VII SA/Wa 1259/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2004r znak: [...] po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. nr [...] z dnia [...] maja 2002r, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce o nr ew [...] w miejscowości J. oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty K. nr [...] z dnia [...] maja 2002r w opisanym wyżej zakresie. W uzasadnieniu podał, iż będąca przedmiotem weryfikacji w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty K. nr [...] z dnia [...] maja 2002r dotknięte są wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce o nr ewid [...] w miejscowości J. Rażące naruszenie prawa polega zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rażącym naruszeniu przepisu § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, iż " odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami powinna wynosić co najmniej : dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi – 4 m, natomiast dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów – 3 m". Projekt budowlany zatwierdzony przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę przewidywał nadbudowę istniejącego obiektu w odległości 0,72 – 0, 96 m od granicy z działką nr [...], a ponadto w szczytowej ścianie zachodniej od granicy z działką nr [...] zaprojektowany został otwór okienny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku I.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja Starosty K. nr [...] z dnia [...] maja 2002r dotycząca pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego naruszyła w części dotyczącej nadbudowy § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem przewidziana do realizacji nadbudowa istniejącego obiektu zaprojektowana została w odległości 0, 72 – 0,96 m od granicy z działką nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzje wniosła I. K. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 – 10 kpa oraz art. 89 § 2 kpa mających istotny wpływ na wynik sprawy. I.K. podniosła w związku z § 2 ust 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, iż organ prowadzący postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie poinformował jej " o możliwości dostosowania projektu budowlanego do wymogów wskazanych ewentualnie przez określonych biegłych". Skarżąca zarzuciła, iż nie została poinformowana również o treści § 12 ust 6 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z ostrożności procesowej podniosła, że " Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozważył możliwości uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę przedmiotowej nieruchomości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Starostę K.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając w postępowaniu nieważnościowym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] maja 2002r którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku ustalił, iż decyzja ta dopuściła do nadbudowy budynku położonego w odległości 0,72 – 0, 96 m od granicy z działką sąsiednią nr [...], a ponadto w szczytowej ścianie zachodniej od granicy z działką nr [...] zaprojektowany został otwór okienny. Decyzja ta została więc wydana z oczywistym naruszeniem § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U z 1999r.Nr 15, poz 140 ze zm ). Naruszenie to, z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu słusznie zostało uznane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za rażące naruszenie prawa, obligujące do stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na nadbudowę, jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Prawidłowo też, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność w tej części decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2002r. Z przepisu art. 157 § 1 kpa wynika bowiem właściwość do stwierdzenia nieważności decyzji nie tylko organu odwoławczego lecz jednocześnie decyzji organu pierwszej instancji jeżeli jest ona dotknięta nieważnością wymienioną w art. 156 § 1 kpa ( wyrok NSA z 18.08.1997r, IV S.A. 1520/95, wyrok NSA z 10.01.2001r, I S.A. 1790/99 ). Zarzuty skarżącej są bezzasadne i wynikają z niezrozumienia zasad obowiązujących w postępowaniu nieważnościowym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczynając z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczął postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzekał co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji lecz orzekał jako organ kasacyjny. Przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w oparciu o art. 156-158 kpa było zbadanie decyzji o pozwoleniu na budowę i ustalenie czy została ona wydana z wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Działania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mogły zmierzać do wyjaśniania stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie lecz sprowadzały się wyłącznie do zbadania weryfikowanej decyzji pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Przepisy art. 156 § 1 i art. 158 §2 kpa w związku z art. 157 §2 kpa wskazują, że jeśli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, organ nadzoru obowiązany jest wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł więc uchylić decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania przez Starostę K. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r wraz z pouczeniem o przysługującym jej prawie do złożenia wyjaśnień i zapoznania się z materiałem dowodowym. Wobec powyższego, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 kpa, art. 9 kpa i art. 10 kpa. W świetle powyższych rozważań skarga jest nieuzasadniona, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz 1270 ), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.