VII SA/Wa 1256/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi R K i A K na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 września 2021 r. nr 144/2021 w przedmiocie przeprowadzenia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów oddala skargę Przedmiotem skargi R. K. i A. K. ("skarżący") jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego ("organ II instancji", "organ odwoławczy") nr 144/2021 z 28 września 2021 r., dotycząca przeprowadzenia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: R. i A. K. pismem z 8 grudnia 2020 r. wystąpili do Starosty Węgrowskiego o przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działek nr [...],[...],[...] i [...], w obrębie ewidencyjnym S., w gminie S.. Do wniosku dołączyli korektę do Uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2028 r. Starosta Węgrowski pismem z 22 grudnia 2020 r. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej, wydanej zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463; "ustawa o lasach"). Pismem z 16 lutego 2021 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał wniosek z 8 grudnia 2020 r., żądając wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów; stwierdził, że żądanie przedłożenia decyzji dotyczącej wyłączenia gruntu z produkcji leśnej pozbawione jest podstawy prawnej i jest nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Do pisma załączył dwie decyzje Starosty Węgrowskiego z 2 września 2019 r. o znakach: ŚRL.6162.146.2018.LK i ŚRL.6162,147.2018.LK, wydane w oparciu o art. 21 ust. 5 ustawy o lasach, a orzekające (m.in.) o uznaniu zastrzeżeń skarżących do Uproszczonego planu urządzenia lasu obrębu S., gmina S., w zakresie części działki o nr [...], [...] oraz [...] i [...], dotyczących dodania do opisu działki inne wylesienia. Wskazał jednocześnie, że z dokumentów tych wynika, że dokonano błędnej klasyfikacji przez ewidencję gruntów i budynków części działek ewid. nr [...], [...], [...] i [...] w części ich użytku leśnego (odpowiednio 0,06 ha, 0,27 ha, 0,04 ha i 0,09 ha). Stąd też wynika potrzeba przeprowadzenia postępowania w sprawie ich gleboznawczej klasyfikacji. Podał jednocześnie, że z ww. decyzji z 2 września 2019 r. wynika, że wskazane działki w części ich użytku leśnego zostały wprowadzone do ewidencji gruntów na skutek błędnej kwalifikacji tego użytku przy sporządzaniu uproszczonego planu urządzenia lasu obowiązującego dla okresu od 1 styczeń 2009 r. do 31 grudzień 2018 r. Postanowieniem znak: G.6622.23.2020.MS(10) z 23 marca 2021 r. Starosta Węgrowski ("Starosta"), na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., "k.p.a."), po "rozpatrzeniu" wniosku skarżących, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w związku ze zmianą użytków gruntowych Ls na grunt o charakterze rolnym na działkach położonych w obrębie ewidencyjnym S., gm. S. oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...]. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżących, organ II instancji postanowieniem nr 40/2021 z 13 maja 2021 r. uchylił wyżej wymienione postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z zaleceniem wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Decyzją znak: G.6622.23.2020.MS(17) z 2 sierpnia 2021 r. Starosta, na podstawie art. 6a, art. 7d, art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.; "pgik"), orzekł o odmowie przeprowadzenia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w związku ze zmianą użytków gruntowych Ls na grunty o charakterze rolnym na działkach położonych w obrębie ewidencyjnym S., gm. S., oznaczonych numerami [...], [...], [...] i [...]. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując się w przedstawionej argumentacji na decyzje Starosty z 2 września 2019 r., z których (jak podnieśli) wynika, że objęte postępowaniem działki w części błędnie zaklasyfikowano jako lasy i powinny być one w takiej sytuacji przeznaczone do ponownej klasyfikacji gleboznawczej celem przywrócenia im prawidłowego użytku gruntowego, zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie. Decyzją nr 144/2021 z 28 września 2021 r. organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 pgik, w wyniku rozpatrzenia ww. odwołania utrzymał w mocy decyzję Starosty z 2 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że obecnie sposób i tryb przeprowadzania gleboznawczej klasyfikacji gruntów określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1246). Ustawa pgik określa ewidencję gruntów i budynków jako systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ust. 1 pgik stanowi, że w odniesieniu do gruntów są to informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Według art. 20 ust. 3a tej ustawy ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Stosownie zaś do art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Z analizy materiału dowodowego wynika, że dla położonych w obrębie S. w gminie S. działki nr [...] o powierzchni 0,2700 ha w ewidencji gruntów i budynków wykazano następujące użytki leśne: LsV o powierzchni 0,2300 ha i LsVI o powierzchni 0,0400 ha; dla działki nr [...] – LsV o powierzchni 0,2700 ha, dla działki nr [...] o powierzchni 0,6100 ha – LsV o powierzchni 0,1600 ha, dla działki nr [...] o powierzchni 0,6100 ha (zamiast 2,6700 ha) – LsV o powierzchni 1,2700 ha i LsVI o powierzchni 0,6800 ha. Przedmiotowy teren w częściach leśnych objęty jest uproszczonym planem urządzenia lasu zatwierdzonym przez Starostę Węgrowskiego w dniu 1 stycznia 2019 r., który obowiązuje do 31 grudnia 2028 r. Z powyższego dokumentu wynika, że w zakresie ww. działek występuje zapis "inne wylesienia". I dalej, organ II instancji stwierdził, że na podstawie dostępnego materiału dowodowego (v. dokumenty archiwalne, takie jak ortofotomapa z geoportal.gov.pl), nie sposób rozstrzygnąć, kiedy i dlaczego ww. działki zostały ujęte w częściach jako las. Poza tym dodał, że orzekający w sprawie organ nie jest właściwy do dokonania oceny prawidłowości sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie przedmiotowych działek. Natomiast, bezspornym jest, że na przedmiotowych działkach w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, występują użytki leśne, a działki ujęte są w Uproszczonym planie urządzenia lasu dla gminy S.. Powołując się na przepisy art. 11-14 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stwierdził, że w celu wyłączenia danego gruntu leśnego z produkcji leśnej konieczne jest złożenie stosownego wniosku do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych oraz przeprowadzenie procedury wyłączenia, której wynikiem jest rozstrzygnięcie w formie decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym występuje pogląd, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów, przy czym szczególnie uzasadniona potrzeba musi być analizowana w kontekście rzeczywistych potrzeb w zestawieniu z zasadą ochrony i utrzymania lasów. Zmiana taka jest legalna, jeżeli została wydana ostateczna decyzja zezwalająca na zmianę użytku leśnego na rolny. Bez przeprowadzenia stosownych procedur, tj. w szczególności procedury wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, ewentualnie procedury, o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, nie może dojść do utraty przez działkę statusu leśnego. W niniejszej sprawie skarżący "nie przedstawili dowodu, aby przedmiotowe działki były objęte ostateczną decyzją o wyłączeniu z produkcji leśnej, czy decyzją zezwalającą na zmianę lasu na użytek rolny". Powyższe oznacza, że nawet jeśli na gruncie w chwili obecnej sporna część działek nie jest pokryta drzewostanem, lecz jest użytkowana rolniczo, to nadal stanowi grunt uznany w świetle obowiązujących norm prawnych jako las. Ustalenie klasy bonitacyjnej gruntu innego niż las będzie możliwe wyłącznie w przypadku udokumentowanej zmiany użytków gruntowych, tj. po wyłączeniu przedmiotowych działek spod działania uproszczonego planu urządzenia lasu lub uzyskaniu decyzji starosty zezwalającej na zmianę lasu na użytek rolny i dokonaniu faktycznej zmiany tego użytkowania w terenie. Organ dodał również, że w utrwalonym orzecznictwie sądowym istnieje pogląd, że dane ewidencyjne dotyczące rodzajów użytków gruntowych oraz dane ewidencyjne dotyczące klas gleboznawczych to dwa różne rodzaje danych, których sposób pozyskiwania odbywa się na podstawie różnych przepisów prawa i w oparciu o różne procedury, jak również to, że najpierw ustala się rodzaj użytku, a następnie klasę bonitacyjną gruntu ustalonego użytku. Wskazał też, mając na uwadze decyzje Starosty Węgrowskiego z 2 września 2019 r. znak ŚRL.6162.146.2018.LK, ŚRL.6162.147.2018.LK orzekające o rozpatrzeniu zastrzeżeń do uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...], że treść sformułowanych w sprawie w oparciu o te decyzje zarzutów jest swoistą nadinterpretacją uzasadnień powyższych orzeczeń. W skardze do Sądu na ww. decyzję z 28 września 2021 r., skarżący zarzucili naruszenie: -art. 20 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 12 pgik w zw. z § 7 ust. 1 pkt 7 oraz § 8 ust. 2 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, "rozporządzenie"), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie jest właściwe dla ustalenia użytku gruntowego; gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów, uwzględniająca, w szczególności treść § 7 ust. 1 pkt 7 oraz § 8 ust. 2 pkt 1 lit e) rozporządzenia prowadzi do wniosku, że postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów jest właściwe dla podjęcia ustaleń w sprawie użytku gruntowego; -art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez pominięcie decyzji Starosty Węgrowskiego z 2 września 2019 r. (znak sprawy: ŚRL.6162.146.2018.LK i ŚRL.6162.147.2018.LK), co skutkowało dokonaniem przez organ błędnych ustaleń faktycznych, mianowicie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż: (1) przedmiotowe dla sprawy części działek są lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 stawy o lasach; (2) fakt, że przedmiotowe dla sprawy części działek nie stanowiły gruntu leśnego i zostały błędnie sklasyfikowane jest wyłącznie opinią skarżących, którzy nie przedstawili jednoznacznych argumentów, popartych dowodami celem dowiedzenia, że w istocie części działek nie są lasem; (3) na podstawie dostępnego materiału dowodowego nie sposób rozstrzygnąć kiedy i dlaczego działki zostały ujęte w częściach jako las; gdy z ww. decyzji wynika, że części działek nie są lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach, zostały one błędnie sklasyfikowane w poprzednio obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu dla obrębu S., gm. S. jako las (obowiązującego dla okresu 01.01.2009 r. do 31.12.2018 r.), w ramach postępowania w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu nie da im się przywrócić prawidłowego użytku, jednakże nadają się do przeklasyfikowania, w związku z powyższym ww. działki powinny zostać ujęte w zatwierdzonym uproszczonym planie urządzenia lasu jako grunty nieleśne, przeznaczone do ponownej klasyfikacji, zgodnie z ww. decyzjami Starosty Węgrowskiego z 2 września 2019 r.; -art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 84 k.p.a. poprzez pominięcie wyjaśnień wykonawcy U. sp. z o.o. sporządzonych 7 lipca 2019 r. (dot. działek ewid. [...] i [...]), co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń, mianowicie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że (1) działki nr [...] i [...] w odpowiednich częściach są lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach; (2) fakt, że ww. działki w częściach nie stanowiły gruntu leśnego i zostały błędnie sklasyfikowane jest wyłącznie opinią skarżących, którzy nie przedstawili jednoznacznych argumentów, popartych dowodami celem dowiedzenia, że w istocie części działek nr [...] i [...] nie są lasem; (3) na podstawie dostępnego materiału dowodowego nie sposób rozstrzygnąć kiedy i dlaczego ww. działki zostały ujęte w częściach jako las; gdy z ww. wyjaśnień wynika, że działki nie są lasem w rozumieniu przepisów ustawy o lasach, zostały one błędnie zaklasyfikowane w poprzednio obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu jako las (obowiązującego dla okresu 01.01.2009 r. do 31.12.2018 r.), w ramach postępowania w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu nie da im się przywrócić prawidłowego użytku, jednakże nadają się do przeklasyfikowania, w związku z powyższym ww. działki powinny zostać ujęte w zatwierdzonym uproszczonym planie urządzenia lasu jako grunty nieleśne, przeznaczone do ponownej klasyfikacji; -art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez przedstawienie dowodu w postaci ortofotomapy (usługa serwisu publicznego - geoportal.gov.pl) celem podważenia treści dowodu urzędowego w postaci decyzji Starosty Węgrowskiego z 2 września 2019 r. (znak sprawy: ŚRL.6162.146.2018.LK oraz ŚRL.6162.147.2018.LK) oraz wyjaśnień wykonawcy U. sp. z o.o.; gdy (1) ortofotomapa (usługa serwisu publicznego - geoportal.gov.pl) ma charakter wyłącznie poglądowy i w żadnym razie nie może być traktowana jako dokument oficjalny, nie może być podstawą jakichkolwiek czynności administracyjnych czy urzędowych; (2) zgodnie z art. 10 § 1 w zw. z 81 k.p.a. ww. dowód nie może być traktowany jako dowód w sprawie, gdyż strona nie miała możliwości zapoznania się z nim i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; (3) ww. dowód nie może stanowić podstawy podważenia dokumentów urzędowych w postaci ww. decyzji oraz wyjaśnień wykonawcy U., stanowiącej opinię biegłego (art. 19 ust. 5 ustawy o lasach w zw. z art. 84 k.p.a.); -art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że użytki gruntowe na częściach działek zostały poprawnie sklasyfikowane jako lasy, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że działki w częściach zostały sklasyfikowane jako las w wyniku błędu popełnionego przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego U.; -art. 20 ust. 2 ustawy o lasach w zw. z art. 20 ust. 3a pgik poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że: (1) żądanie wszczęcia przez skarżących klasyfikacji gleboznawczej fragmentów działek nie jest niezgodne z ustaleniami U., (2) jest zgodne z ustaleniami U. i zmierza do ich wykonania, co upoważniało organ, bez naruszenia art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, do zmiany ewidencji gruntów w zakresie użytków leśnych na fragmentach działek na inne użytki gruntowe, określone przez klasyfikatora w procedurze gleboznawczej klasyfikacji gruntów; -art. 10 § 1 w zw. z art. 81 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, w szczególności przez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, gdy zgodnie z ww. przepisami przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ powinien zawiadomić stronę o zebraniu materiału dowodowego i umożliwić jej zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego materiału dowodowego; -art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że celem przywrócenia na częściach działek użytków rolnych, w miejsce błędnie wpisanych w ewidencji gruntów i budynków użytków leśnych, niezbędne jest przedstawienie przez wnioskodawców decyzji, o której mówi art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że fragmenty działek zostały błędnie sklasyfikowane, z czego wynika, że nie są lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, zatem przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, w tym wykazanie prawidłowego użytku na części działek ww. decyzji nie wymaga; -art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że celem przywrócenia na częściach działek użytków rolnych, w miejsce błędnie wpisanych w ewidencji gruntów i budynków użytków leśnych niezbędne jest przedstawienie przez wnioskodawców decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe dla sprawy części działek zostały błędnie sklasyfikowane, z czego wynika, że nie są lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, zatem przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, w tym wykazanie prawidłowego użytku na części działek ww. decyzji nie wymaga. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, jak i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych powiększonych o koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictw. Skarżący wnieśli nadto o przeprowadzenie dowodu z wydruku komputerowego (print screen) komunikatu ze strony internetowej geoportal.gov.pl dla wykazania m.in., że ortofotomapa ma charakter wyłącznie poglądowy. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr 144/2021 z 28 września 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Węgrowskiego z 2 sierpnia 2021 r. o odmowie przeprowadzenia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w związku ze zmianą użytków gruntowych Ls na grunty o charakterze rolnym na działkach położonych w obrębie ewidencyjnym S., gmina S., oznaczonych nr [...], [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że ww. działki widnieją w ewidencji gruntów i budynków (w ich odpowiednich częściach) jako użytek leśny, nadto działki te objęte są Uproszczonym planem urządzenia lasu dla gminy S. (w skrócie: U.), zatwierdzonym 28 stycznia 2019 r. Wskazano również, że skarżący do wniosku inicjującego niniejsze postępowanie nie załączyli żadnego dokumentu, który potwierdzałby, że ww. działki (w znaczeniu prawnym) nie są lasem; nie powołali się ani na decyzję dotyczącą wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ani na decyzję wydaną zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Załączonymi do sprawy - w ślad za wnioskiem - decyzjami Starosty z 2 września 2019 r. nie wykazali zaś, aby ww. działki zostały wyłączone spod obowiązywania U.. W takich okolicznościach, w świetle znajdującego zastosowanie w sprawie porządku prawnego, żądanie ich nie mogło zostać uwzględnione. Przywołane okoliczności nie pozwalały bowiem na stwierdzenie, że ww. działki utraciły status leśny; a -jak przyjęto- ustalenie klasy bonitacyjnej gruntu innego niż las jest możliwe dopiero po jego zmianie z użytku leśnego. Podzielając to stanowisko w całości, przedstawione w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy Sąd zauważa, że rozstrzygając organ II instancji prawidłowo ustalił również stan prawny, determinujący (co warto podkreślić) zakres koniecznego postępowania dowodowego. Prawidłowo też, z uwagi na występujące w sprawie zagadnienie, skoncentrował się w swojej ocenie na brzmieniu art. 20 ust. 3a pgik, zgodnie z którym ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Słusznie w efekcie wziął pod uwagę także art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, który stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Zasadnie następnie z uwzględnieniem wskazanych regulacji prawnych poczynił ustalenia faktyczne, nie naruszając w stopniu istotnym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Słusznie jednocześnie uznał, że z uwagi na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a także zakres U., jak i treści żądania inicjującego to postępowanie (i załączone do niego dokumenty), zasadnicze znaczenie w sprawie okazał się mieć U.. Orzekając w sprawie organ odwoławczy (za organem I instancji) zasadnie bowiem uznał, że z ww. przepisów wynika nakaz uwzględnienia w ewidencji gruntów i budynków planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu. To zaś słusznie doprowadziło ten organ do kolejnego wniosku, a mianowicie, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów. Dostrzec zaś trzeba, że plan urządzenia lasu zawiera nie tylko opis, ale i zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia (v. art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o lasach). Wyjaśnić też należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o lasach plan urządzenia lasu stanowi podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej, a uproszczony plan urządzenia lasu, to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje zaś (na co w szczególności zwrócił uwagę organ odwoławczy), że działki nr [...], [...], [...] i [...] w zakresie użytków leśnych zostały ujęte w U. dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2028 r., i przed wydaniem kontrolowanej w sprawie decyzji (ani później) nie zostały z niego wykreślone (v. pismo Starosty z 8 marca 2021 r. znak: ŚRL.6162.194.2018/2020/2021/LK(30), a także wyrok tut. Sądu z 12 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 744/21). Jednocześnie ustalono w postępowaniu, że skarżący nie dysponują żadną ostateczną decyzją wydaną w odpowiednim do tego trybie administracyjnym, a "zmieniającą" ww. działki w zakresie użytku leśnego na użytek rolny. To też słusznie doprowadziło organ II instancji do stwierdzenia, że ich żądanie o przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów na części ww. działek, nie może wywołać zamierzonego skutku, a w tej sytuacji decyzja "odmowna" wydana w I instancji musi być podtrzymana. Zgodnie bowiem z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych (dotyczącym ww. materii), dopóki dany teren ujęty jest w planie urządzenia lasu lub uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, dopóty nie jest dopuszczalna zmiana w innym postępowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny niż las. Inaczej rzecz ujmując: dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione (w żadnym trybie) do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu (v. art. 23 ust. 1 ustawy o lasach; por. też wyrok NSA z 11 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1369/21, z 9 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 4442/18, a także wyrok WSA w Olsztynie z 25 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 351/18). Obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków podlega tym samym ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów; zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów, które - stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów - przesądzają o treści wpisów w ewidencji. Nie ma przy tym znaczenia w postępowaniu przed organami prowadzącymi ewidencję czy objęcie danego terenu U. nastąpiło na skutek błędu czy omyłki, ani to, czy U. jest "prawidłowy". Organy te nie mają bowiem żadnych kompetencji do badania czy kwestionowania U.. Służy do tego odpowiednia procedura, jak zastrzeżenia do projektu U., czy skarga do sądu administracyjnego na zatwierdzenie U. (v. art. 21 ust. 4 i 5 ustawy o lasach; por. też postanowienie NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 2159/15). Stąd też organ odwoławczy rozstrzygając w sprawie obowiązany był w pierwszej kolejności kierować się U., a stwierdzenie, że działki w części objętej żądaniem skarżących, ujęte są w tym Planie, musiało zdeterminować jego orzeczenie, czemu też prawidłowo dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec zarzutów skargi (i dla porządku) Sąd wyjaśnia przy tym, że żadnego decydującego znaczenia w sprawie nie mogła mieć (ze wskazanego powyżej powodu) argumentacja organu oparta na analizie archiwalnych dokumentów, tj. ortofotomap z geoportal.gov.pl. Tym samym zarzuty skargi dotyczące tego zagadnienia już z tej przyczyny nie mogły okazać się skuteczne. Odnosząc się do skargi, Sąd stwierdza nadto, że w żaden sposób na ww. ocenę nie mogły też wpłynąć decyzje Starosty Węgrowskiego znak: ŚRL.6162.146.2018.LK oraz znak: ŚRL.6162.147.2018.LK, obie z 2 września 2019 r., wydane po rozpatrzeniu zastrzeżeń skarżących do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów obręb S., gmina S. dotyczących m.in. działek nr [...], [...], [...] i [...]; bo choć uznano tymi decyzjami zastrzeżenia skarżących, to jednak wyłącznie poprzez dodanie do opisu ww. działek "inne wylesienia" (co jednak nie zmieniło ich "charakteru" leśnego). W wyniku rozpatrzenia zgłoszonych przez skarżących zastrzeżeń, nie doszło więc do zmiany powodującej wykreślenie ww. działek z U.. Na marginesie Sąd dostrzega, że skutku tego (dotychczas) skarżący nie osiągnęli także poprzez wniesienie skargi do tut. Sądu na akt zatwierdzenia przez Starostę Węgrowskiego w dniu 28 stycznia 2019 r. U. na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. względem ww. działek, położonych w obrębie S., gmina S.. W wyniku rozpoznania tej skargi WSA w Warszawie wyrokiem z 12 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 744/21 oddalił bowiem skargę skarżących. Sąd wyjaśnia, że wskazany wyrok nie jest prawomocny; skarżący mają możliwość wnieść od niego (przy zachowaniu wymogów formalnych) przysługujący im środek zaskarżenia; niemniej jednak w sprawie niniejszej nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania do czasu jego uprawomocnienia się, a to na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, "p.p.s.a."). Zaskarżone w sprawie orzeczenie organu II instancji, Sąd miał bowiem obowiązek ocenić kierują się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu jego wydania. Stanowi o tym zasada uregulowana w art. 133 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). W dacie wydania zaskarżonej decyzji ww. działki objęte zaś były U.. W przypadku zaś zmiany tej sytuacji, skarżący mogą ponowić do organy wystąpienie zawierające żądanie "uaktualnienia" danych ewidencyjnych. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi; nie stwierdził, aby postępowanie w sprawie przeprowadzono wadliwie, z pominięciem ważnych w tym postępowaniu okoliczności i z naruszeniem w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy art. 10 § 1 k.p.a. Sąd nie stwierdził również, aby organ II instancji kierował się w sprawie błędnym stanem prawnym czy błędną jego wykładnią. Organ ten rozważył wszystkie istotne okoliczności, w tym ważne dla skarżących i zdaniem Sądu wydał prawidłowe orzeczenie, nie naruszając przy tym ani art. 20 ust. 3a pgik, ani art. 20 ust. 2 ustawy o lasach. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.