VII SA/Wa 1244/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r, nr [...], Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r, znak: [...]. stwierdzającą u A W (poprzednio Ś) chorobę zawodową: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - wirusowe zapalenie wątroby typu C, wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: U A W zdiagnozowano chorobę - wirusowe zapalenie wątroby typu C, wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W toku postępowania organ powiatowy ustalił, że zainteresowana zatrudniona była: - w okresie od 01.08.2004 r do 31.07.2005 r jako położna stażystka w [...] w [...]; - w okresie od 15.09.2006 r do 18.10.2006 r jako położna w [...] im. [...] w [...]; - w okresie od 10.10.2008 r do 31.07.2012 r na stanowisku pielęgniarki w Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...]. Ocena narażenia zawodowego sporządzona w dniu [...] kwietnia 2013 r wykazała, iż zainteresowana podczas zatrudnienia w Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...] na stanowisku pielęgniarki wykonywała następujące czynności: dbanie o higienę podopiecznych, pomoc w toalecie porannej i wieczornej, karmienie osób ciężko chorych, wykonywanie zaleceń lekarskich, iniekcji domięśniowych i dożylnych, pobieranie krwi i moczu do analiz laboratoryjnych, podawanie leków. Na podstawie zeszytu zakłuć udostępnionego przez pracodawcę ustalono, iż u A W w trakcie wykonywania czynności służbowych doszło trzykrotnie do zakłucia się zainteresowanej: w dniach: 9 marca 2009 r, 12 maja 2011 r i 2 lutego 2011 r. Ustalono, iż żadna z pacjentek, u których zainteresowana wykonywała iniekcje, a wymienionych w zeszycie zakłuć udostępnionym przez pracodawcę, nie figuruje w rejestrze zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną: wirusowe zapalenie wątroby typu C prowadzonym w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...]. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] lipca 2013 r przesłał sporządzone karty oceny narażenia zawodowego A Ś (obecnie W) do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], po przeprowadzeniu postępowania diagnostyczno - orzeczniczego, wydał w dniu [...] stycznia 2014 r orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u A Ś (obecnie W) choroby zawodowej. Powyższa jednostka orzecznicza wskazała, iż u zainteresowanej wykryto obecność przeciwciał anty HCV w trakcie badań przesiewowych w maju 2012 r. Ponadto uznała, iż nie ma udokumentowanego zdarzenia, w trakcie którego nastąpiło przerwanie ciągłości tkanek u zainteresowanej po kontakcie z potwierdzonym materiałem zakaźnym będącym źródłem wirusowego zapalenia wątroby typu C i nie można bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem przyjąć, iż do zakażenia wirusem HCV doszło u zainteresowanej w trakcie pracy zawodowej. A W, po złożeniu wniosku o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia, była przebadana w Instytucie Medycyny Pracy w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania diagnostyczno –orzeczniczego, Instytut Medycyny Pracy w [...] wydał w dniu [...] marca 2015 r orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u A Ś (obecnie W) choroby zawodowej: choroby zakaźne i pasożytnicze albo ich następstwa - wirusowe zapalenie wątroby typu C. Powyższa jednostka orzecznicza wskazała, iż nie można wykluczyć możliwości zakażenia wirusem HCV u A Ś (obecnie W) podczas wykonywania zabiegu w dniu [...] maja 2011 r. Instytut w uzasadnieniu orzeczenia wypowiedział się, iż z dokumentacji sprawy wynika, że pensjonariuszka Domu Pomocy Społecznej im. [...], która figuruje w spisie - raporcie pielęgniarskim - jako osoba której igłą zakuła się po wykonaniu zabiegu A Ś (obecnie W) w dniu [...] maja 2011 r nie była badana w kierunku anty HCV, brak jest również jakichkolwiek danych dotyczących jej ewentualnego zakażenia HCV. Instytut uznał, że nie można wykluczyć, że osoba ta mogła być źródłem zakażenia wirusem HCV dla A Ś (obecnie W). Zatem w związku z powyższym oraz zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie dotyczącym chorób zawodowych, że wszelkie wątpliwości są rozstrzygane na korzyść pacjenta Instytut Medycyny Pracy w [...] uznał, iż do zakażenia u A Ś (obecnie W) doszło podczas wykonywania czynności służbowych na stanowisku pielęgniarki. W związku z tym orzeczeniem lekarskim, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w [...] o przesłanie do tutejszego organu sporządzonej zgodnie z § 6 ust 3 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz.1367) oceny narażenia zawodowego. W piśmie tym organ wyraził swoje wątpliwości w zakresie odmiennych danych i informacji dotyczących czynności wykonywanych przez A Ś u osób z potwierdzonym rozpoznaniem wirusowego zapalenia wątroby oraz nie zgodził się z zawartym w oświadczeniu lekarskim z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzaniem, że "wszelkie wątpliwości rozstrzygane są na korzyść pacjenta". W odpowiedzi na powyższe Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. poinformował, iż: "nie można się zgodzić, że opisane w orzeczeniu lekarskim [...] z dnia [...].03.2015 r. czynności wykonywane przez opiniowaną w trakcie zatrudnienia są inne, niż te opisane w karcie oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...], gdyż w naszej opinii są zbieżne z ww. kartą (...), a fakt braku w rejestrze zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną prowadzonego przez stacje sanitarno - epidemiologiczne osób - źródeł potencjalnego zakażenia nie oznacza, że osoby te nie chorowały na WZW typu C (...)". Ponadto [...] Państwowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] lipca 2015 r wystąpił do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...] z zapytaniem czy pani D. W. ur. [...].07.1923 r. w C. - była pensjonariuszka Domu Pomocy Społecznej im. [...], która przebywała w Szpitalu im [...] w [...], była badana w kierunku HCV. W odpowiedzi na powyższe [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] został poinformowany, iż Pani D.W, w czasie leczenia w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. [...] w [...] nie była badana w kierunku anty HCV. Wobec tak dokonanych ustaleń faktycznych, mających istotny wpływ na sprawę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] lipca 2015 r sporządził kolejną kartę oceny narażenia zawodowego, w której to szczegółowo przeanalizował i zweryfikował warunki pracy A W w Domu Pomocy Społecznej im. [...] i potwierdził, iż pracowała ona w warunkach wysokiego prawdopodobieństwa na zakażenie wirusem HCV. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. decyzję stwierdzającą u A W (poprzednio Ś) chorobę zawodową: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - wirusowe zapalenie wątroby typu C. Odwołanie od ww. decyzji złożył Dom Pomocy Społecznej im. [...] w [...]. W uzasadnieniu strona zakwestionowała poprawność merytoryczną - jak również motywy przyjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony nie ma żadnych danych i dowodów ewentualnego zakażenia wirusem wirusowego zapalenia wątroby typu C u pensjonariuszki D , której igłą po wykonaniu iniekcji zakłuła się w dniu [...] maja 2011 r A W, szczególnie w kontekście prawidłowych wyników badań enzymów wątrobowych (ALAT, ASP AT) u ww. mieszkanki Domu Pomocy Społecznej, wykonanych na 15 dni przed zdarzeniem. Ponadto strona wskazała na fakt stałej opieki lekarskiej pensjonariuszki D W z powodu złego stanu zdrowia i częste badania krwi, jak również powołuje się na dokument Szczegółowa informacja o stanie zdrowia osoby ubiegającej się o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej z dnia 6 lutego 2007 r. Strona odwołująca podniosła, że od dnia zakłucia się igłą po iniekcji u D W do daty stwierdzenia u A W przewlekłego zapalenia wątroby typu C nie minął rok, co zdaniem strony świadczy, iż do zakażenia doszło wcześniej niż w dniu [...] maja 2011 r. Powyższe fakty zdaniem strony przemawiają za zakażeniem się wirusem wirusowego zapalenia wątroby typu C w innym miejscu niż Dom Pomocy Społecznej w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...] zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] marca 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, ze zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w Wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym "narażeniem zawodowym". U A W zdiagnozowano chorobę - wirusowe zapalenie wątroby typu C, wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Ocena narażenia zawodowego wykazała, iż wykonując czynności zawodowe jako pielęgniarka była narażona na zakażenie wirusem hepatotropowym. Organ zauważył, iż praca pielęgniarki wykonującej czynności zawodowe przy chorym pacjencie, w tym iniekcje, wiąże się z wysokim prawdopodobieństwem zakażenia czynnikiem biologicznym. Zgodnie z poglądem sformułowanym w orzecznictwie sądowym, dla uznania schorzenia za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r wypowiedział się, iż "w sytuacji doznanej i udokumentowanej odpowiednim wpisem ekspozycji na zakażenie wirusami przenoszonymi drogą krwiopochodną (m.in. HCV) należy w dochodzeniu uwzględnić w pierwszej kolejności wyniki wykluczające jednoznacznie możliwość zakażenia HCV osoby poszkodowanej (tu: zranionej/skaleczonej) podczas wykonywania czynności zawodowych. Jeśli dostępne wyniki badań nie pozwalają na wykluczenie możliwości zakażenia to sytuacje niejasne, niewyjaśnione w wykonanych badaniach przyjmuje się za ryzykowne dla pracownika służy zdrowia wykonującego zabieg i niosące ryzyko zakażenia zawodowego". Tym samym fakt udowodnienia zakażenia się A W podczas zakłucia przy wykonaniu iniekcji w dniu [...] maja 2011 r nie jest kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy choroby zawodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Dom Pomocy Społecznej im. [...] w [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: I. postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że narusza ona prawo, 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i nierozpatrzenie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i prawidłowego rozumowania, co sprowadzało się do: a) przyjęcia, iż pomimo, że wyniki takich samych badań Pani W (wcześniej S oraz Ś) oraz D W były zbliżone, świadczą o przeważającym prawdopodobieństwie, iż Pani W uległa zakażeniu wirusowym zapaleniem wątroby typu C po zakłuciu się igłą podczas wykonywania obowiązków pielęgniarki związanych z opieką nad Panią W, b) przyjęcia, iż wskazywana przez Instytut Medycyny Pracy w [...] im. [...] w orzeczeniu lekarskim [...] okoliczność, że "nie można wykluczyć" zakażenia wirusem HCV u Pani W (wcześniej S oraz Ś) podczas wykonywania czynności pielęgniarki w dniu [...] maja 2011 roku stanowi wystarczającą podstawę dla stwierdzenia, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zakażenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących u skarżącego II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2351 Kodeksu pracy przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu na podstawie oceny warunków pracy dokonanej przez Instytut Medycyny Pracy w [...] im. [...], że u skarżącego istniało "narażenie zawodowe", tj. że z wysokim prawdopodobieństwem zakażenie wirusem HCV u Pani W (wcześniej S oraz Ś) spowodowane było działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy u skarżącego albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, gdy z samego orzeczenia wynika jedynie, iż nie można takiej możliwości wykluczyć. Przy tak skonstruowanych zarzutach strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) oraz stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego i w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia. Organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzje w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez właściwe jednostki, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11). Odnosząc poczynione uwagi do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ II instancji nie miał podstaw do poddania w wątpliwość orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2015 r wydanego przez Instytut Medycyny Pracy im. [...], bowiem wydane ono zostało przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą, w świetle wskazanych wyżej przepisów proceduralnych. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że rozpoznane u uczestniczki postępowania schorzenie odpowiada pozycji nr 26 wykazu chorób zawodowych. Istota sporu dotyczy natomiast rozstrzygnięcia, czy do zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu C doszło podczas pełnienia przez A W (poprzednio Ś) obowiązków zawodowych wykonywanych w Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...]. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że uczestniczka postępowania w okresie od 01.08.2004 r. do 31.07.2005 r. pracowała jako położna stażystka w [...] w [...]; w okresie od 15.09.2006 r. do 18.10.2006 r. jako położna w [...] im. [...] w [...], a w okresie od 10.10.2008 r. do 31.07.2012 r. zatrudniona byłą na stanowisku pielęgniarki w Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...]. Podczas pracy w Domu Pomocy Społecznej uczestniczka postępowania wykonywała m.in. iniekcje, wkłucia dożylne, pobierała materiał do badań laboratoryjnych, opatrywała rany pooperacyjne. Z zeszytu zakłuć prowadzonego przez Dom Pomocy Społecznej wynika, że u uczestniczki postępowania w trakcie wykonywania czynności służbowych udokumentowano trzykrotne naruszenie ciągłości tkanek poprzez zakłucie się igłą używaną u pacjentów (w dniach: [...] marca 2009 r, [...] maja 2011 r i [...] lutego 2011 r.). Strona skarżąca nie kwestionuje tego, że w trakcie wykonywania swoich obowiązków na stanowisku pielęgniarki A W była narażona na działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy u skarżącej. Podważa natomiast ustalenia na podstawie których uznano, że do tego zakażenia doszło w okresie zatrudnienia w DPS w okresie od 10.10.2008 do 31.07.2014r. Przechodząc do oceny tych zarzutów należy wskazać, że A Ś (obecnie W) była badana w Instytucie Medycyny Pracy im. [...], którego lekarze w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] marca 2015 r. orzekli o rozpoznaniu u niej choroby zawodowej - choroby zakaźnej i pasożytniczej albo ich następstwa wymienionej w poz. 28 wykazu chorób zawodowych (wirusowe zapalenie wątroby typu C). Powyższa jednostka orzecznicza wskazała, iż nie można wykluczyć możliwości zakażenia wirusem HCV u A Ś (obecnie W) podczas wykonywania zabiegu w dniu [...] maja 2011 r. Instytut w uzasadnieniu orzeczenia wypowiedział się, iż z dokumentacji sprawy wynika, że pensjonariuszka Domu Pomocy Społecznej im. [...] w [...], która figuruje w spisie - raporcie pielęgniarskim - jako osoba której igłą zakuła się po wykonaniu zabiegu A Ś (obecnie W) w dniu [...] maja 2011 r. nie była badana w kierunku anty HCV, brak jest również jakichkolwiek danych dotyczących jej ewentualnego zakażenia HCV. Instytut uznał, że nie można wykluczyć, że osoba ta mogła być źródłem zakażenia wirusem HCV dla A Ś (obecnie W). Zatem w związku z powyższym oraz zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie dotyczącym chorób zawodowych, że wszelkie wątpliwości są rozstrzygane na korzyść pacjenta Instytut Medycyny Pracy w [...] uznał, iż do zakażenia u A Ś (obecnie W) doszło podczas wykonywania czynności służbowych na stanowisku pielęgniarki. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, organy przyjęły, że u A W (poprzednio Ś) zaistniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej określonej pod poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Jednocześnie zaznaczyć należy, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, iż stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie – jak każdy dowód w postępowaniu. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Zdaniem Sądu brak w przedmiotowej sprawie dowodów mogących podważyć ustalenia poczynione w orzeczeniu lekarskim nr [...]. Orzeczenie to zostało oparte między innymi na treści karty oceny narażenia zawodowego z [...] kwietnia 2013 r sporządzonej przez Inspektora Sanitarnego. Dokument ten zawiera nie budzące wątpliwości rodzaj wykonywanej pracy, rodzaj wykonywanych czynności oraz czynniki, które wskazano jako przyczynę choroby zawodowej stanowiła obok danych z dokumentacji medycznej i wyników badań podstawę dla sporządzenia orzeczenia lekarskiego nr [...]. Wnioski zawarte w orzeczeniu są jednoznaczne. Natomiast w piśmie z dnia [...] maja 2015 r Instytut Medycyny Pracy wyjaśnił wszelkie wątpliwości organu związane ze stanem faktycznym sprawy. Jak już wspomniano, organy administracji związane były powyższym orzeczeniem lekarskim, nie mogły więc dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania, a procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności. Zdaniem Sądu w trakcie postępowania nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania powołanych w skardze, w tym art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa. i art. 80 Kpa., które miało wpływ na wynik postępowania, gdyż organy zgromadziły pełny materiał dowodowy. Jednocześnie zauważyć trzeba, że w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej nie jest konieczne bezsporne stwierdzenie, że choroba wywołana została wyłącznie przez sposób wykonywania pracy. W niniejszej sprawie orzecznicy wskazali, że istnieje "wysokie prawdopodobieństwo" (art. 235¹ Kodeksu pracy) zawodowej etiologii schorzenia oraz ustalono, że pracownik bez wątpienia od 1979 r . do chwili obecnej, pracuje w warunkach stwarzających ryzyko wystąpienia u niego boreliozy, a także istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy ukąszeniem przez kleszcza w czerwcu 2013 r. a powstaniem objawów choroby. Ponownie podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest wystąpienie dwóch przesłanek: pierwszej – rozpoznania choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz drugiej – stwierdzenia związku przyczynowego pomiędzy powstaniem choroby a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. W ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego – organ zgromadził przed wydaniem decyzji obszerny materiał dowodowy, przeprowadził postępowanie zgodnie z wytycznymi zawartymi we wskazanych wyżej przepisach oraz z poszanowaniem zasad wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności oparł swoje rozstrzygnięcie na orzeczeniu lekarskim mającym charakter opinii biegłego. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi