VII SA/Wa 1254/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2010r., ([...]), na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze. zm.), zw. dalej kpa, po rozpoznaniu wniosku K. K., o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej własną decyzją z dnia [...] lutego 2010r., ([...]) odmawiającą udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do ww. działki. Organ wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez nieprecyzyjne sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji, z której nie wynika, o jaki zjazd chodzi (indywidualny czy publiczny) dlatego wydał opisane na wstępie rozstrzygnięcie. Organ podniósł, że droga krajowa nr [...], zakwalifikowana została zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2008 r. nr 80 do dróg głównych ruchu przyspieszonego (GP). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) stosowanie zjazdów na drodze klasy GP jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Organ stwierdził, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za lokalizowaniem zjazdów tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu, w tym również, gdy nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. W niniejszej sprawie nie zachodzi ww. sytuacja, albowiem działka nr 366/9 posiada dostęp do drogi gminnej (ul. [...]), po uprzednim ustanowieniu służebności drogowych (droga konieczna) na działce [...] oraz na drodze KW. Zdaniem organu, z faktu graniczenia objętej wnioskiem strony działki nr [...] z drogą krajową nr [...] nie można wywodzić konieczności zapewnienia jej dostępu do ww. drogi publicznej poprzez odrębny, bezpośredni zjazd, jeśli działka ta posiada dostęp do drogi publicznej niższej klasy. W niniejszej sprawie działka strony posiada pośredni dostęp do publicznej drogi gminnej niższej klasy (L) niż klasa drogi krajowej nr [...] (GP). Organ podniósł również, że w świetle § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 ww. rozporządzenia nie jest dopuszczalne lokalizowanie zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, albowiem jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. Planowany zjazd byłby usytuowany w obszarze skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z ul. Na Tamie, na co wskazuje "linia ostrzegawcza" - znak poziomy P-6. Lokalizacja ww. zjazdu publicznego jest niemożliwa również z uwagi na to, że byłby on usytuowany w niewielkiej odległości od zjazdu do działki nr [...] i zjazdu do działki nr [...], co także spowodowałoby wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności. Skargę na powyższą decyzję złożył K. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i zarzucając naruszenie: - art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż wymogi techniczne wynikające z ww. rozporządzenia przemawiają za odmową wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu - § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż nie zachodzi wyjątkowa sytuacja przewidziana w tym przepisie. Skarżący wskazał, że organ nie wziął pod uwagę interesów strony skarżącej, która w wyniku wydanej decyzji utraciła możliwość dojazdu do stanowiącej jej własność działki gruntowej. K. K. podniósł, iż obecnie działka nr [...] nie posiada żadnego dostępu do drogi publicznej, czy to w postaci wnioskowanego zjazdu, czy też możliwości przejazdu przez działki sąsiednie na podstawie ustanowionej na rzecz skarżącego służebności drogi koniecznej. Skarżący stwierdził także, że interes społeczny w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu jego wniosku. Wskazał, że projektowany zjazd znajduje się w pobliżu skrzyżowania jednak, w ocenie K. K.nie jest to odległość powodująca utrudnienie w ruchu drogowym czy jakiekolwiek zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu. Ponadto, podstawą odmowy nie może być ilość istniejących zjazdów. Powoływanie się na te okoliczności wskazuje na nierówne traktowanie przez organ działek o tym samym przeznaczeniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010r. uchylająca własną decyzję z dnia [...] lutego 2010r. i odmawiająca udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej Nr [...] do działki [...] w [...]. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 29 § 1 i 4 ww. ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (§ 1). W § 4 tego przepisu wskazuje się natomiast, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Decyzje wydawane w tej materii są decyzjami o charakterze uznaniowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 1999r. sygn. akt II SA 303/99, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2003r., sygn. akt IV SA 2605/00 - ONSA 2004, nr 2, poz. 58). Oznacza to, że organ może, ale nie musi zezwolić na budowę lub przebudowę zjazdu. Dodać przy tym należy, że granice ww. uznania administracyjnego wyznaczają m.in. wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne uregulowane w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Droga krajowa nr [...], zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (GP). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drogach krajowych zjazdy z takich dróg winny być lokalizowane tylko w wyjątkowych przypadkach, zatem tylko wtedy, gdy nie jest możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2001 r, sygn. akt II SA 2438/00 - niepubl.) Jak wynika z akt sprawy działka objęta wnioskiem skarżącego powstała z podziału działki nr [...] zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...]. W wyniku tego podziału powstały również działki nr [...] i nr [...]. Zjazd z drogi krajowej nr [...], zapewniający dotychczasową obsługę komunikacyjną działce [...], obecnie jest zjazdem do działki nr [...], natomiast działkę nr [...] wydzielono na mocy ww. decyzji podziałowej pod drogę wewnętrzną. Droga wewnętrzna położona na działce nr [...] łączy się z drogą wewnętrzną, oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obszar "A" Miasto [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...]), symbolem KW, która łączy się z kolei drogą gminną (ul. [...]) oznaczoną w ww. planie symbolem KL (droga lokalna). Prawidłowo zatem organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, skoro działka nr [...] może mieć zapewniony dostęp do publicznej drogi gminnej - ul. [...], poprzez ustanowienie służebności drogowych na działce [...] oraz na drodze oznaczonej symbolem "KW". Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w przedmiotowej sprawie wyrażenie zgody na lokalizację nowego zjazdu, który znajdowałby się w bliskiej odległości od istniejących zjazdów do działki nr [...] i zjazdu do działki nr [...] oznaczałoby zaakceptowanie kolejnego zjazdu w miejscu, w którym natężenie ruchu występujące na badanym odcinku drogi krajowej nr [...] w roku 2005 (10540 poj./dobę) jest o ponad 10% większe niż natężenie zanotowane w roku 2000 (9589 poj./dobę). Niewątpliwie każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności, a tym bardziej w miejscu o takim natężaniu ruchu. Niezależnie od przedstawionej wyżej argumentacji wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 4 ww. ustawy o drogach publicznych w związku z § 113 ust. 7 pkt 1 ww. rozporządzenia w przypadku ustalenia przez zarządcę drogi, że planowany zjazd byłby zlokalizowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania - a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - organ ten jest zobligowany do wydania decyzji odmownej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.