VII SA/Wa 1265/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek T. i M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r., znak: [...]. W piśmie z dnia [...] lipca 2008r. zawierającym skargę na powołaną na wstępie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący zawarli wniosek o "wstrzymanie wykonalności zaskarżonej wnioskiem decyzji o pozwoleniu na budowę". W uzasadnieniu T. i M. K. podnoszą, że w przypadku wykonania decyzji poniosą olbrzymie straty finansowe związane z nakładami dotyczącymi rozbiórki. Zdaniem skarżących nakłady te nie zostaną w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia odzyskane, a przywrócenie do stanu poprzedniego stanie się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym warunkiem merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe uzasadnienie go, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r. FZ 65/2004, nie publ.). W ocenie Sądu skarżący nie wykazali, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 ppsa, mogą zaistnieć w wypadku nie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Mówiąc o znacznej szkodzie ustawodawca miał na myśli taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W sprawie podniesione przez skarżących okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Należy ponadto zauważyć, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu poniesionych nakładów. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie oparł swoje rozstrzygnięcie zarówno o ocenę wniosku skarżących, jak i o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i stwierdził, że w przedmiotowym wniosku nie wykazano w dostatecznym stopniu, że istotnie zachodzą takie przesłanki. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.