VII SA/Wa 1258/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 126 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanego dalej "k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku I. sp. z o. o. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty P. z dnia [...] nr [...] zobowiązującego wnioskodawcę do przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. dokumentów, celem wydania przez ten organ opinii, w trybie przewidzianym przepisem art. 96 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, postanowił odmówić wszczęcia postępowania. Organ I instancji podniósł, iż wniosek inwestora w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty P. z dnia [...] nr [...], którym zobowiązano wnioskodawcę do przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. dokumentów celem wydania postanowienia na podstawie art. 97 ust. 2 lub art. 97 ust. 5 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, został wniesiony w odniesieniu do postanowienia na które nie przysługuje zażalenie. Wskazał, iż zgodnie z art. 126 k.p.a. przepisy art. 156-159 k.p.a. mają zastosowanie wyłącznie do postanowień, od których służy zażalenie. Na postanowienie Starosty P. z dnia [...] taki środek zaskarżenia nie przysługuje, w związku z przepisem art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z poczynionymi ustaleniami organ I instancji stwierdził, iż wniosek inwestora w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowy. Po rozpoznaniu odwołania M. sp. z o. o. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak : [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji podniósł, iż przepisy art. 126 Kpa, oraz art. 156-159 Kpa dotyczące stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć mają zastosowanie wyłącznie do postanowień, od których służy zażalenie. Podniósł, iż art. 141 § 1 Kpa stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Starosty P. z dnia [...] znak: [...] wydane zostało w trybie art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przywołany przepis stanowi, że jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływa na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska odpowiednich dokumentów. Organ podniósł, iż przepisy ww. ustawy nie przewidują zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 96 ust. 3 tej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że brak oparcia żądania skierowanego do organu, w przepisach obowiązującego prawa, np. złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia, na które nie przysługiwało zażalenie, traktowane być powinno jako brak po stronie wnoszącego interesu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. Sp. z o. o. w P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów : art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 61, art. 107, art. 155 k.p.a., art.3 ust.1 pkt 13, w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowisk oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że rozbudowa Zakładu o nowe powierzchnie magazynowo-biurowo-logistyczne wymaga postępowania o oddziaływaniu tego zamierzenia na środowisko, art. 96 ust 3 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że rozbudowa zakładu o nowe powierzchnie magazynowo-biurowo-logistyczne może być uznana za przedsięwzięcie, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, co było podstawą wydania postanowienia z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji jest zgodne z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego przez Starostę P. z dnia [...] nr [...], którym zobowiązano skarżącą spółkę do przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. dokumentów, celem wydania opinii przez organ. Zaznaczyć należy, że przed oceną we właściwym postępowaniu, czy istnieją podstawy nieważności określone w art. 156 k.p.a., organ zobowiązany jest do zbadania zasadności wszczęcia takiego postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej. Następnie, w przypadku braku przeszkód do wszczęcia postępowania, organ przystępuje do oceny podstaw nieważności, a w przeciwnym razie odmawia wszczęcia takiego postępowania. Przeszkodą do wszczęcia postępowania mogą być zarówno przyczyny podmiotowe, wynikające z oceny zdolności do działania przez osoby zgłaszające żądanie jak i przedmiotowe. W niniejszej sprawie organ powołał się na brak oparcia żądania skierowanego do organu w przepisach obowiązującego prawa, tj. złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia, na które nie przysługiwało zażalenie, które traktowane być powinno jako brak po stronie wnoszącego interesu prawnego. Wskazać należy, iż wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył postanowienia wydanego w dniu [...] przez Starostę P. na podstawie art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do treści tego artykułu jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1 uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje wówczas postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska odpowiednich dokumentów. W niniejszej sprawie, organ nałożył na skarżącą na podstawie art. 96 ust. 3 ww. ustawy obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska szeregu dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...]. Organ prawidłowo pouczył stronę, że na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie. Z postanowień art. 96 ust. 3 ww. ustawy nie wynika natomiast, aby postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w tym przepisie było zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. W związku z tym zgodnie z regułami wynikającymi z art. 141 § 1 k.p.a. nie będzie przysługiwała od niego możliwość wniesienia zażalenia. Możliwość kwestionowania prawidłowości wydania takich postanowień będzie pojawiała się dopiero w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie (K. G. komentarz do art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008. nr 199 poz.1227). Podkreślić należy, że przepisy k.p.a. w rozdziale dotyczącym nieważności postępowania odnoszą się wprost tylko do rozstrzygnięć wydanych w formie decyzji. Jako wyjątek dopuszczono możliwość zaskarżenia w tym trybie postanowień. Na zasadzie odpowiedniego stosowania przyjęto w art. 126 k.p.a., że tylko do postanowień, od których przysługuje zażalenie stosuje się przepisy art. 156 - 159 k.p.a. Oznacza to wyłączenie możliwości wszczynania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności innych postanowień, a więc tych od których zażalenie nie przysługuje, czy takich, które wydawane są po wniesieniu zażalenia pełniącego funkcję formalną, a nie typowego środka zaskarżenia, prowadzących do wydania postanowienia o innym charakterze procesowo funkcjonalnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/BD 833/07). Słusznie zatem organ uznał, że postanowienie z dnia [...] nie może być przedmiotem kontroli w trybie przepisów o postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, gdyż nie spełnia ono kryteriów, o których mowa w art. 126 kpa. Powoduje to tym samym przeszkodę do wszczęcia postępowania, a zaistnienie takiej okoliczności uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty P. z dnia [...] w sytuacji, gdy przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 96 ust. 3 tej ustawy. Zasadne ustalenia organu powodują, że rozpoznawana skarga nie podważyła ani legalności, ani słuszności wydanego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.),