VII SA/Wa 1254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego nr [...] posadowionego na terenie działki nr ewid. [...] przy [...][...] w [...], strona skarżąca - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że nakaz rozbiórki ze swej istoty wiąże się z powstaniem nieodwracalnych skutków i może stanowić podstawę wstrzymania wykonania decyzji. Nadto, w przypadku wykonania rozbiórki co generuje znaczne koszty - kwestia powrotu do stanu poprzedniego również będzie się wiązała z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Dodatkowo wniosek jest uzasadniony ze względu na rodzaj prowadzonej przez skarżącą działalności bowiem rozbiórka nośnika wpłynie w sposób oczywisty na zmniejszenie rozmiaru wykonywanej działalności oraz na spadek dochodów osiąganych z tego tytułu. Na rynku reklamowym istnieje duża konkurencja a rozbiórka nośnika z dużym prawdopodobieństwem spowodowałaby utratę dotychczasowego udziału rynkowego skarżącej w rejonie instalacji przedmiotowego nośnika. Nadto, po dokonaniu rozbiórki, w celu ponownej instalacji nośnika skarżąca będzie musiała dokonać zgłoszenia do organu i uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, co zależy od organu i skarżąca może się spodziewać, że pozwolenia nie otrzyma, co z kolei spowoduje nieodwracalne skutki po stronie skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1 ww. artykułu, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy istotnie zaistniały spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z 28 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 402/11 LEX nr 783591; z 15 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 63/11 LEX nr 783605). W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, nie jest to sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu. Samo powołanie się na przedmiot zaskarżonej decyzji, nakaz rozbiórki, nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku o wtrzymanie jej wykonania. W ocenie Sądu mając na uwadze charakter i sposób wykonania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji nie można uznać, że jego rozbiórka mogłaby skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody. (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. II OZ 667/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również samo powołanie się na związane z wykonaniem decyzji konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy. Ogólnikowe i lakoniczne argumenty strony, wskazujące na koszty rozebrania nośnika oraz ewentualnego jego ponownego zainstalowania, a także na zmniejszenie, na skutek rozbiórki nośnika, rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej, spadek dochodów osiąganych z tego tytułu i utratę dotychczasowego udziału rynkowego, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. II OZ 668/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, opierając się tylko na argumentach i opinii skarżącej, nie może dokonać oceny kosztów, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do jej sytuacji rynkowej/majątkowej. Co więcej, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z 8 stycznia 2015 r. II OZ 1374/14, LEX nr 1624479; z 5 marca 2013 r. II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554). Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia również, w ocenie Sądu, argumentacja wniosku wskazująca na niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków, polegających na braku możliwości ponownego ustawienia nośnika reklamowego w tej samej lokalizacji, z uwagi na uregulowania zawarte w obecnie obowiązującym prawie i w związku z decyzyjnością organu. Zauważyć bowiem trzeba, że przepisy nie przewidują zakazu umieszczania tego rodzaju obiektów, ich posadowienie – jak słusznie zauważyła skarżąca – jest po prostu obwarowane określonymi warunkami, czyli np. uzyskaniem stosownych zezwoleń. Podsumowując, choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.