VII SA/Wa 1260/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. K. i E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak : [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1, w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek B. i E. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nakazującą B. i E. K. rozbiórkę samowolnie wykonanej wiaty dobudowanej do budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w miejscowości M. Organ wskazał, iż na ww. działce znajduje się wiata o wymiarach 3,04 m x 4,26 m, dobudowana do budynku gospodarczego (stodoła), pełniąca funkcję kojca dla psów. Budowa przedmiotowego obiektu nie została jednak poprzedzona zgłoszeniem właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej w trybie art. 30 Prawa budowlanego. W związku z powyższym organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] nałożył na B. i E. K. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni szeregu dokumentów wymaganych jak przy zgłoszeniu. Wobec niespełnienia obowiązku nałożonego ww. postanowieniem decyzją z dnia [...] nakazał skarżącym rozbiórkę samowolnie wykonanej wiaty. Powyższe rozstrzygnięcie w trybie odwoławczym zostało utrzymane w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia zastosowanie ma tryb postępowania określony w art. 49 b Prawa budowlanego zgodnie z którym w przypadku niespełnienia obowiązku o którym mowa w art. 49b ust. 2, stosuje się art. 49b ust. 1 – tj. "właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Odnosząc się do zarzutów skarżących zawartych w rozpatrywanym wniosku organ wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności. Wyjaśnił, iż objętego sentencją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] obiektu, z uwagi na jego konstrukcję nie można zakwalifikować jako ogrodzenie (urządzenie budowlane). Tym samym organ prawidłowo zastosował w sprawie tryb postępowania określony w art. 49 b Prawa budowlanego. Wskazał, że podnoszona przez skarżących we wniosku z dnia 4 stycznia 2010 r. okoliczność wcześniejszego zgłoszenia organowi nadzoru budowlanego, przedmiotowego kojca jako samowoli budowlanej pozostaje bez znaczenia dla oceny decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] pod kątem obarczenia jej wadą nieważności. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że budowy przedmiotowego kojca nie poprzedzało zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpili B. i E. K. Skarżący wskazali, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. rażąco naruszył prawo zobowiązując ich postanowieniem z dnia [...] do przedłożenia projektu zagospodarowania działki sporządzonego na wyrysie dla celów projektowych przez osobę uprawnioną, podczas gdy w art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego taki zapis nie istnieje. Ponadto zarzucili, iż organ nie zastosował art. 86 kpa. tj. nie przesłuchał stron oraz błędnie uznał za prawidłową interpretację, że sporny kojec jest wiatą, czym dopuścił się rażącego dopuszczenia art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak : [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 utrzymał w mocy decyzję własną. Rozpoznając sprawę ponownie organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...]. Stwierdził, iż w świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego sprawy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie jest obarczone wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa, co uzasadniałoby stwierdzenie jego nieważności. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w rozpoznanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że stanowią one powtórzenie zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], do których organ już ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wiaty i altany nie muszą być obiektami wolnostojącymi bowiem taki wymóg odnosi się tylko do parterowych budynków gospodarczych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. i E. K. Skarżący podnieśli, iż nie zgadzają się z powyższym rozstrzygnięciem, gdyż za podstawę prawną we wszystkich wydawanych przez organy rozstrzygnięciach przyjęto art. 49 b Prawa budowlanego z dnia 28 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od 26 września 2005 r. Wskazali, że w poprzednim brzmieniu ustawy była mowa o powierzchni zabudowy do 10 m ² podczas gdy obecnie jest mowa o powierzchni zabudowy do 25 m ². Zaznaczyli, że w sprawie samowoli budowlanej decydują przepisy z daty budowy, a nie z daty orzekania w sprawie. Oświadczyli, że wiata na ich działce wybudowana została wiosną 2005 r. i dlatego budując sporną wiatę należało uzyskać pozwolenie na budowę. Zdaniem skarżących, postępowanie legalizacyjne powinno się zatem odbywać na podstawie art. 48, a nie 49 ustawy - Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje ; Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej , stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Powyższą decyzją organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanej wiaty pełniącej funkcję kojca dla psów, dobudowanej do budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości M. Na wstępie wskazać należy, że badane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to ma w ocenie organu charakter rażący. W rozpatrywanej sprawie, organy prawidłowo ustaliły, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanej wiaty pełniącej funkcję kojca nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Wskazać należy, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych o powierzchni zabudowy do 25 m ², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m ² powierzchni działki.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ słusznie zakwalifikował przedmiot niniejszego postępowania jako wiatę z przeznaczeniem na kojec dla psów. Ogólnie bowiem przyjęta definicja kojca określa go jako najczęściej niewielką, otwartą z góry i ogrodzoną po bokach przestrzeń do okresowego lub stałego przetrzymywania psów lub zwierząt hodowlanych. Kojec zgodny z tą definicją nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, gdyż jest związany tylko z ogrodzeniem terenu. Natomiast jeżeli ma zadaszenie oparte na słupkach spełnia on już definicję wiaty. Budowa zaś wiaty stosownie do ww. artykułu wymaga dokonania zgłoszenia. Bezspornym jest, iż na przedmiotowej działce znajduje się wiata z dachem jednospadowym krytym papą, dobudowana do istniejącego budynku i pełniąca funkcję kojca dla psów. Budowa takiego obiektu zwolniona była z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2), jednakże koniecznym było w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dokonanie zgłoszenia budowy właściwemu organowi, czego skarżący nie uczynili. Organ zasadnie zatem wszczął procedurę określoną w art. 49 b Prawa budowlanego regulującą samowolę budowlaną. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach, na podstawie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów takich jak przy zgłoszeniu budowy przedmiotowej wiaty. Wskutek zaś nie wypełnienia przez skarżących nałożonych na nich obowiązków organ zobligowany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Stosownie bowiem do treści art. 49 b Prawa budowlanego w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia zastosowanie ma tryb postępowania określony w art. 49 b Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia obowiązku o którym mowa w art. 49 b ust. 2, stosuje się art. 49 b ust. 1. Stosownie do jego treści właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skoro zatem na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń organów obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania (wiata) pełniący funkcję kojca dla psów został wybudowany bez dokonania zgłoszenia w organach architektoniczno – budowlanych, a skarżący nie przedłożyli dokumentów, do okazania których zostali zobowiązani postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] zasadnie organ nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Tym samym słusznie organ stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie narusza prawa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organy błędnie zastosowały art. 49 b Prawa budowlanego zamiast art. 48 wskazać należy, iż procedura wynikająca z art. 48 Prawa budowlanego ma zastosowanie do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Budowa przedmiotowej wiaty pełniącej funkcję kojca nie wymagała natomiast uzyskania pozwolenia na budowę, lecz jedynie dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej dlatego właściwe było zastosowanie procedury określonej w art. 49 b Prawa budowlanego. W kwestii zarzutu dotyczącego zastosowania przez organ niewłaściwych przepisów należy uznać go za bezzasadny. Organy rozpoznając sprawę zobowiązane są bowiem stosować przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie wydawania rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązujących w dacie powstanie danego obiektu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji bezsprzecznie wynika, iż obiekt został zrealizowany w 2005 r. Ustalenia te pokrywają się z oświadczeniami skarżących zawartymi w protokole z przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2009 r. oględzin, iż wiatę wybudowano w 2005 r. bez dokonania zgłoszenia. Stwierdzić zatem należy, iż organ zastosował właściwe przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania przez organ. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja jak i decyzja poprzedzająca ją z dnia [...] odpowiadają prawu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).