VII SA/Wa 1253/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...], znak:" [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...], Nr [...], znak: [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robot budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia robot budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]. Przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] była sprawa prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]. Przy tak oznaczonym przedmiocie postępowanie prowadzone było na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz. 1409). W toku tego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że inwestor realizuje obiekt zgodnie z zatwierdzonym projektem. Ustalił również, że w projekcie budowlanym przewidziano poziom posadowienia 661,60 mnpm a zrealizowano 662,39 mnpm. Kierownik budowy i inwestor oświadczyli, że wyniesienie budynku w [...] przy ul. [...], działka nr [...] zostało wykonane ze względu na zalegające głazy w środkowej części budynku, których nie dało się usunąć. Projektant - mgr inż. architekt M. L. w oświadczeniu z dnia [...]. wyjaśniła, że wyniesienie realizowanego budynku Pensjonat z pokojami gościnnymi w [...] przy ul. [...], działka nr [...], pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...]. nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu, ponieważ: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość, liczba kondygnacji nie ulegają zmianie. Organ ustalił, że teren wokół budynku należy ukształtować zgodnie z załączonym planem zagospodarowania. Zmiany w ukształtowaniu terenu nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz interesu osób władających terenami sąsiednimi - nie zmieniają odprowadzenia wód opadowych oraz nie naruszają warunków technicznych w zakresie zacienienia terenów sąsiednich. W oparciu o dokonane w toku postępowania skłoniły Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wobec nie stwierdzenia istotnego odstąpienia od ustaleń i warunków udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] pozwolenia na budowę, do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]. Pismem z dnia [...], A. P. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]., Nr [...], znak: [...], powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. A. P. podniosła sprawę niezgodności realizowanego pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ustanowionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2004 r., opubl. Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr 76, poz. 1498.). Odwołując się do zapisów planu Pani A. P. stwierdza, że maksymalna wysokość kalenicy budynku liczona od najniższego poziomu winna wynosić 13,5 m, maksymalna ilość kondygnacji budynków, liczona od najniższego poziomu terenu przy budynku wynosi 3 a ilość kondygnacji w poddaszu użytkowym od 1 - 2. Zdaniem A. P. przedmiotowy budynek posiada 5 kondygnacji nadziemnych. Na dowód załączyła zdjęcie części budynku. Zdaniem PINB z fotografii wykonanej przez inspektora w toku oględzin w dniu [...]. stanowiącej załącznik do protokołu z oględzin, kształt wykonanego budynku, wygląd jego elewacji jest zgodny z projektem budowlanym. Wygląd budynku na fotografii dołączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest zgodny z zaprojektowaną elewacją północną budynku. W toku postępowania nie stwierdzono zwiększenia wysokości budynku ani zmiany innych jego istotnych parametrów jak powierzchnia zabudowy i kubatura. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...], Nr [...], znak: [...] uznając ,że dokonane w toku postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalenia, tj. nie stwierdzenie istotnego odstąpienia od ustaleń i warunków udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...]. Nr [...] pozwolenia na budowę, uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro z przedłożonej dokumentacji wynika, że sporne roboty nie naruszają prawa, to brak jest podstaw do nakazania inwestorowi wykonania określonych czynności, mających na celu doprowadzenie tych robót do zgodności z prawem, a to czyni postępowanie, w zakresie określonym art. 51 Prawa budowlanego, bezprzedmiotowym i uzasadnia umorzenie postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie decyzją z dnia [...], Nr [...], umorzył na podstawie art. 105 § 1 Kpa postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...], Nr [...]. W skardze skierowanej do Sądu A. P. wnosząc o uchylenie a zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, to jest: zasad demokratycznego państwa prawnego i zasady legalizmu, w tym wyrażonych w art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP, poprzez naruszenie istotnej gwarancji ochrony relewantnych interesów wszystkich stron postępowania administracyjnego - podmiotu wznoszącego obiekt budowlany i właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także ochrony wartości ogólnych takich jak właściwe zagospodarowanie przestrzenne i porządek urbanistyczny. 2. naruszenie prawa procesowego, to jest: art. 6-9 i 11 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., poprzez naruszenie prawdy obiektywnej i zasad praworządności, polegające na pobieżnym odniesieniu się do zagadnienia naruszenia przez inwestora postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości kondygnacji, wysokości obiektu, maksymalnego wskaźnika zabudowy, oraz maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, co w konsekwencji umożliwiło organom nadzoru budowlanego uniknięcie oceny wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., którymi dotknięta jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], Nr [...], z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że wybudowany obiekt budowlany posiada 5 kondygnacji nadziemnych, a tym samym należy domniemywać, iż przekroczona została także maksymalna wysokość kalenicy budynku przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...], jednostki "G" - [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2004 r., opubl. Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...].) w którym ustalono maksymalną wysokość kalenicy budynków projektowanych liczona od najniższego poziomu - 13, 5 m; maksymalną ilość kondygnacji budynków projektowanych, liczona od najniższego poziomu terenu przy budynku - 3; ilość kondygnacji w poddaszu użytkowym - od 1 do 2. Zdaniem strony organy nadzoru budowlanego nie określiły ile kondygnacji posiada zrealizowany budynek, jaka jest max. wysokość kalenicy i jak to się ma do zapisów projektu budowlanego i ustaleń miejscowego zagospodarowania terenu. Organy nie są w posiadaniu materiału dowodowego zebranego w sposób rzetelny i obiektywny, który by dał podstawę do ustaleń w zakresie liczby kondygnacji, kubatury, max. wysokości kalenicy. Przetaczają tylko treść oświadczenia projektanta, który określa, iż wyniesienie budynku nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu, ponieważ kubatura, powierzchnia zabudowy, długość szerokość, liczba kondygnacji nie ulegają zmianie, a zmiany w ukształtowaniu terenu nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz interesu osób władających terenami sąsiednimi - nie zmieniają odprowadzania wód opadowych oraz nie naruszają warunków technicznych w zakresie zacieniania terenów sąsiednich. W ocenie organów nadzoru budowlanego to oświadczenie projektanta, związanego z inwestorem, a więc z jedną ze stron postępowania, stało się podstawą do przyjęcia tezy, że sporne roboty nie naruszają prawa. Strona podsumowując skargę podniosła, że w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie ma jednoznacznych ustaleń dotyczących tego, czy budynek został wykonany niezgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego oraz zapisami projektu budowlanego, co w świetle art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego ma fundamentalne znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].04.2014r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu administracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Na wstępie wskazać jednak trzeba, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156§1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga nie kwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. W takim zatem kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo dokonał oceny decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego która nie jest dotknięta jest kwalifikowaną wadą naruszenia prawa. Sąd podzielił pogląd organu, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe (wyrok NSA z dnia 09 marca 2000r., sygn. I S.A./Ka 1582/98). Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Zakaz ten znajduje mocne oparcie w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000r., sygn. V S.A. 463/99). W takim zatem kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo dokonał oceny decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...].05.2013r., znak: [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...].10.2007r. Decyzja ta nie jest dotknięta jest kwalifikowaną wadą naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z 17 lipca 2008 r, sygn. akt II OSK 888/07 i z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, lex nr 51233). Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Odnosząc wszystkie te uwagi do niniejszej sprawy, po dokonaniu oceny przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania nadzwyczajnego Sąd nie dopatrzył się takiego naruszeniu prawa które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy czyli uznanie, że kwestionowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła z rażącym naruszeniem prawa lub innym naruszeniem wymienionym w art. 156 §1 K.p.a. Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła. Nie zasługuje na uznanie podnoszony przez Skarżącego zarzut, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy art. 6-9 i 11 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., i to w stopniu uniemożliwiającym dokonanie oceny decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], Nr [...], z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] października 2007 r. i rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny i praworządny. Przedmiotem kontroli organów nadzoru budowlanego była realizacja inwestycji polegającej na prowadzeniu robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] pod kątem jej zgodności z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].05.2013r., Nr [...] i ustalenie czy jej realizacja nie odbiega w sposób istotny od warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.2007r., Nr [...]. Podczas wszczętego postępowania administracyjnego oraz kontroli budowy przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie dokumentacji projektowej stwierdzono że inwestycja jest realizowana z niewielkimi odstępstwami od zatwierdzonego projektu. że budowa jest realizowana zgodnie z przepisami i projektem budowlanym. Organ stwierdził, że poziom posadowienia budynku wynosi 662,39m npm natomiast w projekcie budowlanym przewidziano poziom 661,60m npm. Kierownik budowy i inwestor oświadczyli, że wyniesienie budynku w [...] przy ul. [...], działka [...] zostało wykonane ze względu na zalegające głazy w środkowej części budynku, których nie dało się usunąć. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że wyniesienie realizowanego budynku pensjonatu z pokojami gościnnymi, nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, ponieważ kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość, liczba kondygnacji nie ulegają zmianie. Stwierdził ponadto, że teren wokół budynku należy ukształtować zgodnie z załączonym planem zagospodarowania. Zmiany w ukształtowaniu terenu nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz interesu osób władających terenami sąsiednimi - nie zmieniają odprowadzenia wód opadowych oraz nie naruszają warunków technicznych w zakresie zacienienia terenów sąsiednich. Skoro z dokumentacji projektowej wynikało, że inwestycja jest realizowana z niewielkim odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego to brak było podstaw do nakazania inwestorowi wykonania określonych czynności, mających na celu doprowadzenie tych robót do zgodności z prawem czyli zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym, a to czyni postępowanie, w zakresie określonym art. 51 Prawa budowlanego, bezprzedmiotowym i uzasadnia umorzenie postępowania. Zatem uznać należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].05.2013r., Nr [...], prawidłowo umorzył na podstawie art. 105 § 1 Kpa postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia robót budowlanych na budowie pensjonatu z pokojami gościnnymi na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.2007r., Nr [...] stwierdzając, że inwestor realizuje obiekt zgodnie z pozwoleniem na budowę. Reasumując Sąd stwierdza, że [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie uznali ,że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].05.2013r., Nr [...], znak: [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co zarzuca skarżąca A. P. we wniosku o stwierdzenie nieważności. Nie zachodzą również pozostałe przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 Kpa pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].05.2013r., Nr [...], znak: [...] skoro realizacja inwestycji przebiegała zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...].10.2007r. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).