VII SA/Wa 125/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami skargę oddala. Decyzją z dnia [...] października 2003 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art.51 ust.1 pkt.2 Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz. 414 ze zm.) nakazał A. Z. doprowadzić rozbudowę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. [...] do stanu zgodnego z projektem technicznym stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1994 roku, Nr [...] o pozwoleniu na budowę poprzez wykonanie przewodów wentylacyjnych usytuowanych w ścianie północnej rozbudowy tj. przyległej do własnego budynku mieszkalnego i wyprowadzenie ich ponad dach tego budynku na wysokość 30 cm. W uzasadnieniu swojej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że oględziny posesji wykazały usytuowanie przewodu wentylacyjnego w ścianie przyległej do budynku należącego do L. W. zamiast jak to jest zaprojektowanie w ścianie przyległej do budynku inwestora. Nadto balkon wykonany został od strony ulicy na całej szerokości rozbudowy co spowodowało zmianę otworu okiennego na zestaw balkonowy jak również zwiększono okapy dachu do 60 cm oraz przesunięto drzwi wejściowe do pokoju i wykonano wyjście z garażu. Usytuowanie rozbudowy zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodne z projektem technicznym stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie z planu zagospodarowania stanowiącego załącznik graficzny do decyzji wynika, że obiekt objęty pozwoleniem usytuowany jest pomiędzy istniejącym budynkiem na działce o nr ew. [...] należącej do A. Z., a granicą z działką sąsiednią o nr ew. [...] należącą do L. W., jednakże z projektu architektoniczno – konstrukcyjnego wynika, że przedmiotowy obiekt został zaprojektowany jako zabudowa bliźniacza – przylegająca do ściany istniejącego budynku wnioskodawcy. Plan ten był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Inwestor użytkuje rozbudowany budynek lecz nie zgłosił rozbudowy do użytkowania uzasadniając to niewykonaniem wszystkich robót budowlanych. Zmiana usytuowania komina w przeciwieństwie do pozostałych zmian jest w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zmianą istotną i może uniemożliwić L. W. realizację zamierzeń inwestycyjnych związanych ze zmianą konstrukcji dachu jego budynku mieszkalnego. Obecne usytuowanie komina stanowi naruszenie art.5 ust.1 pkt.5 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.). Ponieważ istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami zasadnym było zastosowanie art.51 ust.1 pkt.2 wymienionej wyżej ustawy. Od powyższej decyzji odwołanie złożył L. W. podnosząc zarzut, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien dokonać oceny zgodności wykonywanych robót budowlanych na działce o nr ew. [...]nie tylko z projektem budowlanym ale również z warunkami określonymi w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1995 roku i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1995 roku. Wyjaśnienia zdaniem skarżącego wymaga w szczególności czy inwestor miał prawo użytkować obiekt bez uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie i bez zgłoszenia zakończenia budowy , czy obiekt został właściwie wytyczony w terenie, czy przy realizacji inwestycji wykonany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1995 roku zwłaszcza w części dotyczącej realizacji inwestycji "w ramach własnej działki siedliskowej", czy na bieżąco prowadzony jest dziennik budowy oraz czy inwestycja prowadzona jest pod fachowym nadzorem ? Decyzją z dnia [...] października 2004 roku, Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 roku w całości i nałożył na A. Z. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikłe z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz obowiązek wykonania przewodów wentylacyjnych w ścianie północnej rozbudowy tj. przyległej do jego własnego budynku jak też wyprowadzenie ich ponad dach tego budynku na wysokość 30 cm w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu swojej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1994 roku przewidywał usytuowanie spornej rozbudowy w granicy z sąsiednią działką lecz przewidywał także zabliźnienie planowanej rozbudowy z budynkiem usytuowanym na działce o nr ew. [...] , którego właścicielem jest L. W. Zrealizowanie spornej zabudowy w granicy działki doprowadziłoby do powstania prześwitu o szerokości 0,5 m między ścianami co z kolei byłoby sprzeczne z zasadami sztuki budowlanej. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zamierzeniem inwestora realizującego budynek należący obecnie do L. W. było wybudowanie budynku w granicach działek nr [...] i [...], jednakże zapewne z powodu nieprawidłowości wytyczenia granicy działek na gruncie budynek został zrealizowany w odległości 0,5 m od tej granicy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie budowy dopuszczał realizowanie zabudowy bliźniaczej i uznać należy, iż usytuowanie zabudowy zrealizowanej przez A. Z. jest zgodne z przepisami prawa administracyjnego. Nie stoi to na przeszkodzie by skarżący L. M. dochodził swoich roszczeń na drodze cywilnej. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego usytuowanie przewodu wentylacyjnego przez A. Z. narusza ogólną zasadę Prawa budowlanego nienaruszania uzasadnionych interesów osób trzecich i istnieje konieczność zmiany usytuowania tego przewodu. Odstępstwa w postaci zwiększenia okapów dachu i przesunięcie drzwi wejściowych do pokoju są zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieistotne. Pozostałe odstępstwa w postaci wykonania balkonu od strony ulicy oraz wykonania tylnego wejścia do garażu są jednak istotne, gdyż dotyczą charakterystycznych parametrów budynku. Niezbędne jest więc nałożenie na inwestora obowiązku określonego w art.51 ust.1 pkt.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w postaci sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego. Kwestie związane z niezgodnym z prawem użytkowaniem budynku winny być natomiast rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył L. W. podnosząc zarzut, iż stwierdzenie organu II instancji, że usytuowanie spornej zabudowy jest zgodne z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę jest bezprawne, gdyż pozwolenie na budowę nakazuje usytuowanie spornej rozbudowy pomiędzy istniejącym budynkiem mieszkalnym, a granicą jego działki i pozostawienie prześwitu pomiędzy budynkami. Wydanego pozwolenia na budowę jego zdaniem nie można interpretować w sposób dowolny, a sugerowanie innego rozwiązania chociażby najbardziej słusznego pod względem architektonicznym jest sprzeczne z prawem. Stwierdzenie, iż realizacja inwestycji zgodnie z prawem doprowadziłaby do powstania prześwitu pomiędzy budynkami około 0,5 m nie znajduje żadnego uzasadnienia, gdyż nie przedstawiono danych, na których oparto się przy wydawaniu takiej opinii. Brak jest bowiem pomiarów geodezyjnych. Nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu technicznego wiąże się z uzyskaniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych co w sytuacji pełnej świadomości organu o braku możliwości wykazania przez tegoż inwestora prawa własności do całości terenu pod budowę jest sprzeczne z obowiązującym prawem. Wydana decyzja jest też sprzeczna z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1995 roku nakazującego realizację inwestycji w granicach własnej działki. Nadto zdaniem skarżącego błędne jest zastosowanie art.55 pkt.2 prawa budowlanego w oparciu, o który zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku. Jest to bowiem sprzeczne z art.59d ust.4 tejże ustawy, gdyż, ustalenia przedmiotowe dotyczą zgodności wykonania obiektu budowlanego nie tylko z projektem, ale innymi warunkami w pozwoleniu na budowę, które jednoznacznie nakazują realizację inwestycji wyłącznie do granicy działki. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował też zdaniem skarżącego art.93 pkt.6 i 7 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego inwestor winien więc albo uregulować stan prawny gruntu przeznaczonego pod budowę, albo rozebrać obiekt stanowiący samowolę budowlaną. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 31 marca 1995 roku, sygn. akt SA/Lu 1259/94. Zgodnie bowiem z treścią art.153 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wymienionym wyżej wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1994 roku, Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1994 roku. Prezydent Miasta [...] na mocy decyzji z dnia [...] lutego 1994 roku udzielił A. Z. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego znajdującego się na działce przy ul. [...] w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę R. W. na wymienioną wyżej decyzję Wojewody [...]. Tym samym Sąd uznał, że wydane na rzecz A. Z. pozwolenie na budowę jest zgodne z prawem. Integralną częścią udzielonego A. Z. pozwolenia na budowę był projekt budowlany. Z projektu tego jednoznacznie wynika, że planowana przez A. Z. rozbudowa budynku w postaci garażu stykać się będzie z budynkiem, którego właścicielem jest obecnie skarżący. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z zaskarżonej decyzji i dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż stojący budynek mieszkalny skarżącej (to jest R. W.) zlokalizowany jest na jej działce, a jedna ściana jej budynku od strony działki należącej do A. Z. pobudowana jest w granicy tych działek. Taki sposób lokalizacji w terenie tego obiektu – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – przesądza o możliwości zabudowy bliźniaczej. Stwierdzenia te jednoznacznie wskazują, iż Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przedłożone mu dokumenty był przekonany, że rozbudowa budynku należącego do A. Z. nastąpić miała na terenie nieruchomości należącej do inwestora. Wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wbrew twierdzeniom skarżącego nie są niezgodne z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ograny te związane są wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie mogą na obecnym etapie postępowania kwestionować prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Mogą jedynie dokonać oceny czy inwestycja została zrealizowana zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, którą Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłową. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż rozbudowa częściowo zrealizowana została w istocie na jego działce mogłaby ewentualnie stanowić co najwyżej podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1995 roku o ile oczywiście spełnione zostałyby inne przesłanki niezbędne do wszczęcia takiego postępowania. Dopóki wyrok ten pozostaje w obrocie prawnym jest on dla organów administracji publicznej wiążący. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na rzecz A. Z. jest zgodna z prawem. Ponieważ decyzja ta pozwala A. Z. na rozbudowę budynku w ten sposób, iż rozbudowa ta styka się z budynkiem, którego właścicielem jest obecnie skarżący nie można twierdzić, iż dokonana w ten sposób rozbudowa wykracza poza warunki określone w tej decyzji i narusza prawo. Twierdzenie skarżącego, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1995 roku jest pozbawione podstaw. Zarzut skarżącego, iż zaskarżona decyzja narusza art.55 pkt.2 Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.) jest bezzasadny, gdyż przepis ten nie był podstawą prawną wydania zaskarżona decyzji jak też decyzji organu I instancji. Decyzje te nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku. Organ II instancji wskazał jedynie w uzasadnieniu swojej decyzji, że inwestor będzie musiał w przyszłości takie pozwolenie uzyskać, gdy wykona nałożone na niego obowiązki. Zarzut skarżącego, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował art.93 pkt.6 i 7 Prawa budowlanego również jest bezzasadny. Przepis art.93 pkt.6 i 7 Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane określa bowiem znamiona wykroczenia. Do orzekania o odpowiedzialności karnej za wykroczenia powołany jest sąd karny, a nie organy nadzoru budowlanego. Żądanie skarżącego, by A. Z. uregulował stan gruntu przeznaczonego pod budowę nie może być rozstrzygnięte w postępowaniu administracyjnym. Tego typu roszczenie może być dochodzone wyłącznie w postępowaniu przed sądem cywilnym. Nie rozstrzygają o nim organy administracji publicznej, a tym samym podniesiony przez skarżącego zarzut nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.