi. Odnosząc się do drugiego z przedstawionych zarzutów inwestor wskazał, że odwołanie w niniejszej sprawie zostało złożone w ustawowym terminie tj. w dniu 9 marca 2007r., natomiast decyzję drugoinstancyjną wydano w dniu [...] maja 2007r., a doręczono dopiero w dniu 28 maja 2007r. - zatem z naruszeniem art. 35 § 3 kpa, co powoduje, że jest ona dotknięta wadą prawną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji podniósł ponadto, że organ powziął wątpliwość, czy inwestor nie podejmuje prób obejścia prawa poprzez uchylenie się od odbioru decyzji, których termin jest terminem wiążącym dla organów administracji, bowiem z akt spraw dotyczących inwestycji skarżącej wynika, że jedynie decyzję wnoszące sprzeciw odbierane są z opóźnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozstrzyganej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, zatem skargę należało uwzględnić. Na wstępie wskazać należy, że istotą powstępowania odwoławczego jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ II instancji. Wynikająca z art. 138 § 2 kpa kompetencja kasacyjna organu odwoławczego ograniczona jest tylko do przypadków, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części i nie może być rozszerzana na inne wady postępowania, ani wady samej decyzji. Innymi słowy jeśli dokonujący kontroli instancyjnej organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu jego uzupełnienia, to organ ma obowiązek wydać orzeczenie reformatoryjne tj. zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać do ponownego rozpoznania temu organowi, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości. Podkreślić bowiem trzeba, że organ odwoławczy uprawniony jest do korygowania zarówno wad prawnych, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych lub tez wad powodujących inne nieprawidłowości ( por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005r., OSK 1552/04, LEX nr 186587). Organ odwoławczy ma zatem obowiązek usunąć naruszenie prawa materialnego i procesowego, których dopuścił się organ I instancji ( por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2005r., OSK 1548/04, LEX nr 180441). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należało, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony zastosował art. 138 § 2 kpa, bowiem -zdaniem Sądu - nie istniała potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. Jak słusznie podniesiono w skardze, organ II instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do rozpoznania istoty sprawy, tym bardziej, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano żadnych braków w zebranym materialne dowodowym, wymagających uzupełnienia przez Starostę P. Należy mieć na uwadze, że w aktach sprawy znajdowały się również dokumenty do których uzupełnienia inwestor został zobowiązany postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r., zatem organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, a także wobec zajęcia odmiennego stanowiska w zakresie nałożenie na inwestora obowiązku doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z art. 29 ust 2 ustawy Prawo budowlane tj. wskazania jako niedopuszczalne wydzielenia przy wznoszeniu urządzenia reklamowego robót budowlanych na które wymagane jest pozwolenie na budowę, a dla innych zgłoszenie - Wojewoda [...] winien był wydać orzeczenie co do istoty sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 § 3 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem terminu wskazanego w tym przepisie stwierdzić należało, że pozostawał on bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, bowiem w przypadku naruszenia zasady załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, stronie przysługuje zażalenie o którym mowa w art. 37 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Wojewody [...] będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego powyżej stanowiska Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w. ustawy.