VII SA/Wa 1259/13

Dnia 6 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1259/13 ze skargi L. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i czynności egzekucyjnych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w związku doręczeniem L.W. tytułów wykonawczych Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. dotyczących nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach 4,00 x 3,00 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach 3,00 x 1,20 m i wysokości 1,90 m na działce nr [...] przy ul. [...] w W.. W dniu 27 sierpnia 2013 r. wpłynął do Sądu podpisany wniosek L. W., reprezentowanej przez syna T. W., o wstrzymanie egzekucji i innych bezprawnych działań organów nadzoru budowlanego z uwagi na stan zdrowia i życia skarżącej. We wniosku wskazano, że skarżąca nie jest w stanie samodzielnie dokonać nakazanej rozbiórki oraz nie posiada środków pieniężnych, które pozwalałyby jej zlecić rozbiórkę obiektu stosownemu podmiotowi. Z uwagi na treść wniosku Sąd potraktował, że stanowi on wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i czynności egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na zakres przedmiotowego wniosku, wskazania wymaga, że po pierwsze, zastosowanie ww. przepisu dotyczy aktów administracyjnych, które nadają się do wstrzymania, a po drugie przepis ten nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie nie tworzy żadnych praw i obowiązków dla skarżącej, które winny zostać przez nią wykonane i mogłyby wywołać trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Postanowienie to uznaje wyłącznie zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, nie nadaje się więc do wstrzymania, ponieważ nawet wyeliminowanie jego z obrotu prawnego nie mogłoby wywołać skutku w postaci wstrzymania czynności egzekucyjnych. Odnosząc się do wniosku w zakresie wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych wskazania wymaga, że choć na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane być mogą akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, to w myśl art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych właściwym jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II FZ 529/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd Administracyjny nie jest więc władny rozpoznać takiego wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.