VII SA/Wa 1264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. komandytowo-akcyjnej z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością s.k.a. z siedzibą w R. (następcy prawnego M. sp. z o.o.) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania M. sp. z o.o. wykonania rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (kontenerowego) zrealizowanego na działce nr ew. [...] w S. przy ul. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzenia w dniu 19 września 2012 r. kontroli na stacji paliw, znajdującej się na działce nr ewid. [...] w S. przy ul. [...], stwierdzono istnienie tymczasowego obiektu budowlanego (kontenerowego) o wymiarach zewnętrznych ok. 3,6 x 2,2 m i wysokości ok. 2,2 m. Obiekt kontenerowy jest usytuowany od strony północno-wschodniej pawilonu handlowego stacji paliw i przylega dłuższą ścianą do ściany pawilonu handlowego. Kontener nie jest związany trwale z gruntem, jest ustawiony na kostce betonowej typu p., stanowiącej utwardzenie terenu przy pawilonie stacji paliw. Kontener jest wykorzystywany jako pomieszczenie przeznaczone na usytuowanie urządzeń teleinformatycznych związanych z obsługą stacji paliw. Ponadto służy również jako magazyn na podręczne narzędzia i sprzęt gospodarczy. Obecny podczas kontroli A. T. (prokurent Spółki M.- użytkownika wieczystego działki nr ewid. [...]) wyjaśnił, że ww. obiekt został ustawiony na stacji paliw w grudniu 2011 r., podczas przystosowywania stacji paliw do wymogów stacji partnerskiej L. Ponadto A. T. stwierdził, że nie posiada na ustawienie powyższego obiektu pozwolenia na budowę, jak również nie dokonywał jego zgłoszenia do Starosty [...]. Z, ewidencji decyzji, postanowień i zgłoszeń, przekazywanych do organu nadzoru budowlanego przez Starostę [...] na postawie art. 82b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej Prawo budowlane) wynika, że nie zostało wydane pozwolenie na budowę powyższego obiektu, jak również nie zostało złożone zgłoszenie jego budowy do Starosty [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej PINB) wstrzymał roboty budowlane na działce nr ew. [...] w S.przy ul. [...] prowadzone przy budowie ww. tymczasowego obiektu kontenerowego oraz nałożył na M. Sp. z o.o. s.k.a. obowiązek przedstawienia w terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania wskazanych w tym postanowieniu dokumentów. Wobec nie wypełnienia przez zobowiązanego obowiązków nałożonych na niego ww. postanowieniem w dalszym toku postępowania PINB decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał M. Sp. z o.o. rozbiórkę tego obiektu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ uznał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy, ww. obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany (kontenerowy), niezwiązany trwale z gruntem. Wskazał, że zgodnie z tym przepisem tymczasowy obiekt budowlany jest to "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Dalej organ stwierdził, że zgodnie z art. 29 i 30 Prawa budowlanego tymczasowe obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli są przewidziane do rozbiórki i przeniesienia w inne miejsce w terminie nie dłuższym niż 120 dni, jeżeli są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych na terenie budowy, badań geologicznych i pomiarów geodezyjnych, lub stanowią wyłącznie eksponaty wystawowe niepełniące funkcji użytkowych na terenach przeznaczonych na ten cel. W pierwszym przypadku obiekty takie wymagają uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno- budowlanemu. Wskazał, że przedmiotowy obiekt nie należy do żadnej z powyższych kategorii obiektów zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę, zatem, zgodnie z ogólną dyspozycją art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego rozpoczęcie jego budowy wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, którego inwestor nie posiada. PINB wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego wykonania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest on zobowiązany nakazać jego rozbiórkę zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego, z zastrzeżeniem sytuacji, gdy obiekt jest wykonany zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych. W takim przypadku niezbędnym jest wstrzymanie robót budowlanych i zobowiązanie inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów celem zalegalizowania wykonanego samowolnie obiektu. Organ wskazał, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany został zlokalizowany na działce nr ewid. [...] w S., w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem U 6.1.9, przewidzianej pod zabudowę usługową zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.). Część graficzna ww. planu zagospodarowania wskazuje dla obszaru U 6.1.9 nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6,0 m od północno-zachodniej granicy tegoż obszaru. W części tekstowej planu zagospodarowania przestrzennego, w § 3 pkt 16 znajduje się definicja nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej jako "możliwość swobodnego sytuowania budynków (nadziemnych i podziemnych części obiektów kubaturowych), lecz bez prawa przekroczenia tej linii, tzn. że wyznaczonej linii nie przekroczy płaszczyzna lica budynku i że co najmniej 70 % płaszczyzny frontowej elewacji budynku znajduje się w płaszczyźnie pionowej wyznaczonej tą linią". Z definicji tej nie wynika jednoznacznie czy dotyczy to tylko budynków czy też szerszej kategorii obiektów budowlanych kubaturowych. Ze względu na to, ze przedmiotowy obiekt nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, należy go zakwalifikować do kategorii budowli nietrwale związanych z gruntem, czyli tymczasowych obiektów budowlanych (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). Tym samym nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie czy nieprzekraczalna linia zabudowy zdefiniowana w planie dotyczy przedmiotowego obiektu budowlanego, a co za tym idzie nie można jednoznacznie stwierdzić zgodności lub niezgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. PINB zauważył, że biorąc pod uwagę powyższe wątpliwości oraz stosownie do istniejącego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, według którego organ powinien w pierwszej kolejności dać możliwość zalegalizowania wykonanego obiektu, wydane zostało postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r., wstrzymujące prowadzenie robót oraz zobowiązujące inwestora do przedłożenia dokumentów wymaganych do zalegalizowania przedmiotowego obiektu w oznaczonym terminie. W dniu 15 kwietnia 2013 r. inwestor złożył wniosek o wydłużenie terminu doręczenia dokumentów wyszczególnionych w sentencji ww. postanowienia z dnia [...] listopada 2012 r. wraz z kopią wniosku złożonego do Burmistrza Miasta [...] o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na to iż kwestia zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zagadnienie wstępne postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., zawieszono postępowanie w sprawie realizacji przedmiotowego obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Burmistrza Miasta [...] zagadnienia zgodności realizacji ww. inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] Burmistrz Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji obiektu kontenerowego na działce nr ewid. [...] w S. przy ul. [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie budowy tymczasowego obiektu budowlanego (kontenerowego) na działce nr ewid. [...] w S. przy ul. [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] postępowanie to zostało podjęte. Z ww. ostatecznego postanowienia Burmistrza Miasta [...] wynika, że wykonanie obiektu tymczasowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.), a co za tym idzie nie jest możliwa legalizacja takiego obiektu, zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 tej ustawy warunkiem niezbędnym do legalizacji samowoli budowlanej jest przedstawienie zaświadczenia właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie inwestor nie jest w stanie uzyskać takiego zaświadczenia, w związku z czym zgodnie z art. 48 ust. 4 ww. ustawy należy uznać, że nie zostały spełnione obowiązki, o których mowa w ust. 3 tego artykułu, a to z kolei zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz naruszającego ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozparzeniu odwołania M.spółki z ograniczoną odpowiedzialnością s.k.a. od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2013 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uznał, że badane w trybie odwoławczym rozstrzygnięcie PINB w S. jest prawidłowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt samowolnego, tj. bez wcześniejszego uzyskania stosownego zezwolenia, wykonywania robót budowlanych związanych z realizacją budowy przedmiotowego obiektu budowlanego (kontenerowego). Nieludzi także w świetle materiału dowodowego wątpliwości organu odwoławczego konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie, wobec charakteru spornej inwestycji, przepisów art. 48 Prawa budowlanego. W świetle art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 i 30 Prawa budowlanego przedmiotowy obiekt, choć o charakterze tymczasowym, nie został zwolniony przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, iż to, że ww. przepis określa tego typu obiekty jak omawiany jako "tymczasowe", nie zmienia ich charakteru i nie zwalnia z konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też wyliczenie ujęte w art. 29 i 30 Prawa budowlanego nie zwalnia tymczasowych obiektów bez czasowego ograniczenia ich funkcjonowania czy obiektów nie związanych trwale z gruntem z uzyskania odpowiedniej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej WINB wskazał, iż stosownie do treści art. 48 Prawa budowlanego legalizacja samowoli budowlanej możliwa jest po zaistnieniu wskazanych w tym przepisie przesłanek. Jedną z nich jest przedstawienie przez inwestora dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zobowiązany na mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] do przedłożenia stosownych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie procedury legalizacyjnej przedmiotowej samowoli budowlanej nie przedstawił. Termin na przedłożenie powyższych dokumentów był zdaniem [...]WINB wystarczający do ich skompletowania. Powyższe w ocenie [...]WINB musiało skutkować orzeczeniem przez organ I instancji obowiązku rozbiórki ww. obiektu i w konsekwencji prowadzi do utrzymania w mocy przez [...]WINB decyzji PINB w S. Odnosząc się do zarzutów i wywodów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podniósł, że zastosowana w niniejszej sprawie prawidłowo przez PINB w S. procedura zmierzająca do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej wskazuje w sposób precyzyjny obowiązki zarówno organu nadzoru budowlanego, jak i inwestora bądź właściciela nieruchomości. W postępowaniu przed organem I instancji organ ten prawidłowo nałożył zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego obowiązek przedstawienia określonej dokumentacji. Bezspornym jest także, zobowiązany nie przedstawił dokumentów, które umożliwiałyby legalizację przedmiotowego obiektu. W skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] skarżąca M. Sp. z o.o. s.k.a. zaskarżyła w całości ww. decyzję, zarzucając jej: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 6 k.p.a. poprzez działanie w toku postępowania w sposób nie znajdujący oparcia w przepisach prawa; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci braku istotnych ustaleń dotyczących czasu umiejscowienia tymczasowego obiektu budowlanego będącego przedmiotem decyzji; 3. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób pomniejszający zaufanie uczestników do władzy publicznej przez prowadzenie postępowania w sposób dążący do uzyskania apriori założonego rozstrzygnięcia, z pominięciem argumentacji strony oraz pominięciem obowiązku wszechstronnego gromadzenia i rozpoznania dowodów w toku postępowania; 4. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, niezwiązany zasadami logiki, prawidłowego rozumowania i doświadczenia poprzez uznanie, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany pozostawał w niezmienionym miejscu przez okres przekraczający 120 dni, pomimo braku przeprowadzonych w tym kierunku dowodów. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ, pomimo zaznaczenia istotności okresu usadowienia tymczasowego obiektu budowlanego dla jego potencjalnej kwalifikacji jako samowoli budowlanej, nie dokonał żadnych czynności zmierzających do ustalenia tej kluczowej okoliczności. Zarzuciła brak w uzasadnieniu decyzji organu odniesienia się do kwestii dokładnego położenia obiektu oraz tego czy ulegało ono zmianom w miarę upływu czasu. Ponadto podniosła, że organ dokonał w toku postępowania rażących uchybień w realizacji normy postępowania przyzwalającej organowi na stosowanie swobodnej oceny dowodów. Zarzuciła, że organ przy podejmowaniu czynności ignorował zasadę wszechstronnej oceny dowodów oraz posługiwał się niepełnymi przesłankami, co skutkuje w materialnym błędzie logicznym, którym skażone jest całe dalsze postępowanie. Wskazała, że rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, stanowić będzie błąd proceduralny przekładający się na materialnoprawne rozstrzygnięcie, będący zarazem podstawą do wzruszenia decyzji wydanej na podstawie takiego materiału dowodowego. Podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie tylko organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, ale również organ II instancji zaniechał wykonania tego obowiązku, poprzez niewykonanie kompetencji przysługujących mu w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy ograniczył się do zapoznania się z aktami postępowania pierwszej instancji, nie dokonując nowych ustaleń faktycznych, pomimo podnoszonej wadliwości postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę nielegalnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego (kontenerowego) wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Przepis art. 48 ust. 1, o charakterze sankcyjnym, stosuje się w przypadku budowy obiektu budowlanego bez wypełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl jego literalnej treści: właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie wymagają literalnego przytoczenia także pozostałe ustępy art. 48 Prawa budowlanego, gdyż to ich treść zadecydowała o skierowaniu do strony skarżącej wspomnianego nakazu rozbiórki. Według art. 48 ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Nie budzi też wątpliwości, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w postanowieniu wydanym przez PINB w S. na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje się rozbiórkę nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, iż użytkownik wieczysty działki nr ewid. [...] Spółka M. w chwili ustawienia przedmiotowego obiektu na stacji paliw w grudniu 2011 r. nie posiadała wymaganego przez przepisy Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Powyższe wynika z protokołu przeprowadzonej w dniu 19 września 2012 r. przez PINB w S. kontroli. Oświadczenie w tej sprawie złożył do protokołu i podpisał prokurent M. Sp. z o.o. A. T. (patrz protokół oględzin nr [...]). Jednocześnie nie znajduje oparcia zarzut Spółki zawarty w skardze, że miało miejsce "rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci braku istotnych ustaleń dotyczących czasu umiejscowienia tymczasowego obiektu budowlanego będącego przedmiotem decyzji". Wypada potwierdzić ustalenie organów, iż cechy i właściwości przedmiotowego obiektu, choć o charakterze tymczasowym, nakazywały w świetle art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 i 30 Prawa budowlanego uznać, że nie został on zwolniony przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z tej przyczyny zasadnym było umożliwienie skarżącej Spółce przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W tym celu, PINB w S. wydał w dniu [...] listopada 2012 r. postanowienie znak: [...], którym nakazał wstrzymać prowadzenie robót budowlanych oraz przedstawić na piśmie w zakreślonym terminie wskazane dokumenty, w tym zaświadczenie Burmistrza Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Bezspornym jest, że skarżącej Spółce odmówiono wydania zaświadczenia dotyczącego zgodności lokalizacji obiektu kontenerowego z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Okoliczność ta wynika z ostatecznego postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponieważ Burmistrz Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, to organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, będąc w tym zakresie związane treścią art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty są niezasadne. PINB w S. prawidłowo ustalił, że obiekt kontenerowy stoi na stacji paliw od grudnia 2011 r., co jednoznacznie wynika z oświadczenia złożonego do protokołu nr [...] przez prokurenta Spółki – A. T. Wraz z protokołem oględzin sporządzono wówczas również dokumentację fotograficzną obiektu, zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz, z której jednoznacznie wynika miejsce usytuowania obiektu. Ponadto PINB dokonał odczytu z rejestru gruntów, prowadzonego przez Starostę [...] (udokumentowanego w formie notatki służbowej z dnia 24 października 2012 r.), z której wynika, że użytkownikiem wieczystym działki nr ewid. [...] jest M. Sp. z o.o. Pozyskał też kopię mapki z M. sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy [...], sporządzoną przez Projektanta B. D., z której wynika miejsce usytuowania kontenera. Pozyskał wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszarów Położonych Wzdłuż Rzeki [...] w Granicach Administracyjnych Miasta [...] sporządzony przez Burmistrza Miasta [...] w sierpniu 2010 r. Niezasadny zatem jest zarzut skarżącej, że organ pominął obowiązek wszechstronnego gromadzenia i rozpoznania dowodów w toku postępowania. Podnoszony przez skarżącą zarzut działania w toku postępowania w sposób nie znajdujący oparcia w przepisach prawa, jak również prowadzenia postępowania w sposób pomniejszający zaufanie uczestników do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób dążący do uzyskania apriori założonego rozstrzygnięcia z pominięciem argumentacji strony, nie jest w ocenie Sądu zasadny w niniejszej sprawie, gdyż nie znajduje odzwierciedlenia ani w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym, ani w wydanych przez organy obu instancji rozstrzygnięciach, prawidłowo i rzetelnie uzasadnionych. Ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza, dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.