VII SA/Wa 1263/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi H. P. i A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. G. i H. P., decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gm. S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania oraz wskazał, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].10.2015 r., nr [...] nałożył na inwestora A.G. i H. P. obowiązek uzupełnienie załączonego projektu budowlanego, poprzez uwzględnienie w nim wymogów zawartych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...].05.2005 r. oraz zawartych w Rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Wojewódzki [...].[...]). Wobec nieusunięcia przez inwestorów wskazanych nieprawidłowości Starosta [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości K., gm. S.. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m. in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku spełnienia przez inwestora wymogów o którym mowa w ww. art. oraz wymagań wynikających z art. 32, ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast, w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec nieusunięcia przez inwestorów wskazanych nieprawidłowości organ powiatowy prawidłowo odmówił wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...].05.2005 r. Projektowana inwestycja polegająca na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (jako jedno zamierzenie budowlane) jest niezgodna z rozdziałem II § 15 ust. 5 lit. c wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdyż zabudowa na działkach nadrzecznych nie może być realizowana bliżej niż 20 m od górnej krawędzi skarpy, natomiast z projektu zagospodarowania wynika, że już istniejący budynek znajduje się w tej strefie, jak również ok. 4m planowanej rozbudowy znajduje się w pasie bliższym niż 20 m od górnej krawędzi skarpy. W aktualnym stanie prawnym, w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, mimo przywołania w rozdziale II § 3 ust. 3 pkt 6 lit. c MPZP gminy S. Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu, obowiązują nowe regulacje prawne w powyższym zakresie, wynikające z Rozporządzenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 powyższego Rozporządzenia, które zastąpiło poprzednie Rozporządzenie, zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Przedłożony projekt rozbudowy budynku mieszkalnego linią zabudowy wkracza w całości w powyższą 100 m strefę ochronną. Wojewoda [...] stwierdził, że zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. należy zachować istniejącą już zabudowę na działkach nadrzecznych jednakże projektowana inwestycja wprowadza nową zabudowę o przeznaczeniu mieszkalnym (o łącznej powierzchni zabudowy 289,19 m2 ) w pasie 100 m od linii brzegów rzeki. Przy czym cztery metry planowanej rozbudowy znajduje się w pasie bliższym niż 20 metrów od górnej krawędzi skarpy. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu organ wyjaśnił, że Rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] jest rozporządzeniem wykonawczym i stanowi prawo miejscowe, podobnie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w ustawie o ochronie przyrody i obowiązuje niezależne od zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. P.i A. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 104 § 1 k.p.a. skutkujące prowadzeniem postępowania z naruszeniem zasady praworządności, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów zawartych w § 15 ust 5 lit c Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gm. S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. z dnia [...] maja 2005 r, nr [...] oraz art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyrażone błędnym przyjęciem, że zakaz planistyczny nie wynika z postulatu planistycznego dla realizacji którego został ustanowiony oraz błędnym przyjęciem, że norma niższej rangi niż ustawowa samoistnie może wpływać na sposób wykonywania prawa własności, co miało wpływ na rozstrzygnięcie postępowania; - nieuprawnione pominięcie przepisu art. 73 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, co miało wpływ na rozstrzygnięcie postępowania; - niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 64 ust 3 Konstytucji RP poprzez niezasadne przyjęcie, że projekt budowlany polegający na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości K. w gm. S. jest niezgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Przy tak skonstruowanych zarzutach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gm. S.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy jest niezaskarżalne, co oznacza, że może być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę lub odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia [...].10.2015 r., nr [...] nałożył na inwestora A. G. i H. P. obowiązek uzupełnienie załączonego projektu budowlanego, poprzez uwzględnienie w nim wymogów zawartych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...].05.2005 r. oraz zawartych w Rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Wojewódzki [...].[...]). W odpowiedzi na powyższe postanowienie inwestor pismem z dnia [...] listopada 2015r odmówił uzupełnienia dokumentacji twierdząc, że nietrafny jest zarzut Starosty [...] o kolizji projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia, a w konsekwencji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji nie podzielił stanowiska inwestora i po upływie wskazanego w postanowieniu terminu wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia , czy projektowana rozbudowa zgodna jest z ustaleniami zawartymi w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego gminy S., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...].05.2005 r. oraz zawartymi w Rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. U. Woj. [...].[...]). Plan ustala zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej letniskowej w granicach terenów i poza terenami wyznaczonymi na ten cel. Przy czym w wypadu zabudowań mieszkaniowych jednorodzinnych lub letniskowych realizacja zabudowy, uzupełnienie budynków musi zamykać się w granicach wydzielonej działki budowlanej (rozdział II § 3 pkt 2 planu). Jak wynika z ustaleń planu w zakresie ochrony środowiska ( rozdział II § 3 ust 3 pkt 6 c ) prawie cała gmina włączona jest w Obszar Chronionego Krajobrazu gdzie obowiązują zasady zabudowy i zagospodarowania określone w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002r w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. w § 15 określone zostały szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania obszaru wsi K. stosownie do których przy realizacji zabudowy należy uwzględnić ustalenia zawarte w Rozdziale II § 3 przedmiotowej uchwały. Zgodnie z rozdziałem II § 15 ust 5 planu - działka inwestycyjna nr [...] leży w obszarze 15 ML, określonym jako obszar przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe letniskowe na działkach indywidualnych. W rozdziale II § 15 ust 5 lit c planu ustalono nakaz pozostawienia swobodnego dostępu do rzeki. Ogrodzenia działek przylegających do rzeki nie mogą być realizowane bliżej niż 10 m od górnej krawędzi skarpy lub linii brzegowej w przypadku płaskiego brzegu. Zabudowa na działkach nadrzecznych nie może być realizowana bliżej niż 20 m od górnej krawędzi skarpy lub linii brzegowej w przypadku płaskiego brzegu. Bezspornym jest, że działka inwestycyjna nr [...] jest działką nadrzeczną, położoną w obszarze 15 ML określonym jako obszar przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe letniskowe na działkach indywidualnych. Działka ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wybudowanym w latach 60- tych, który w całości usytuowany jest w strefie ochronnej 20 m od górnej krawędzi skarpy rzeki W.. Inwestor zamierza przebudować i rozbudować istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny. Z projektu budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa wprowadza nową zabudowę o przeznaczeniu mieszkalnym, o powierzchni 289,19m2 połączoną z istniejącym budynkiem mieszkalnym. Przy czym z projektu zagospodarowania terenu wynika, że cztery metry planowanej rozbudowy znajduje się w pasie bliższym niż 20 metrów od górnej krawędzi skarpy. Wprawdzie zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...].05.2005 r. należy zachować istniejącą zabudowę jednak nowa zabudowa nie może naruszać strefy ochronnej 20 m od metrów od górnej krawędzi skarpy. W przypadku projektowanej inwestycji warunek ten nie został spełniony dlatego trafnie organy obu instancji stwierdziły, że planowana rozbudowa narusza ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. zawarte w rozdziale II § 15 ust 5 lit c planu. Już tylko z tego względu należało uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Inwestor bowiem nie usunął nieprawidłowości w zakresie określonym w postanowieniu nr [...] Starosty [...] z dnia [...].10.2015 r. Niezależnie od naruszenia wymogu zawartego w rozdziale II § 15 ust 5 lit c Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. dotyczącego zakazu sytuowania zabudowy na działkach nadrzecznych w pasie bliższym niż 20 metrów od górnej krawędzi skarpy, naruszone zostały ustalenia zawarte w Rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Mianowicie stosownie do § 3 ust 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, które zastąpiło poprzednie Rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002r przywołane w rozdziale II § 3 ust. 3 pkt 6 lit. c MPZP gminy S. zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki. Przedłożony projekt rozbudowy budynku mieszkalnego linią zabudowy wkracza w całości w powyższą 100 m strefę ochronną. Nietrafny jest zarzut skargi dotyczący nieuprawnionego zastosowania przez organ Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 23 ust 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r o ochronie przyrody i zastąpiło poprzednie rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2002r przywołane w rozdziale II § 3 ust 3 pkt 6 lit c MPZP gminy S.. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.