VII SA/Wa 126/12

25 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Urszula Wilk, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S.A. (dawniej A. S.A. z siedzibą w W.) na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011 r. nr (...) w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych skargę oddala. Postanowieniem z dnia (...) listopada 2011 r. nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: (...)WINB), działając w oparciu o art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), oraz art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu zażalenia A. S. A. z siedzibą w W. (obecnie: A. S. A. w W.) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) (dalej: PINB (...)) z dnia (...) września 2011 r., znak: (...) wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z zamontowaniem planszy reklamowej –siatki winylowej na konstrukcji wsporczej na szczytowej ścianie budynku przy ul. (...) w W. bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz nakładające na spółkę A. S. A. z siedzibą w W. obowiązek wykonania i przedłożenia w PINB (...) w terminie 30 dni od dnia od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych (w formie graficznej i opisowej) związanych z zamontowaniem planszy reklamowej – siatki winylowej na konstrukcji wsporczej na szczytowej ścianie budynku przy ul. (...) w W. wraz z oceną techniczną określającą prawidłowość ich wykonania i zgodność z przepisami Prawa budowlanego oraz opinią Stołecznego Konserwatora Zabytków, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt sprawy wynika, że w związku z wystąpieniem Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia (...) marca 2010 r. o sprawdzenie legalności zainstalowania siatek winylowych na obiektach i w obszarach zabytkowych na terenie dzielnicy (...) w dniu (...) kwietnia 2010 r. dokonano kontroli budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. (...) w W.. Z ustaleń pokontrolnych wynika, że na elewacji szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. została zamontowana plansza reklamowa na konstrukcji wsporczej z oświetleniem lampami halogenowymi. Z informacji uzyskanych od organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika, że inwestycja wykonana została przez spółkę A. S.A. bez zgody tego organu. Ponadto budynek przy ul. (...) jest wpisany do rejestru zabytków (decyzja z dnia (...) lipca 1963 r. nr (...)) zatem umieszczanie na nim urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów wymaga uzyskania pozwolenia organu ochrony zabytków, a następnie organu administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu postanowienia (...)WINB stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że inwestycja była realizowana w warunkach samowoli budowlanej., ponieważ brak jest zgłoszenia zamiaru wykonania robót złożonego odpowiedniemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej w terminie 30 dni przed rozpoczęciem inwestycji. Wobec tego organ nadzoru wszczął postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego mającym zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego. Odnosząc się do treści zażalenia zawierającego zarzut prowadzenia postępowania w niewłaściwym trybie organ podniósł, że siatka winylowa wraz z konstrukcją wsporczą nie stanowi obiektu budowlanego lub jego części wobec czego nie jest zasadnym korzystanie z trybu art. 49b Prawa budowlanego. Powyższe postanowienie (...)WINB z dnia (...) listopada 2011 r. Nr (...) stało się przedmiotem skargi A. S.A. w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 50 i 51 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie oraz art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezawieszenie postępowania oraz uniemożliwienie przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że inwestycja została zrealizowana na szczytowej ścianie budynku wpisanego do rejestru budynków, w związku z czym stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego taka instalacja wymaga pozwolenia na budowę, a w konsekwencji zastosowanie powinien znaleźć art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ nie przeprowadził postępowania dowodowego dotyczącego charakteru inwestycji i nie uzasadnił zastosowania trybu określonego w art. 50 Prawa budowlanego. W ocenie Skarżącej uniemożliwia to legalizację inwestycji i spowodowało odmowę zawieszenia postępowania do czasu uzyskania przez Skarżącą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem. Podstawowy zarzut Skarżącej sprowadza się do podważenia zasadności prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane). Sąd tego zarzutu nie podzielił. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego będący podstawą do wstrzymania robót budowlanych. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 (obiekt budowlany będący w budowie lub wybudowy bez wymaganego pozwolenia na budowę) lub w art. 49b ust. 1 (obiekt budowlany będący w budowie lub wybudowy bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy podać przyczynę wstrzymania robót oraz ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń (art. 50 ust. 2 Prawa budowlanego). Ustawodawca postanowił, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 (nakazanie rozbiórki części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego) albo w art. 51 ust. 1. (zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nałożenie, z określeniem terminu wykonania, obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian). W hipotezie art. 50 Prawa budowlanego mieszczą się obiekty niewymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a także roboty budowlane, które wprawdzie wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jednakże nie mogą zostać uznane za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Będą to roboty budowlane nie będące budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (tj. wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudową, rozbudową, nadbudową obiektu budowlanego), a zatem prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego wynika, że przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Z kolei przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego). W związku z powyższym należy stwierdzić, że tryb określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego ma zastosowanie m. in. do legalizacji robót budowlanych, które wprawdzie są wykonywane bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, (w warunkach samowoli budowlanej), jednakże nie dotyczą obiektu budowlanego, czyli - stosownie do treści art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit a), budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit b), ani też obiektu małej architektury (art. 3 pkt 1 lit c). Zgodzić się należy z twierdzeniem Spółki, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie korzysta ze uproszczonego trybu w postaci zgłoszenia zamiaru robót budowlanych. Nie oznacza to jednak, że wykonanie takiego urządzenia w warunkach samowoli spowoduje zastosowanie art. 48 lub 49b Prawa budowlanego, albowiem przepisy te przewidują prowadzenie postępowania wyłącznie wobec obiektu budowlanego lub jego części. W związku z powyższym należy uznać, że organy nadzoru budowlanego właściwie zastosowały w niniejszej sprawie tryb określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, co skutkuje oddaleniem skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.