VII SA/Wa 1252/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę R.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) z [...] marca 2021 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2020 r. nr [...] nakazująca skarżącemu rozbiórkę altany o wymiarach 11,50 x 4,00 m zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. By przesłanki te mogły skutkować przyznaniem ochrony tymczasowej, wnioskodawca musi nie tylko powołać się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale również wykazać związek, jaki zachodzi pomiędzy tymi negatywnymi stanami rzeczy, których chce uniknąć, a aktem objętym skargą. Mając na uwadze użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwroty nieostre, Sąd zauważa, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym są one rozumiane w sposób zakładający, iż zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody odnosić należy do szkody (majątkowej lub niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. postanowienie NSA z 21 lipca 2020 r. sygn. I OZ 441/20; postanowienie NSA z 26 listopada 2019 r. sygn. I OZ 1094/19). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 2020 r. sygn. II OZ 346/20). Zdaniem Sądu argumenty przedstawione we wniosku nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek w dotychczasowym orzecznictwie wskazuje się, że wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, tym niemniej nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu. Strona skarżąca powinna bowiem uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2021 r. sygn. II OZ 454/21). Przedmiotowa altana składa się z dwóch ścian pełnych murowanych w linii ogrodzenia oraz dwóch ścian odkrytych z dachem jednospadowym wspartym na słupach drewnianych. Rozbiórka przedmiotowej altany nie pociąga za sobą kosztów, które mogłyby wpłynąć w znaczący sposób na budżet skarżącego i tym samym spowodować trudne do usunięcia skutki. Przy ocenie zasadności przyznania ochrony tymczasowej Sąd nie może nie brać pod uwagę następstw, które wynikają z niewykonania rozbiórki obiektu budowlanego, ocenianych w tym konkretnym przypadku przez pryzmat powodów uniemożliwiających legalizację obiektu (odległość od osi gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500). Okoliczność ta zasadnie została poddana rozważeniu również przez organ w wydanym przez [...]WINB postanowieniu odmawiającym wstrzymania wykonania decyzji z [...] czerwca 2021 r. nr [...]. Tego aspektu sprawy strona we wniosku nie zakwestionowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł nie uwzględnić przy ocenie wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., również samego sposobu postrzegania spornego obiektu budowlanego przez skarżącego i pełnionej przez niego funkcji. Strona uznaje bowiem, że sporny obiekt nie jest budynkiem, ale stanowi jedynie "ogrodzenie posesji" (zarzut nr 4 skargi i odpowiadające mu uzasadnienie). W uzasadnieniu swojego żądania skarżący odwołał się do argumentu braku możliwości korzystania z pastwiska. Twierdzenie to nie może jednakże implikować powoływanego we wniosku skutku wyrażającego się zagrożeniem zaistnienia "ewentualnej ucieczki koni", ponieważ funkcję ogrodzenia zamiast spornego obiektu mogą niewątpliwie niewielkim kosztem przejąć urządzenia, których montaż na terenie nieruchomości przeciwdziałać będzie opisanej okoliczności. Z przedstawionych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.