VII SA/Wa 1264/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Mirosława Kowalska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej jako "organ", "GINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "k.p.a.") postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. nr [...] po rozpoznaniu zażalenia T. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmawiające sprostowania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt sprawy wynika, że [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budynku warsztatowego usytuowanego w T. przy ul. [...] przy granicy z działką nr ew. [...]w T. przy ul. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 23 listopada 2014 r. dotyczącym decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2014 r., nr [...], T. G., wniósł: "(...) o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej (uzupełnienie okoliczności) wniosek dowodowy." Uzasadniając swój wniosek wskazał, że "(...) jako strona sprawy wnoszę o sprecyzowanie mojego stanowiska i sprostowanie omyłki pisarskiej jakobym oświadczył, że budynek z białej cegły powstał w 1985 r., a z czerwonej dobudowano w 2013 r.". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] odmówił sprostowania decyzji własnej z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]. Organ wskazał, że mając na względzie, że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości precyzowania stanowiska stron, co stanowiło część wniosku T. G., dopuszczalne było rozpoznanie wniosku z dnia 23 listopada 2014 r. jedynie jako żądania sprostowania innej oczywistej omyłki w wydanej przez organ stopnia wojewódzkiego decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że w części decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowiącej uzasadnienie rozstrzygnięcia (strona pierwsza) faktycznie przytoczono, że "budynek gospodarczy z białej cegły powstał ok. 1985 r., a z czerwonej cegły był dobudowany ok. 2003 r.", jednak ten fragment uzasadnienia stanowił jedynie cytat z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 14 grudnia 2011 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. i odwoływał się do oświadczenia wnioskodawcy – T. G. złożonego w trakcie czynności procesowych. Organ wskazał, że sprostowanie części uzasadnienia decyzji jest dopuszczalne m.in. w sytuacji, kiedy organ administracji publicznej nieprawidłowo, to jest nieprecyzyjnie bądź niedosłownie przytoczył treść innego dokumentu. Tymczasem z porównania treści protokołu z dnia 14 grudnia 2011 r. i treści uzasadnienia decyzji wynika, że nie miał miejsca błąd pisarski polegający na niewłaściwym przytoczeniu słów zaprotokołowanych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...]. Z tego powodu wniosek o sprostowanie decyzji jest nieuzasadniony. Organ wskazał ponadto, że protokół ten został podpisany m.in. przez wnioskodawcę po jego sporządzeniu i odczytaniu, a zatem zgadzał się on z treścią ustaleń organu stopnia powiatowego i sposobem zaprotokołowania oświadczenia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości żądania sprostowania treści protokołu. Zażalenie na powyższe postanowienie [...] WINB złożył T. G. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wniósł o kontrolę przedmiotowej sprawy na okoliczność ustalenia, czy akta zawierają protokół z dnia 14 grudnia 2011 r. i czy spełnia on wymogi formalny m.in. podpisy stron. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu GINB wskazał, że organ administracji publicznej w trybie art. 113 § 1 k.p.a., nie ma możliwości sprostowania ustaleń dotyczących stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czego żąda T. G.. Organ powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Rzeszowie z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 439/13, w którym stwierdzono, że: "Nie jest dopuszczalne by w postępowaniu rektyfikacyjnym dokonywać zmian okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Stanowi to złamanie wszelkich zasad postępowania, w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa". Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], należy utrzymać w mocy. Skargę na powyższe postanowienie złożył T. G. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zwrot kosztów postępowania. Skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie szeregu przepisów k.p.a. Wskazał ponadto, że "postanowienie z d. [...].02.2015 r. wyczerpuje przesłanki za art. 145 § 1 pkt 1,2,5 Kpa oraz jest dotknięte wadą nieważności za art. 156 § 1 pkt 2 Kpa warunkującymi wznowienie postępowania o wydanie postanowienia/unieważnienia postanowienia z d. [...].03.2015 r.". Skarżący podał, że protokołu nie sporządzono w przepisanej formie – brak podpisu skarżącego. Domniemuje , że protokół w ogóle nie istniał, zaś organ GINB nie dopełnił czynności kontrolnych akt sprawy. T. G. wniósł o "usunięcie naruszenia prawa na podstawie art. 135 i 155 ppsa, z urzędu WSA i spowodowanie wyłączenia z akt postępowania protokołu z 14.12.2011 r., oddalenie dowodu z protokołu z d. 14.12.2011 r za ‘wnioskiem’ skarżącego z d. 17.01.2015 r. do PINB w/s [...], oraz usunięcia bezpośredniego zagrożenia pożarowego stworzonego bez obiekt samowoli budowalnej z działki [...], niepodlegający zasiedzeniu przez spowodowanie wydania nakazu rozbiórki". Skarżący dołączył ponadto do skargi szereg dokumentów na okoliczność, że wystąpił z wnioskiem m.in. z 5 grudnia 2006 r. o wydanie nakazu rozbiórki dla obiektu samowoli budowalnej stwarzającego bezpośrednie zagrożenie pożarowe, a PINB do chwili obecnej nie wydał nakazu rozbiórki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmawiające sprostowania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 113 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w komentowanym przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym pojęciom tym nadaje się następujące znaczenia: a) "błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1091/96, LEX nr 33532, że "możliwe jest sprostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć". W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 398, w którym stwierdzono, że: "1. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. 2. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podzielić stanowiska organów o niedopuszczalności sprostowania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w zakresie wniosku o sprostowanie, a mianowicie w części uzasadnienia decyzji, w której przytoczono cytat z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 14 grudnia 2011 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. zawierający oświadczenia T. G. złożone w trakcie czynności procesowych, że "budynek gospodarczy z białej cegły powstał ok. 1985 r., a z czerwonej cegły był dobudowany ok. 2003 r". W pierwszej kolejności należy ponownie podkreślić, iż przedmiotem sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie mogą być ustalenia faktyczne, po wtóre jednak przytoczenie powyższego zdania w uzasadnieniu decyzji znajduje swoje odzwierciedlenie w samym protokole z oględzin z 14 grudnia 2011r., który został przez skarżącego podpisany, stanowi , a który jako dokument urzędowy stanowi dowód tego co zostało w nim zawarte. Należy bowiem pamiętać, iż oględziny, ze względu na to, że umożliwiają wyeliminowanie zniekształceń informacji wynikających z przepływu jej przez ogniwa pośrednie, wysuwane są na pierwsze miejsce w systemie środków dowodowych zabezpieczających zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej (Duże Komentarze Becka B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8. wydanie, Warszawa 2006 r. str. 424). Protokół oględzin, stanowiący dowód w sprawie, winien odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy. Jeżeli oględzinom poddano określone miejsce, protokół z tej czynności winien zawierać spostrzeżenia osoby sporządzającej, dotyczące obiektu oględzin. Obalenie domniemania prawdziwości ustaleń zawartych w protokole oględzin nie może nastąpić w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, bowiem w konsekwencji niweczyłoby to zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).