VII SA/Wa 1261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Ł. D. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Ł. D., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2014r., nr [...] stwierdzającą na wniosek J.C., reprezentowanej przez radcę prawnego M. C., nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T.J., H. W. i M. W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem, na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych we wsi [...], gmina [...] (przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], na rzecz K.D. i Ł. D.). Postępowanie administracyjne miało następujący przebieg: Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku T. J., H. W. i M. W., zatwierdził projekt i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem, na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych we wsi [...], gmina [...] (przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], na rzecz K. D.i Ł.D.). Pismem z [...] maja 2013 r., J. C. reprezentowana przez radcę prawnego M. C. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr [...] i [...] położonych we wsi [...] gm. [...], która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazała, że zgodnie z art. 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm.) obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, możliwe było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w którym " dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej te ust. 4 pkt 2, lecz nie niniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub projektowanymi elementami zagospodarowania dziatki sąsiedniej i uzyskania pisemnej zgody jej właściciela." Natomiast w niniejszej sprawie właścicielka działki o numerze ewidencyjnym [...] J. C. takiej zgody inwestorowi nic udzieliła. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. W wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...], uchylił w całości decyzję organu wojewódzkiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia GINB wskazał, że Wojewoda [...] nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości w kontekście postępowania nieważnościowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], Wojewoda [...], stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. J., H. W. i M. W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem, na działkach nr ewid. [...] i [...]. położonych we wsi [...], gmina [...]. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że sporna decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z uwagi na okoliczność braku decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył Ł. D. reprezentowany przez adwokata A. R.. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał powołaną na wstępie decyzję z [...] kwietnia 2015 r. znak [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień 4 lipca 2001 r.) zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Następnie organ wskazał, że zgodnie z definicją legalną, zawartą w art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego, przez pozwolenie na budowę rozumieć należy, decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Stosownie natomiast do art. 28 powołanej ustawy, roboty budowlane co do zasady można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1 K.p.a., decyzja jest decyzją ostateczną, jeśli nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji. Zdaniem organu decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być zatem wydana po zrealizowaniu, nawet po faktycznym rozpoczęciu przez inwestora inwestycji, której dotyczy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Samowolne podjęcie robót budowlanych wyłącza zatem możliwość udzielenia na te prace pozwolenia na budowę. W związku z powyższym organ wskazał, że z analizy planu realizacyjnego zagospodarowania działki nr ewd. [...], stanowiącego załącznik do decyzji Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] marca 1992 r. Nr [...]. zezwalającej na budowę budynku letniskowego typu "BRDA", na działce nr ewid. [...]. położonej we wsi [...]. wynika, że na dzień [...] marca 1992 r., we wschodnio - południowej części działki ewid. [...]. 1 metr od granicy z działką nr ewid. [...]. znajdował się już budynek o wym. 5,60 m x 3.55 m przeznaczony do likwidacji. W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do ww. decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...], projektant wskazał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego położonego na działkach nr ewid. [...] i [...]. położonych we wsi [...] (por. opis techniczny). Również załączona przez inwestorów do wniosku z dnia [...] czerwca 2001 r. o wydanie pozwolenia na budowę, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 2001 r., znak: [...], ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej m. in. na rozbudowie budynku i adaptacji do wymogów budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych we wsi [...]. Organ podkreślił, że ze znajdującej się w aktach sprawy organu stopnia podstawowego mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów projektowych (stanowiącej cześć projektu budowlanego), na której to mapie widnieje adnotacja powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, świadczącej, że jest to kopia mapy jednostkowej przyjętej do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lutego 2001 r. wynika jednoznacznie, że już w dniu [...] lutego 2001 r. - a więc przed dniem wydania weryfikowanego w niniejszym postępowaniu nieważnościowym pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2001 r. - na terenie działek nr ewid. [...] i nr ewid. [...], położonych we wsi [...], znajdował się oprócz budynku letniskowego typu "BRDA" (położonego w północno - wschodniej części działki nr ewid. [...]), budynek mieszkalny, 2 - kondygnacyjny, o wymiarach około 15,50 m x 10,00 m. Nadto, z uwagi na okoliczność, iż ww. mapa stanowi w istocie projekt zagospodarowania terenu i znajduje się w aktach organu stopnia podstawowego, który to organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, to należy przyjąć, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] w chwili wydania weryfikowanej w niniejszym postępowaniu decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...], znak: [...], posiadał wiedzę, iż na działkach inwestycyjnych nr ewid. [...] i nr ewid. [...], zrealizowane były już roboty budowlane polegające na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem. Ponadto organ wskazał, że okoliczność zrealizowania przez inwestorów przedmiotowej inwestycji przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, potwierdza również operat geodezyjny z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...], dokumentujący zmiany na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...] położonych we wsi [...]. Zdaniem organu, z powyższego operatu jednoznacznie wynika, że na terenie działek nr ewid. [...] i nr ewid. [...] już w dniu [...] stycznia 2001 r.. istniał budynek mieszkalny, 2- kondygnacyjny, o wymiarach około 15.73 m x 10,10 m. Dalej, organ wskazał, że z analizy porównawczej ww. dokumentów z projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją [...] lipca 2001 r., Nr [...], jednoznacznie wynika, że inwestycja, która miała być zrealizowana na mocy ww. decyzji, jest tożsama z budynkiem mieszkalnym, który znajdował się na działkach inwestycyjnych przed dniem wydania weryfikowanego pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe zdaniem organu nie sposób przyjąć, iż w ramach przedmiotowej inwestycji rozbudowano budynek o wymiarach 5.60 m x 3.55 m, położony na działce nr ewid. [...], gdyż w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę na działkach inwestycyjnych nr ewid. [...] i nr ewid. [...]. istniał już budynek mieszkalny w kształcie odpowiadającym budynkowi mieszkalnemu, który miał zostać zrealizowany na mocy spornego pozwolenia na budowę. Wobec powyższych ustaleń Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia przez organ stopnia podstawowego, przy wydawaniu weryfikowanej decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., Nr [...], wymagań ustanowionych w przepisie art. 28 Prawa budowlanego, a nie jak to wskazał organ wojewódzki - art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2015 r., skarżący Ł. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., pomimo nieustosunkowania się do merytorycznej trafności tej decyzji w kontekście zarzutów i argumentów odwołania oraz przytoczenie zupełnie innych powodów opartych na odmiennej przesłance materialnoprawnej przemawiających za rzekomą nieważnością decyzji nr [...], co doprowadziło do pozbawienia skarżącego konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do dwuinstancyjności postępowania (art. 78 Konstytucji RP) i wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji przyjęcia, że inwestycja, której dotyczyła będąca przedmiotem niniejszego postępowania decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę została zrealizowana przed uzyskaniem wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie prawidłowego uzasadnienia decyzji przez organ II instancji dokonanego z pominięciem zasady przekonywania obywateli, w którym to uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do żadnego z zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji Wojewody [...]. Zarzuty te zostały rozwinięte i sprecyzowane w uzasadnieniu skargi. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji wobec jej wydania z rażącym naruszeniem art. 15 k.p.a., co wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego. Ponadto skarżący na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dziennika budowy. Skarżący wskazał, że nie miał możliwości przedłożenia tego dokumentu na wcześniejszym etapie postępowania, albowiem organ II instancji zupełnie zmienił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Dokument ten zdaniem skarżącego jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jego dopuszczenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu – dziennika budowy, wskazał, że kopia dziennika budowy dla przedmiotowej inwestycji znajduje się w aktach organu wojewódzkiego. W toku rozprawy w dniu 5 maja 2016 r. sąd dopuścił na wniosek skarżącego dowód z dokumentu – kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem dziennika budowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że ww. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, chociaż z innych powodów niż uzasadnił organ I instancji zmieniając przy tym podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia.. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Tym samym dla zachowania powyższej zasady konieczne jest zajęcie przez organ odwoławczy stanowiska co do prawidłowości decyzji organu I instancji i zarzutów odwołania, przy uwzględnieniu odniesienia się do zarzutów odwołania. Istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przez organ odwoławczy. Nie narusza tej zasady wydanie decyzji przez organ odwoławczy z innym uzasadnieniem niż to uczynił organ I instancji. Organ odwoławczy, zaskarżoną decyzją, wprawdzie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu została wydana z rażącym naruszeniem prawa ale naruszeniem innego przepisu ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy może skorzystać z przysługujących mu uprawnień reformatoryjnych i orzec merytorycznie, lecz winien dokładnie zbadać, czy prawidłowo jest ustalony stan faktyczny w danej sprawie i dokonać należytej oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2227/13 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Należy przy tym zauważyć, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji zostało wszczęte na wniosek a nie z urzędu. Wnioskodawca podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa nie stawiał zarzutu zrealizowania inwestycji przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia. Oczywiście organ miał obowiązek zbadania wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. ale w sytuacji, gdy ten zarzut, tj. zrealizowanie inwestycji przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie był podnoszony ani we wniosku ani nie był powodem wydania przez organ I instancji decyzji o unieważnieniu pozwolenia – uzasadnienie decyzji wymagało szczególnej staranności i wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, że rzeczywiście inwestorzy zrealizowali inwestycję przed uzyskaniem pozwolenia. Uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 11 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy oraz art. 107 § 3 k.p.a., nakładający na organ obowiązek wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd może mieć miejsce wówczas, gdy ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ rozpatrujący sprawę wyczerpują istotę sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W przeciwnym razie zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu, gdyż uniemożliwione jest dokonanie oceny przez sąd przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest słuszny pogląd, że staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych wymogów. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się kopia (niepoświadczona za zgodność) dziennika budowy, z którego wynika, że budowę rozpoczęto w dniu [...] marca 2002 r. a więc już po wydaniu pozwolenia. Organ nie odniósł się do tej okoliczności, a przecież unieważniając udzielone pozwolenie podważył dokonane w nim wpisy. Sąd na rozprawie dopuścił dowód z dziennika już poświadczonego za zgodność z oryginałem. Ponadto, skarżący w toku postępowania administracyjnego (pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r.) podnosił, że pozwolenie na budowę dotyczyło rozbudowy istniejącego budynku murowanego co zdaje się również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] maja 2011 r., również w tytule opisu technicznego do projektu wskazano określenie "rozbudowy". Organ pominął tę kwestię. Organ był obowiązany ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę, co oznacza, iż miał obowiązek rozpatrzyć wszystkie okoliczności i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, winien odnieść się do podnoszonych argumentów strony odwołującej się, ale także wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tym samym uznać należy że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy winien uwzględnić powyższą ocenę i podjąć jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 k.p.a. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono podstawie art. 200 p.p.s.a.