VII SA/Wa 1262/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę obwodnicy A. postanawia: 1. odrzucić skargę C. w W., 2. zwrócić skarżącemu C. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tytułem uiszczonego wpisu od skargi. C. w W. (poprzednia nazwa: S. ) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r, znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu kompensacji przyrodniczej oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obwodnicy A. w ciągu drogi krajowej nr [...] granica państwa – W. – B. – S. - granica państwa od miejscowości G. w km 747 + 742 (stary kilometraż 43 + 492) - za skrzyżowanie dróg krajowych nr [...] i nr [...] w A. dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w B. oraz uchylającą w/w decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zw. p.p.s.a. - Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1-5 cytowanego przepisu. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 i 3 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) od 11 lipca 2003 r. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę mogą być wyłącznie." inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ponadto ust. 3 tego przepisu stanowi, że w wymienionych wyżej postępowaniach nie stosuje się art. 31 k.p.a. Z kolei nowelizacja ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska dokonana w dniu 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 113, poz. 954) wprowadziła dalsze istotne zmiany omówionej wyżej procedury. W ust. 3 art. 46 wprowadzono regułę, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego. Nowelizacja ta wywołana była koniecznością implementacji do polskiego systemu prawnego dyrektywy 2003/35/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie udziału społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska, a także w sprawie zmiany poprzedzającej ją dyrektywy. Dyrektywa ta była natomiast efektem podpisania przez Wspólnotę Europejską w dniu 25 czerwca 1998 r. Konwencji ONZ/EKG o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Konwencja z Aarhus). Zmiana dyrektywy dopuszczała określenie przez Państwa Członkowskie, na jakim etapie postępowania mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania związane z planami i programami odnoszącymi się do środowiska, szeroko określała też krąg podmiotów indywidualnych i organizacji, które winny mieć dostęp do procedury odwoławczej przed Sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem przepisów dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa. Konsekwencją tej implementacji była opisana wyżej nowelizacja Prawa ochrony środowiska dokonana w dniu 28 lipca 2005 r., sytuująca postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, który powinien zostać złożony nie później niż przed upływem dwóch lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Zmiana przepisów Prawa ochrony środowiska wyeliminowała z postępowania o uzyskania pozwolenia na budowę, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Organizacje społeczne mogą zatem występować we wcześniejszej fazie szeroko rozumianego postępowania budowlanego, zgodnie z celami wyłożonymi w omówionej wyżej dyrektywie, utraciły natomiast taką możliwość na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego też wyeliminowano przepis art. 31 k.p.a., wykluczając tym samym możliwość występowania w takiej sprawie podmiotów innych niż wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotu niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że pomimo tego, iż skarżący wprawdzie brał udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, to jednak sam fakt uczestniczenia w postępowaniu oraz doręczenia przez organ decyzji danemu podmiotowi nie czyni z niego strony postępowania, która mogłaby wnieść skuteczną skargę do sądu administracyjnego. O przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym (uprawnionej następnie do wniesienia skargi na decyzję) nie decyduje wola organu administracji publicznej, lecz wyłącznie przepisy prawa, te zaś nie dopuszczają do udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organizacji społecznych. Należy zatem stwierdzić, że przedmiotową skargę wniósł podmiot, któremu ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku legitymacji procesowej i z tego względu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.