VII SA/Wa 1264/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska ( spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. NR [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Skargę oddala. VII SA/Wa 1264/04 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2004r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, nakazał K. B. rozbiórkę samowolnie wykonanej wiaty garażu na działce nr ew. [...] przy ul. A. w C.. W uzasadnienia organ podał, że po wszczęciu postępowania na wniosek właścicielki sąsiedniej nieruchomości T. i J. K. przeprowadzono w dniu [...] kwietnia 2004r. w wizję lokalną na nieruchomości stanowiącej własność K B. w trakcie, której stwierdzono, ze właściciel nieruchomości zabudował w 2002r. wnękę budynku mieszkalnego powstałą po dobudowaniu tarasu, wiatą-garażem o wymiarach 5,25 x 3,35 Minister Infrastruktury wysokości 2,40m. Rozbudowa powstała w wyniku wykonania zadaszenia (deski ażurowe pokryte blachą), które z jednej strony oparte zostało w gniazdach ściany budynku mieszkalnego, z drugiej zaś na 5 słupkach metalowych obustronnie obudowanych blachą. Połać dachu wysunięta jest o 0,65m poza obrys budynku w kierunku wjazdu od strony ul. K. i posiada spadek wyprofilowany w stronę sąsiedniej działki. Odległość samowolnie zrealizowanego obiektu do zabudowy na sąsiedniej działce wynosi – 3,50m (od ściany budynku mieszkalnego z otworem okiennym), oraz 0,50m od granicy działek. Pomiędzy wiatą a ogrodzeniem na całej długości obiektu znajduje się murek luźno (bez zaprawy) ułożonych bloczków gazobetonowych o wysokości 2,50m, który pozostał po prowizorycznym pomieszczeniu garażowym. Organ podniósł, że w latach 1993-1994 było prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie prowizorycznego pomieszczenia garażowego, które wykonane było w miejscu aktualnie istniejącej wiaty-garażu. Pomieszczenie to ze względu na sposób wykonania nie zakwalifikowane zostało do obiektów budowlanych. Z uwagi na powyższe, ostatecznym stanowiskiem, jakie zapadło była decyzja Wojewody w C. z dnia [...] września 1994r. znak [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1994r. znak[...] – umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe. Przeprowadzone w kwietniu 2004r. czynności kontrolne na nieruchomości wykazały, że stan na gruncie uległ zmianie. Inwestor bez wymaganego pozwoleniem na budowę w 2002r.dokonał przebudowy prowizorycznego pomieszczenia i zaadaptował je pod potrzeby garażu. Organ podniósł również, że rozważał możliwość doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami prawa – (art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), jednakże uznał, że nie jest to możliwe z uwagi na nie spełnienie warunku z pkt, 2 art. 48 ust. 2, gdyż przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany z naruszeniem § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994r. – gdyż znajduje się w odległości 0,50m od granicy działek i 3,50m od budynku mieszkalnego sąsiada (ściany z otworami okiennymi). Odwołanie od tej decyzji złożył K. B. podnosząc, iż sprawa wykonania przez niego w 1993r. prowizorycznego zadaszenia była przedmiotem postępowania administracyjnego i została rozstrzygnięta decyzją Wojewody z dnia [...] września 1994r., w której umorzono postępowanie uznając, że zadaszenie nie stanowi obiektu budowlanego. Odwołujący się podał, że nad zadaszeniem wymienił jedynie dach z eternitu na pokrycie z blachy. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją na [...] wydaną dnia [...] czerwca 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że po rozstrzygnięciu organów – tj. umorzeniu postępowania w 1994r. stan zabudowy nieruchomości uległ zmianie, ponieważ inwestor samowolnie – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę dokonał w 2002r. przebudowy prowizorycznego pomieszczenia stanowiącego dobudowę do budynku mieszkalnego – z przeznaczeniu na garaż. Obiekt ten usytuowany jest w odległości 0,50m od granicy z działką nr ew. 390 T. i J. K. oraz 3,50m od ich budynku mieszkalnego. Lokalizacja ta jest sprzeczna z przepisem § 12 ust. 6 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Naruszenie cytowanych wyżej przepisów techniczno-budowlanych w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem wyklucza przeprowadzenie procedury legalizacyjnej w oparciu o art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. B.. Skarżący podniósł, że prowizoryczne pomieszczenie garażowe wykonał w 1993r. i inwestycja ta była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1994r. umarzającą postępowanie i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody C. wydaną dnia [...] września 1994r. Organy te uznały, że wykonane pomieszczenie nie może być uznane za budynek ani obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego – a więc postępowanie było bezprzedmiotowe. Skarżący podniósł, że organ nie dokonał dokładnych ustaleń w przedmiocie wskazanej w decyzji przebudowy pomieszczenia. W odpowiedzi na skargę [...] i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec tego skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w postaci oględzin wykonanych robót (protokoły z dnia 11 października 1993r. i z dnia 6 kwietnia 2004r.) potwierdziło jednoznacznie istotne zmiany stanu zabudowy nieruchomości w stosunku do zabudowy istniejącej w dacie wydania ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie administracyjne tj. do roku 1994r, a treść tych ustaleń nie była skutecznie kwestionowana przez skarżącego. Na podstawie oświadczenia osób biorących udział w czynności ustalono czas powstania dobudowy prowizorycznego pomieszczenia wiato-garażu na rok 2002 (oświadczenie właścicieli sąsiedniej nieruchomości) lub pierwszy kwartał 2003r. (oświadczenie inwestora zawarte w treści protokołu). Zgodnie z treścią art. 28 ust 1 – ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy, które określają rodzaje budów i robót budowlanych dla rozpoczęcia, których wymagane jest ich zgłoszenie właściwemu organowi. Wobec tego, iż inwestor nie posiadał wymaganego pozwolenia – organ nadzoru budowlanego właściwie zastosował obowiązek wynikający z art. 48 ust 1 w/w ustawy po wcześniejszym ustaleniu, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu – gdyż jego lokalizacja jest sprzeczna z przepisami wykonawczymi tj. § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy czym naruszenie przepisów techniczno-budowlanych jest tego rodzaju, że uniemożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Należy podkreślić, ze prawo budowlane i wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze ustanowiły w zakresie usytuowania obiektów nieprzekraczalne granice ingerencji, co do wykonywania prawa własności. Normy te mają charakter prawa bezwzględnie obowiązującego i stąd nie ma żadnej możliwości ich modyfikacji. Wobec powyższych ustaleń, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.