VII SA/Wa 1256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą Prawo budowlane), art. 11 i 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.), art. 104 i 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej k.p.a.) oraz § 7 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578 – zwanego dalej rozporządzeniem), ponownie odmówiła W.W. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń bez przeprowadzania egzaminu. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała, że decyzją z dnia [...] odmówiła nadania uprawnień W.W. bez przeprowadzenia egzaminu. W wyniku wniesionego odwołania Krajowa Komisja Kwalifikacyjna decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 124/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził nieważność decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...]. Rozpoznając sprawę ponownie Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] bowiem przesłanką do stwierdzenia nieważności przez sąd administracyjny jej decyzji było podpisanie decyzji jedynie przez Przewodniczącego Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej. Natomiast Sąd, w wyroku nie odniósł się do treści decyzji w związku z tym brak jest podstaw do zmiany stanowiska Komisji zawartego w decyzji z dnia [...]. Następnie Komisja stwierdziła, iż Komisja Egzaminacyjna prawidłowo ustaliła, że osoba ubiegająca się o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego oraz nadanie uprawnień budowlanych podała nieprawdziwe dane w książce praktyki zawodowej. Książka praktyki zawierała także nieprawidłowo naniesione poprawki dotyczące dat. Nie przedłożono umów o pracę dotyczących praktyki projektowej i budowlanej dla poszczególnych okresów. Zdaniem Komisji, wskazane okoliczności uzasadniały zastosowanie § 7 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zgodnie z którym izba samorządu zawodowego wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu, po stwierdzeniu podania nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej lub w zaświadczeniu potwierdzającym odbycie praktyki za granicą. W wyniku rozpatrzenia odwołania W.W. od powyższej decyzji, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Krajowa Komisja wskazała, że decyzja organu I instancji oparta została na zebranym materiale dowodowym, który zawierał szereg poprawek, skreśleń i zastrzeżeń przez co budził wątpliwości, co do swojej zawartości merytorycznej. Ponadto zaznaczyła, że postanowieniem Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] wnioskodawca został zobowiązany do złożenia niezbędnych dokumentów, które uwiarygodniłyby poprawki i wymazania dokonane korektorem w dzienniku praktyk. Wnioskodawca nigdy nie spełnił narzuconych mu warunków, a prowadzona przez niego korespondencja (w szczególności pismo z dnia 22 września 2010 r.) nie dotyczyła istoty sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. W. wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił, iż wydana została z naruszeniem przepisów i zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. Skarżący zwrócił uwagę na błędną sentencję decyzji, gdyż odwołanie dotyczyło odmowy nadania uprawnień bez przeprowadzenia egzaminu. Podniósł, iż pozbawiono go przysługujących mu praw dostępu do dokumentów i uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, a Krajowa Komisja nie podjęła żadnych działań w celu wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości. Ponadto podniósł, że na jego prośbę o dokonanie oceny formalnej poprawności składanych dokumentów został poinformowany, iż o ewentualnych brakach zostanie powiadomiony pisemnie. Wobec braku takiego powiadomienia kilkukrotnie zwracał się do Izby osobiście i telefonicznie, a także poprzez pocztę elektroniczną o informacje w sprawie, jednak dopiero podczas wizyty, która miała miejsce na przełomie września i października uzyskał odpowiedź, że zostało do niego wysłane postanowienie, którego jeszcze w tym czasie nie otrzymał. Skarżący zaznaczył, iż w wyznaczony do dnia 9 października 2009 r. terminie złożył uzupełnienie dokumentacji. Pomimo nalegań i próśb o dokonanie oceny tej dokumentacji nie uzyskał żadnej informacji, lecz wydaną przez organ decyzję o odmowie nadania mu uprawnień bez przeprowadzenia egzaminu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga W.W. jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] zostały wydane z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. Organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla przedmiotowej sprawy okoliczności. Ponadto uzasadnienia rozstrzygnięć zarówno organu II instancji jak i I instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zauważyć należy, iż zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z nią organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć dostępny materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Ponadto, organy zobowiązane są stosownie do art. 80 k.p.a. rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Natomiast, zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przy tym, obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) (zob. np. wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604; wyrok NSA z 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, ONSA 1989 nr 2, poz. 68, wyrok NSA z 3 lutego 1999 r., IV SA 1010/97, LEX nr 48684). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że zarówno Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej jak i Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów naruszyły omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych jest wykazanie odpowiedniego wykształcenia technicznego i praktyki zawodowej, dostosowanych do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Wykazanie to następuje w trakcie postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego przez organy samorządu zawodowego architektów na podstawie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, z uwzględnieniem postanowień rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Przepis § 6 pkt 1 wymienionego rozporządzenia stanowi, ze pierwszy etap postępowania kwalifikacyjnego obejmuje kwalifikowanie wykształcenia i praktyki zawodowej na podstawie składanych przez wnioskodawcę dokumentów, w celu sprawdzenia czy osoba ubiegająca się o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego o nadanie uprawnień budowlanych spełnia wymagania określone przepisami prawa do nadania tych uprawnień. Czynności tych dokonuje powołana przez organ właściwego samorządu zawodowego komisja egzaminacyjna. Natomiast, zgodnie z § 7 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia izba samorządu zawodowego wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu, po stwierdzeniu podania nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej lub w zaświadczeniu potwierdzającym odbycie praktyk za granicą. W niniejszej sprawie - jak zasadnie zauważyły organy obu instancji w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć - zebrany materiał dokumentujący odbycie przez skarżącego praktyk zawiera szereg poprawek, skreśleń. Przykładowo książka praktyki zawodowej złożona przez skarżącego wraz z wnioskiem o nadanie uprawnień budowlanych zawiera nieprawidłowo naniesione poprawki dotyczące dat, w jakich skarżący odbywał praktyki. Fakt ten potwierdza sam skarżący chociażby w pismach z dnia [...] i z dnia [...] kierowanych do Sądu. Pomimo, to zdaniem Sądu przedwczesne jest kategoryczne stwierdzenie organów obu instancji, że "(...) osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień budowlanych podała nieprawdziwe dane w książce praktyki zawodowej", a więc zastosowanie winien znaleźć § 7 ust. 6 pkt 3 ww. rozporządzenia, który stanowi o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu, po stwierdzeniu podania nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej. Sąd stwierdza, że nieprawidłowo naniesionych poprawek w książce praktyki zawodowej, które dotyczyły dat odbywanych praktyk nie można w sposób automatyczny - bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie – określić jako podanie nieprawdziwych lub fałszywych danych w książce praktyki zawodowej. Z akt sprawy wynika, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji nie wyjaśniły kwestii czy podane (poprawione) przez skarżącego daty odbywania praktyk zawodowych są zgodne z datami rzeczywiście odbytych praktyk. Daty odbywanych praktyk nie wynikają też z żadnych innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Zatem nie można w sposób kategoryczny stwierdzić, że skarżący podał nieprawdziwe lub fałszywe dane w książce praktyki zawodowej. Jeśli w ocenie organów orzekających w sprawie – jak zauważa w rozstrzygnięciu z dnia [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna - zebrany materiał dowodowy ze względu na znajdujące się w nim poprawki, skreślenia budził wątpliwości co do swej zawartości merytorycznej, to tym bardziej organy zobligowane były podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością oraz załatwienia sprawy, zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające w sprawie będą miały na uwadze ocenę prawną przedstawioną przez Sąd. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.