VII SA/Wa 1250/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. G., U. R., K. Ł. i Z. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym i stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., w związku z art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego - stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednocześnie odmówił jej uchylenia, uznając że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że J. G., U. R. , K. i Z. Ł. domagali się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...].10.2007 r. (o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1997 r.). Odnosząc się do wystąpienia przesłanki wznowieniowej organ wskazał, że w dacie wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...].10.2007 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. – J. G., U. R. i K. i Z. Ł. byli współwłaścicielami działki nr [...] o pow. 0,1431 ha, sklasyfikowanej jako droga. Będąc współwłaścicielami działki nr [...], użytkowanej jako droga dojazdowa m.in. do posesji M. Z. położonej przy ul. [...] w B., wnioskodawcy podnosili, że Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdzając projekt budowlany i udzielając [...] czerwca 1997 r. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z funkcją handlową oraz garażu i ogrodzenia na działkach nr [...]; [...]; [...] "dokonał zagarnięcia" ich działki naruszając w sposób rażący przepisy prawa. Na poparcie tego twierdzenia przedłożyli m.in. kopię mapy zasadniczej z 2003 r., z której wynikało, że garaż i ogrodzenie wybudowane zostało poza granicami działek należących do inwestora M. Z. W tych okolicznościach organ uznał, że wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., skutkowało koniecznością ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...].10.2007 r. Po wznowieniu postępowania organ poddał analizie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Wskazał, iż było ono wszczęte na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], którego zdaniem pozwolenie na budowę wydane [...] czerwca 1997 r. na rzecz M. Z., przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], naruszało przepis art. 28 i 34 ustawy Prawo budowlane, a zatwierdzony plan zagospodarowania nie odpowiadał stanowi własności ujawnionemu w aktualizacji mapy zasadniczej. Badając merytoryczną zasadność własnej decyzji z dnia [...].10.2007 r., Wojewoda [...] wskazał, że według mapy ewidencyjnej z 1997r. działka nr [...] stanowiła część drogi, tj. ulicy [...]. Graniczyła bezpośrednio z działką nr [...] obręb W., stanowiącą drogę gminna ul. [...] oraz z działką budowlaną nr [...] należącą do M. Z. W dalszej części organ stwierdził, że wydana na rzecz M. Z. decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] [...].06.1997 r. o pozwoleniu na budowę, dotyczyła działek nr [...]; [...]; [...] gm. kat. [...], nie obejmowała natomiast działki wnioskodawców nr [...]. Działka nr [...] (granicząca bezpośrednio z działką inwestora nr [...]) uznana została za drogę (ulicę [...]), ponieważ tak zaznaczone było na wyrysie z mapy ewidencyjnej, przedłożonym w 1997 r. do projektu budowlanego. Z wyrysu tego wynikało, że inwestor ze swych działek ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Ulica [...] zaliczona została Uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...].03.1987 r. do kategorii dróg gminnych. Z tego powodu również, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane obowiązującej w dniu wydania decyzji, udzielone zostało pozwolenie na budowę ogrodzenia przylegającego do drogi publicznej. W zakresie dróg projekt budowlany został uzgodniony w Urzędzie Gminy w [...]. Projekt zagospodarowania (z maja 1997 r.) wykonany został na mapie zasadniczej, na której zaznaczone zostały działki nr [...]; [...] i [...] (powstałe z podziału działek [...]; [...] i [...] dokonanego w grudniu 1996 r.). Projekt ten uwzględniał wymóg zawarty w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].03.1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania dotyczący wykonania przy wjeździe wcinki o głębokości 1,5 m (od strony drogi). Z analizy tych dokumentów wynikało, że działka przeznaczona pod budowę ma bezpośredni dostęp do drogi. Granice działek należących do M. Z. na projekcie zagospodarowania oznaczone zostały zastabilizowanymi punktami granicznymi. W granicach terenu inwestora zaprojektowany został budynek mieszkalny, garaż, osadnik szczelny oraz ogrodzenie. Powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę wynosząca 1340 m2 odpowiada powierzchni ujawnionej w KW Nr [...] co dowodzi, że do powierzchni tej nie wliczono części terenu działki nr [...]. Jako bezpodstawny uznano zarzut, iż za zgodą organu zagrabiona została część działki nr [...]. Natomiast za odrębne zagadnienie organ uznał kwestię zgodności wykonanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym. Odległości obiektów od granic nieruchomości przedstawiał zatwierdzony plan zagospodarowania. W planie tym zaznaczono również odległości między obiektami. Zaprojektowany na działce [...] garaż powinien być usytuowany w odległości 4,0 m od wschodniej granicy i w odległości 4,0 m od budynku mieszkalnego. Natomiast na mapie z pomiaru powykonawczego odległości te są inne, co dowodzi, że usytuowanie wybudowanego garażu jest niezgodne z zatwierdzonym projektem. Również ogrodzenie działek od strony drogi dojazdowej wykonane zostało niezgodnie z zatwierdzonym projektem. Oznacza to, że inwestor w trakcie realizacji inwestycji odstąpił od warunków pozwolenia. Jednak odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę nie mogło być powodem do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu badał stan prawny, jaki obowiązywał w dniu wydania decyzji ( to jest [...].06.1997 r.). Powodem do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę mógłby być podnoszony brak dostępu z działki budowlanej do drogi publicznej. Jednak inwestor taki dostęp posiadał. Posesja M. Z. graniczyła w 1997 r. z działką nr [...] użytkowaną jako droga o nieuregulowanym stanie prawnym. Aktualnie M. Z. jest współwłaścicielem działki nr [...] oznaczonej jako droga, a ówcześnie według mapy ewidencyjnej jako ulica [...]. Reasumując organ I instancji stwierdził, że w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym weryfikacji decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1997 r. wnioskodawcy nie brali, choć powinni brać udział. Z tego powodu decyzja Wojewoda [...] z dnia [...].10.2007 r. wydana został z naruszeniem prawa. Jednak zgodnie z przepisem art. 146 § 2 k.p.a. nie uchylił tej decyzji bowiem, w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. J. G. i U. R. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. domagając się jej uchylenia. Wskazali, iż decyzja objęta trybem wznowienia była wydana z naruszeniem prawa i była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie, przez co organ nie mógł zastosować trybu przewidzianego w art. 146 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie było niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym, naruszało prawo własności współwłaścicieli działki [...], sankcjonowało nielegalną grabież tej działki. Podnieśli, że jako współwłaściciele działki [...] bez własnej winy nie uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym, na mocy którego została wydana decyzja z dnia [...].10.2007 r. Dodatkowo wskazali na przesłanki z art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. do wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika organu H. B., podnosząc że wydała ona zaskarżoną decyzję a jednocześnie pracowała w 1997 r. w Urzędzie Rejonowym w [...]. W odniesieniu do decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1997 r. wydanej dla M. Z. podnieśli, że nieruchomość inwestora, działka nr [...], nie miała bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Dodatkowo wskazali, iż w tożsamej sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].10.2007 r. stwierdził nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1997 r. wydanej dla C. M., który tak samo jak M. Z., zajął na mocy decyzji administracyjnej część działki [...], włączył ją do swojej posesji i pobudował na niej garaż i ogrodzenie. Podnieśli, że działka [...] nigdy nie była i nie jest drogą gminną. Droga gminna - ul. [...] przebiega przez pgr [...] i [...] obręb [...], a nie w [...], jak działka [...]. Ulica [...] ma inną księgę wieczystą niż działka [...]. Załączony do decyzji pomiar powykonawczy kanalizacji z [...].05.2004 r. i mapa z dnia [...].02.2004 r., potwierdzają, że pomiędzy działką [...] i [...], a drogą gminną ul. [...] położona jest działka [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. G. i U. R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. orzekającej, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. - została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, oraz odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., Wojewoda [...] na wniosek J. G., K. Ł., Z. Ł. i U. R., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] października 2007 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. W dniu wydania kwestionowanej decyzji Wojewody [...], wnioskodawcy byli współwłaścicielami działki nr ew. [...], spełniającej rolę drogi dojazdowej m.in. do nieruchomości objętej inwestycją, a więc posiadali interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym spornego przedsięwzięcia. Kwestionowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., została wydana po spełnieniu przez inwestorów warunków określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane działkami nr ew. [...], [...], [...] (odpis z Księgi Wieczystej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r.). Planowana inwestycja, nie narusza ustaleń decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 1997 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie narusza także warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm. - wg stanu na dzień [...] czerwca 1997 r.). Zgodnie z § 12 ust. 4 w/w rozporządzenia, jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz § 271 i 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należało zachować odległości zabudowy od granic działki co najmniej: dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m. Projektowany budynek mieszkalny usytuowany został na działkach nr ew. [...] i [...], zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, w zakresie odległości do sąsiednich działek nr ew. [...], [...], [...] oraz [...] i [...]. Ściana wschodnia budynku mieszkalnego została usytuowana w odległości ok. 10 m od granicy działki o nr ew. [...], zaś ściana południowa budynku została zaprojektowana w odległości ok. 14 m od granicy działki o nr ew. [...]. Ponadto ściana zachodnia budynku mieszkalnego została usytuowana w odległości 9,8 m od granicy działki o nr ew. [...], zaś ściana północna budynku została zaprojektowana w odległości ok. 9,0 m od granicy działki o nr ew. [...] i [...]. Natomiast ściana wschodnia garażu (usytuowanego w granicy działek nr ew. [...] i nr ew. [...]), znajduje się w odległości 4,0 m od działki nr ew. [...]. Usytuowanie garażu częściowo na działce nr ew. [...], wynikało z konieczności przysunięcia do ściany analogicznego budynku na działce sąsiedniej i zostało zaaprobowane przez właściciela w/w działki nr ew. [...] – C. M. Według kopii mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 2004 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części Gminy [...] uchwalonego przez Radę Gminy [...], Uchwałą z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], działka nr ew. [...] stanowiła część drogi gminnej (ulicy [...], zaliczonej do dróg gminnych Uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] marca 1987 r., Nr [...]). Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez osobę podlegającą wyłączeniu, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynikało natomiast, że decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., podpisała H. B., decyzję z dnia [...] października 2007 r., podpisał T. R., a decyzję z dnia [...] czerwca 1997 r., podpisała K. K. Jednocześnie wskazał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, badać należy jedynie prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę. Ewentualne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego przy realizacji inwestycji pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Po tej analizie GINB uznał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., nie narusza przepisów prawa w sposób, który stanowiłby przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. W tym kontekście organ odwoławczy zauważył również, że inwestor – M. Z. jest aktualnie współwłaścicielem działki nr ew. [...] (akt notarialny z dnia [...] października 2007 r.). J. G. i U. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili błędne ustalenie stanu prawnego i faktycznego w zakresie położenia ul. [...] w terenie, przebiegu działki nr [...] w odniesieniu do działek [...] i [...], pominięcie wymagania zawartego w ust II pkt 16 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla inwestycji M. Z., niespełnienie przez inwestora wymagań zawartych w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, naruszenie art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że droga gminna ul. [...] położona jest po stronie wschodniej działki [...]. Utworzona została z pgr [...] i [...] - obręb [...], a nie z działki nr [...]. Posiada własną księgę wieczystą KW [...]. Działka nr [...] położona jest pomiędzy działką [...] i [...], a ul. [...]. Z aktualnego wypisu z rejestru gruntu wynika, że działka nr [...] nazwana drogą, nie stanowi drogi gminnej po stronie wschodniej na całej długości w/w działek. Twierdzenie to znajduje odzwierciedlenie w mapie sytuacyjnej wykonanej przez geodetę K. O. dnia [...].12.2003 r., która przedstawia podział działek i działkę [...], jednakże bez pokazania na niej ul. Wypoczynkowej leżącej po stronie wschodniej wzdłuż działki [...]. Po dokonanym podziale działek organy administracyjne zaczęły twierdzić, że działka [...] stanowi drogę dojazdową, a później pojawiła się wersja drogi gminnej ul. [...]. W księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] nie ujawniono żadnego wpisu o przejęciu działki pod drogę gminną na mocy uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...].03.1987 r. nr [...], jak stwierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Projekt zabudowy i zagospodarowania terenu będący częścią projektu budowlanego, został zatwierdzony przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] kwestionowaną decyzją, na nieaktualnych mapach geodezyjnych, bez sprawdzenia granic w terenie przez geodetę i bez uwzględnienia istnienia działki [...], z wyraźnym przyzwoleniem na jej zajęcie oraz zagospodarowanie przez inwestora. Płot inwestora posadowiony został na działce nr [...], w odległości 5.17m od granicy po stronie wschodniej. Natomiast garaż został zaprojektowany w części na działce nr [...]. Projekt budowlany nie spełniał wymagań zawartych w ust. II pkt 16 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymaganie to dotyczyło obowiązku prawa do korzystania z drogi dojazdowej. Zgodnie z przepisem § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych (Dz. U. z 1995 r. Nr 10. poz. 46 z póź. zm.) do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd z drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Nie było kwestionowane w niniejszej sprawie, że istniały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] października 2007 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. Inicjatorzy tego postępowania J. G., U. R., K. Ł. i Z. Ł. byli już wówczas współwłaścicielami działki nr ew. [...], spełniającej rolę drogi dojazdowej m.in. do nieruchomości objętej inwestycją na którą wydano pozwolenie budowlane, a więc posiadali interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym oceny spornego pozwolenia budowlanego w trybie stwierdzenia nieważności. Po wznowieniu postępowania, kolejnym zadaniem organów było zweryfikowanie merytorycznej prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. W tym kontekście przypomnieć należy, że wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa (pkt 2). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa materialnego oraz procesowego, o dużym ciężarze gatunkowym. Sytuacja taka zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Mając na uwadze tak sformułowany zakres postępowania nieważnościowego prawidłowe było ustalenie przez organ, że w stanie faktycznym sprawy, kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. wydana dla M. Z. nie była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Dlatego zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Należy podkreślić, że zgodnie z przedłożoną do projektu budowlanego mapą ewidencyjną z 1997r. działka nr [...] stanowiła część drogi, tj. ulicy [...]. Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...].06.1997r. pozwalająca M. Z. na budowę, dotyczyła działek nr [...], [...], [...], nie obejmowała natomiast działki wnioskodawców nr [...]. Działka nr [...] granicząca bezpośrednio z działką nr [...] uznana została przez organ za drogę (ulicę [...]), ponieważ tak zaznaczone było na wyrysie z mapy ewidencyjnej, przedłożonym w 1997 r. do projektu budowlanego. Z wyrysu tego wynikało, że inwestor ze swych działek ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W oparciu o taką mapę opracowano projekt zagospodarowania terenu. Projekt zagospodarowania (z maja 1997r.) wykonany został na mapie zasadniczej, na której zaznaczone zostały działki nr [...], [...] i [...] (powstałe z podziału działek [...], [...] i [...] dokonanego w grudniu 1996 r.). Projekt ten uwzględniał wymóg zawarty w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].03.1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania dotyczący wykonania przy wjeździe wcinki o głębokości 1,5 m (od strony drogi). Z dołączonych do projektu dokumentów geodezyjnych i kartograficznych wynikało, że działka przeznaczona pod budowę ma dostęp do drogi. W granicach terenu inwestora zaprojektowany został budynek mieszkalny, garaż, osadnik szczelny oraz ogrodzenie. Powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę wynosząca 1340 m2 odpowiadała powierzchni ujawnionej w KW Nr [...] co wskazywało, że do działki tej nie wliczono powierzchni działki nr [...]. Niewątpliwie słusznie organ stwierdził, że odrębną kwestią jest zgodność wykonanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wybudowanie garażu oraz ogrodzenia działek od strony drogi dojazdowej niezgodne z zatwierdzonym projektem, nie mogło być powodem do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].06.1997r. o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowym postępowaniu należało badać wyłącznie stan faktyczny i prawny, jaki obowiązywał w dniu wydania decyzji (to jest [...].06.1997 r.). Ewentualne późniejsze zmiany w ewidencji gruntów oraz zmiany na mapach, wskazujące na oddzielny byt prawny działki nr [...] nie mogą być obecnie powodem do stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego. W dacie wydawania decyzji z dnia [...].06.1997r. dokumenty wskazywały, że inwestor M. Z. posiada dostęp do drogi. Należy również podkreślić, że aktualnie M. Z. jest współwłaścicielem działki nr [...] oznaczonej jako droga, a ówcześnie według mapy ewidencyjnej wchodzącej w skład ulicy [...]. Zaskarżona decyzja słusznie wskazywała na ustalenia w zakresie położenia ul. [...] w terenie, istnienia działki nr [...] na długości działki [...] - w odniesieniu do ówczesnego stanu zasobów organu prowadzącego ewidencję gruntów. Tym samym wskazywanie przez skarżących na aktualne istniejące dokumenty geodezyjne i mapy nie mogło być skuteczne. Fakt, iż obecnie działka nr [...] ujawniona jest w ewidencji gruntów jako odrębna od działek stanowiących ulicę [...], oraz oddziela dostęp działki inwestora [...] do ulicy [...], nie może być powodem do stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia budowlanego. Działka [...] inwestora zgodnie ze stanem faktycznym oraz ujawnionym w ewidencji gruntów, miała w dacie wydawanego pozwolenia dostęp do drogi publicznej i spełniała wymóg zawarty w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm.). Dodatkowo za bezzasadny uznać należało zarzut skargi co do braku spełnienia przez kwestionowany projekt zagospodarowania terenu, warunku zawartego w ust. II pkt 16 decyzji z dnia [...].03.1997 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla inwestycji M. Z., gdyż dotyczył on sytuacji potencjalnej (gdyby inwestor nie posiadał dostępu do drogi publicznej) a nie istniejącej właśnie w tej sprawie, gdyż z mapy ewidencyjnej wynikało, że inwestor posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Dla możliwości stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia budowlanego z powodu braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, znaczenie miało to, że inwestor – M. Z. jest od [...] października 2007r. współwłaścicielem działki nr ew. [...] zapewniającej taki bezpośredni dostęp. Tym samym odmienna ocena w trybie stwierdzenia nieważności, podobnej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1997 r. wydanej dla drugiego inwestora C. M., dokonana przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...].10.2007 r. - nie mogła decydować o podobnym rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania organy nie naruszyły zasady określonej w art. 7 k.p.a. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wyczerpująco i rzetelnie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.