VII SA/Wa 1248/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2015r. po rozpoznaniu wniosku E. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku postanawia: przyznać E. Ł. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 17 sierpnia 2015r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy E. Ł., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, rodzinną i majątkową. Zarządzeniami z dnia 25 września 2015r. wezwano wnioskodawczynię do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie: - czy jest osobą bezrobotną, jeśli tak, czy ma przyznany zasiłek dla osób bezrobotnych, należało podać od kiedy i w jakiej wysokości, - czy podjęła pracę jeśli tak, jakie uzyskuje miesięczne wynagrodzenie, - czy podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, umowy zlecenia, a jeśli tak, jakie uzyskuje z tego tytułu dochody, należało podać ich wysokość, - czy uzyskuje jakąkolwiek pomoc od rodziny lub instytucji społecznych lub państwowych, jeśli tak należało wskazać od kogo w jakiej wysokości lub formie, -czy posiada obciążenie komornicze, jeśli tak to z jakiego tytułu, czy je spłaca i w jakiej wysokości miesięcznie. Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty. Jednocześnie w związku z dokonaną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658) nowelizacją przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie oświadczenia zgodnie z art. 252 § 1 a p.p.s.a o następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W piśmie z dnia 26 października 2015r. (data wpływu do Sądu 29 października 2014r.) wnioskodawczyni uzupełniła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych informacji. Jednocześnie wnioskodawczyni oświadczyła, że jest świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku i nadesłanych wyjaśnieniach wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku PPF wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z córką. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 26 października 2015r. wyjaśniła, że obecnie podjęła pracę na 3-m okres próbny za wynagrodzeniem najniższej krajowej. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2014r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015r. (poz. 1220) - minimalne wynagrodzenie za pracę od 1 stycznia 2015r. wynosi 1750,00 złotych. Oprócz wynagrodzenia za pracę wnioskodawczyni w formularzu wniosku wskazała, że uzyskuje zasiłek rodzinny w wysokości 150,00 złotych i córka alimenty w wysokości 500,00 złotych. Wnioskodawczyni wskazała, że posiada dom o pow. 70 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1,87 ha. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że jej sytuacja materialna jest bardzo trudna. Podkreśliła, że ma na utrzymaniu córkę w wieku szkolnym. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że dochód nie wystarcza na bieżące potrzeby utrzymania domu. Wyjaśniła także, że gospodarstwo jakie posiada jest zaniedbane z powodu trudności finansowych, zajęć komorniczych i trudnych sytuacji. Podała, że miesięcznie ponosi następujące wydatki tj. podatki 40,00 złotych, opłatę za gaz 60,00 złotych, opłatę za energię elektryczną 130,00 złotych, opłatę za wodę 60,00 złotych, opłatę za kanalizację 70,00 złotych. W piśmie z dnia 26 października 2015r. podała, że posiada obciążenia komornicze z tytułu nieopłaconych kosztów sądowych, które spłaca w wysokości ok. 230 złotych miesięcznie. Pozostałą kwotę z uzyskiwanych dochodów przeznacza na zakup żywności. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Mając na uwadze powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawczyni jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochód skarżącej jest bowiem niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tych też względów uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.